Celliste en componiste Bianca Bongers coördineert haar muziek vrij strak op het Peter de Grote Festival (★★★★☆) | recensie

Op één na zijn alle Young Masters in Concert op het Peter de Grote Festival musici die werk van anderen spelen. Bianca Bongers (1987) is de uitzondering: zij is celliste en componiste en alles op het programma was van haarzelf.

Het Hermitage Kwartet.

Het Hermitage Kwartet. Foto: Stella Zake

Ze sprak haar nogal kleine publiek (want hedendaagse muziek) ook toe en ging voorafgaand aan het laatste stuk een dialoogje met de leider van het nonet (drie strijkers, vijf houtblazers) aan. Leuk, maar dat had best met iets meer retorische nadruk gemogen.

Bongers begon met haar eerste compositie: Three Movements and a Closing (2013) voor cello solo. Daarin werd gelijk hoorbaar horen wat haar zoal bezighoudt: lange lijntjes met dicht op elkaar gelegde tonen bijvoorbeeld, of grote en kleine timbrecontrasten na elkaar. Ook zwiepen met de strijkstok moet, hoe speels het ook lijkt, een muzikaal suisgeluid opleveren.

Visuele indrukken zijn uitgangspunten voor Bongers, zei ze; wat vervolgens mocht blijken uit drie stukken voor een nonet van vier strijkers en vijf houtblazers. Collage in een Achtvlak heet zo’n stuk dan bijvoorbeeld, waarin lange lijnen van telkens een paar instrumenten het hoofdbestanddeel zijn, al mochten de houtblazers tegen het einde wel wat lossere riedeltjes spelen.

Het laatste en recentste stuk bleek het meest beweeglijk

De lijnen veranderen al naar gelang de instrumentatie van kleur en dat spelen met timbres zorgt op zichzelf voor een luisterbeleving. In de erop volgende twee stukken – A New Bridge en Bewegingsvrijheid – kwamen daar nog wat meer ritmische en collectief gebrachte elementen bij. Surrounded by air – Appearance IV , het laatste en recentste stuk bleek het meest beweeglijk in zijn notenmateriaal.

Dat komt vooral door het slagwerk; marimba, pauken, klokjes. Een soloconcert voor slagwerk is het duidelijk niet: als er op een klein belletje getinkeld wordt of op twee buisklokken geslagen is dat hecht vastgemaakt aan wat andere instrumenten doen. In al de strak gecoördineerde muziek van Bongers heeft zelfs het kleinste piepje op een hoorn een aangewezen plaats. Minimalistisch tonaal behagen dan wel mensen wakker schrikken met harde ritmische klappen (à la wijlen Louis Andriessen) doet ze niet; origineel is ze zeker.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu