Wassila's onbegrensde ambitie

Kamerlid zijn was niet genoeg. Wassila Hachchi wilde meer: een website beginnen die de opvolger van Facebook en Twitter zou worden. Maar na twee rampzalige weken kent Nederland de D66'er plotseling als ‘Wassila Wachtgeld'. Een profiel.

Wassila's onbegrensde ambitie

Wassila's onbegrensde ambitie

‘Wat doe je nu?', sms-te hij haar nog. Maar Wassila Hachchi heeft nog steeds niet geantwoord. Niks voor haar, zegt SP-Kamerlid Jasper van Dijk. ,,Normaal zat ze bovenop haar telefoon. En nu dit. Ik heb veel met haar opgetrokken, uren in een bus door de woestijn gereden. Dan leer je iemand wel kennen. Althans: dat dacht ik.''

In het Kamergebouw is de verbijstering nog niet gezakt na het plotselinge vertrek van het ambitieuze Kamerlid uit Breda. Ook niet bij haar baas, D66-leider Alexander Pechtold. Ineens stond ze voor hem, met een simpele boodschap: ik vertrek. ,,Ze was niet van haar gedachten te krijgen'', zegt Pechtold. ,,Ik heb nog voorgesteld: ga dan naar New York en zoek eerst eens uit of het van de grond komt, die baan bij het campagneteam van Hillary Clinton. Dan kunnen we vervelende vragen over wachtgeld en zo nog voorkomen. Nou, dat liep dus anders.''

Ambitie

Wat heeft Hachchi tot haar wonderlijke vertrek aangezet? Haar partijleider en D66-collega's bezweren het niet te weten. Geruchten zijn er wel, of liever: roddels, over haar liefdesleven. Afkomstig uit andere fracties, die hardop gniffelen om de voor D66 zo pijnlijke affaire.

Wat haar partijgenoten het afgelopen jaar wel opviel: haar drukke werkzaamheden voor Dialogue Digital, haar eigen project waar ze zulke grote verwachtingen van had. Ze stak al haar spaargeld in de site: dit moest de opvolger van Facebook en Twitter worden, beweerde ze zelfs. ,,We moeten met internet naar een volgend level.''

Aan ambitie heeft het haar nooit ontbroken. Hachchi groeit op als kind van Marokkaanse immigranten. Vader werkt in een snoepfabriek, moeder runt een kapsalon. In het gezin draait alles om haar broer. Haar ouders hadden liefst nog een jongen gehad, in plaats van een meisje. ,,Dat zorgde ervoor dat ik heel erg mijn best deed op school'', vertelde ze eens. ,,Maar als mijn ouders thuiskwamen van een ouderavond, zeiden ze: ‘Wassila, goed bezig' en vervolgens ging het alleen maar over mijn broer.''

Het maakt haar tot een streber. Op school, op jazzballet: ze wil de beste zijn. Ook al vanwege haar afkomst. Zoals zoveel Marokkaanse jongeren worstelt ze met haar identiteit, legt ze later uit. Ze heeft het gevoel dat ze zich extra moet bewijzen. ,,Waarom? Omdat onze ouders uit Marokko komen. Bij heel veel jongeren zit die worsteling diep. Ik heb ook mijn worstelingen gehad.''

Flitsende loopbaan

Ze vliegt door het atheneum, studeert bedrijfskunde in Rotterdam en is actief bij de Marokkaanse studentenvereniging Eurabia. Op haar 23ste gaat ze tot ieders verrassing aan de slag bij de marine, waar ze opklimt tot leidinggevende bij de logistieke dienst. De scheiding van haar ouders – ze is dan 24 – is een dreun. Haar vader ziet ze daarna nooit meer.

De flitsende loopbaan krijgt een vervolg in Den Haag, waar Hachchi aan de slag gaat bij het ministerie van Economische Zaken. In 2007 wordt ze verkozen tot ‘jonge ambtenaar van het jaar'. ,,Ze viel meteen op'', zegt Kay van der Linde, die in de jury zat. ,,Heel gedreven, intelligent en welbespraakt. Er waren drie kandidaten, maar ze won het echt op haar presentatie. Die stond als een huis. We waren er vrijwel direct uit.''

En de ambitie reikt nog verder: Hachchi wil de politiek in. Als ze dankzij haar verkiezing tot jonge ambtenaar van 2007 een dagje mag meelopen met de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Guusje ter Horst, vraagt de dan 27-jarige Hachchi brutaalweg hoe ze een politieke carrière het beste kan aanpakken. Ter Horst adviseert haar maar eens te bellen met het PvdA-partijkantoor.

Maar als in 2010 de verkiezingen naderen, meldt ze zich bij D66, dat er op dat moment veel beter voorstaat dan de PvdA. Later zal ze beweren dat ze altijd D66 heeft gestemd. Ze komt in het ‘klasje van Pechtold', een opleidingstraject voor aanstormend politiek talent, en maakt indruk op de partijleider. Hachchi later: ,,Voor ik het wist, zat ik in de Tweede Kamer.''

De voorpagina's haalt ze als Kamerlid niet, maar binnen de fractie ligt ze meteen goed. Vanwege haar verleden bij de marine krijgt ze de portefeuille Defensie, waarin ze een oppositietandem vormt met SP'er Jasper van Dijk. ,,Makkelijk in de omgang, gedreven, altijd beleefd'', zegt Van Dijk. Behalve dan tegen Defensieminister Jeanine Hennis. ,,We kregen uit de omgeving van Hennis wel eens te horen dat ze haar een bloedhond vond'', zegt een D66-collega. ,,Dat is een mooi compliment voor een oppositielid. Ze kon daar erg om lachen.''

'De kracht van de dialoog'

In de loop van 2014 wordt duidelijk dat ook het Kamerlidmaatschap voor Hachchi niet genoeg is. Ze richt de Dialogue Digital Foundation op. Haar doel: een mondiaal online platform, bedoeld als ‘serieuze opvolger van Facebook en Twitter'. En daar houden de grote woorden niet op. Hachchi wil dat mensen van over de hele wereld, van arbeiders tot wereldleiders, via haar site met elkaar in discussie gaan over actuele thema's. Om de nuance en verdraagzaamheid terug te brengen in de samenleving, vertelt ze. Wereldwijd. ,,Onwetendheid creëert onnodige kloven. Daarom gun ik iedereen de kracht van de dialoog te ervaren. Als wereldburger.''

Collega's kijken op van haar wilde plannen. Ze stopt zelfs haar spaargeld in de website en begint een crowdfundingsactie, waarmee ze 33.000 euro wil binnenhalen. Hachchi benadert al haar contacten, ook journalisten, om bij te dragen. De teller blijft steken op 13.000 euro.

De site gaat eind 2014 online. Iedereen kan reageren op stellingen als ‘Weer vogelgriep: veesector inkrimpen!' en ‘BN'ers hebben geen recht op privacy'. Er is één probleem: niemand reageert. De ruim veertig topics die Hachchi in een half jaar tijd plaatst, krijgen gemiddeld één tot twee reacties. Haar site wordt slechts enkele duizenden keren bekeken.

Plotseling verdwenen

Maar het is allemaal nog maar het begin, legt Hachchi uit. In de zomer van 2015 presenteert ze de site voor het grote publiek, onder meer met een lezing in Amsterdam. ‘Laat het grote gesprek maar beginnen', zegt ze. Hachchi krijgt wat media-aandacht, maar het aantal bezoekers stijgt nauwelijks. Het laatste topic verschijnt op 25 september vorig jaar: ‘Innovatie in de zorg: wat heb jij er voor over?' Er volgt één reactie.

Van de mensen die bij het project betrokken zijn, wil alleen Bart Mijland reageren. Per mail. ,,Na de lancering van onze site hebben we veel feedback gehad betreffende ons plan en de site'', laat hij weten. ,,Wij zijn dus bezig om het idee, dat door velen ondersteund wordt, te vertalen in een nieuw en aantrekkelijk online platform.'' Wanneer dat er van komt? ,,Ik zou zeggen: hou onze social media in de gaten.''

Hoewel ze druk in de weer blijft met haar platform, blijft Hachchi ook gewoon actief in de Kamer. Collega's merken niets van een verminderde betrokkenheid. Op 9 december laat ze zich nog benoemen tot Kamerrapporteur voor het Europese luchtruim. Maar op 18 december verdwijnt Hachchi. Ze laat plotseling geen enkel bericht meer achter op Twitter en Facebook en houdt zich onbereikbaar voor haar partij, tot ze na veel ophef belt met Alexander Pechtold. Dat ze op het punt zou staan een betaalde baan in New York te bemachtigen, zoals ze hem vertelt, wordt aan alle kanten betwijfeld – en nog altijd nergens bevestigd. In ingezonden brieven heet ze al ‘Wassila Wachtgeld'.

Geen antwoord

Hachchi reageert nog steeds niet op vragen. Ze stuurt begin vorige week slechts een afscheidsbrief, waarin ze nauwelijks klaarheid brengt. Als een cameraman van De Telegraaf haar opspoort in New York, wendt ze haar hoofd af en zegt alleen maar: ‘Ik heb daar gisteren het nodige over gezegd'.

Haar LinkedIn-profiel paste ze deze week alvast aan. Ze is niet langer ‘Member of Parliament', haar nieuwe functie is haar werk voor Dialogue Digital. Geen woord over Hillary Clinton. Nog steeds weet niemand wat haar werkelijke plan is.

Bij D66 zijn ze de consternatie inmiddels behoorlijk beu. ,,Zij heeft de touwtjes nu in handen'', zegt een naaste medewerker uit de fractie. ,,Wij hebben er ook geen invloed meer op.''

Je kunt deze onderwerpen volgen
Binnenland
menu