Als vanouds en alsof de laatste voorstelling helemaal niet al vijf jaar geleden was | recensie Theater te Water ★★★★

Bas de Bruijn en Elvira Bolhuis in 'Goedemorgen Nederland'. Foto: Floris Duijn

Vijf jaar na de afscheidsvoorstelling Hooggeëerd publiek is Theater te Water toch weer in het ruim van De Verwondering gekropen. Voorspelling: Goedemorgen Nederland is niet het laatste wat we daar van kapitein Just Vink hebben gezien.

Deze productie had eigenlijk in mei 2020 moeten worden gespeeld, om 75 jaar vrijheid te vieren. Dat ging door corona niet door. Nu wel, als reprise van het stuk dat in een iets ander decor ook al ter ere van een halve eeuw vrijheid een opvoering kreeg. Natuurlijk is de bezetting van nu anders dan die van 26 jaar geleden: het merendeel van de personages is jong.

Precies wat je mag verwachten

Het is een wonderlijke ervaring, zo’n bezoek aan de boot langs de Groninger Sluiskade. Het lijkt alsof er helemaal geen vijf jaar tussen hebben gezeten, maar gewoon eentje, als vanouds. Het merendeel van het premièrepubliek leek elkaar (nog) te kennen, wat de ervaring extra feestelijk maakte.

De voorstelling is ook helemaal wat je ervan mag verwachten: een komedie die naar klucht reikt, met rake grappen, geregeld tegen het vette aan en verrassende vondsten qua beeld. Bas de Bruijn speelt directeur Nicolaas S. Beugels van een behangfabriek, vlak na de oorlog, waarin hij - oei oei - ook wel eens een Duits pand van behang heeft voorzien. Hij heeft een oog (laat dat ‘je’ maar weg) op secretaresse Wies, een voormalig verzetsstrijdster, die juist niks van hem moet hebben, terwijl de nogal naïeve Betty dat juist wel moet, en zich Beugels’ beledigingen vrolijk laat welgevallen.

Alleen al die stem

Routinier Bas de Bruijn weet, met een onherkenbaar plakhoofd en een klassieke ronde bril, wel raad met ‘zijn’ Beugels. Dankzij zijn timing is is hij de perfectie komedie-acteur. Candy de Laet vult de rol van de niet te vermurwen Betty ook al heel geestig in (die stem alleen al). Elvira Bolhuis speelt de afwijzing met volle teugen vol chagrijn. Bram Vink, de zoon van ‘baas’ Just, toont zich een speler/muzikant die precies goed ten dienste van het verhaal optreedt.

Corné Kosse heeft drie rollen, kleiner maar ook fijn, en Peter van Dijken mag in zijn dialogen met De Bruijn stevig uitpakken. In die zin, dat het kort na de oorlog nog zonder probleem over de jacht op de vrouw mocht gaan. Daar wordt hier niet modern ingewikkeld over gedaan. Het verhaal past ook helemaal in de gekozen kantoorsetting-van-toen, die klopt, en het blijft altijd een prestatie hoe de acteursploeg met de beperkte ruimte van het ruim vol publiek weet om te springen. Ruim kan ook krap zijn. De scènewisselingen zijn snel en strak, waarbij soms up-tempo buiten de boot om wordt gelopen.

Terug van nooit weg

Zoals het een komedie betaamt is de afloop goed, terwijl toch lang niet iedereen in het huwelijksbootje plaatsneemt. Het publiek reageerde enthousiast. Alles en iedereen was terug van nooit weggeweest.

Als ingelogde PREMIUM lezer kun je op dit artikel reageren. Hierbij hebben we een aantal huisregels voor opgesteld welke je hier kunt lezen.

Reageren

Nieuws

Meest gelezen

menu