Jimmy Rosenberg was de koning van de gipsyjazz, ging ten onder aan overdoses, zelfmoordpogingen en de dood van een zoon. Nu is hij terug en zijn muziek spreekt voor zich

Het is een half uurtje na middernacht en ik ben net thuis als een berichtje via Whatsapp binnenkomt. ,,Intussen in de backstage”, staat er bij het filmpje waarin te zien is hoe Jimmy Rosenberg (41) verdergaat waar hij een uur eerder op het podium van EM2 mee is gestopt. Gitaarspelen, zoals hij wekelijks zo’n negentig uur doet. Ook een virtuoos moet repeteren.

Gitaris Jimmy Rosenberg in EM2.

Gitaris Jimmy Rosenberg in EM2. Foto: Jaspar Moulijn

De afzender van het filmpje is Chris Garrit, programmeur van het Groningse podium, die twee jaar geleden de eerste pogingen deed de Sinti-gitarist vanuit Brabant naar het Noorden te halen. Corona gooide meerdere keren roet in het eten. Maar donderdag haalt Garrit de band dan toch van het station, brengt ze naar het hotel in de binnenstad en ziet vol trots hoe Rosenberg zijn oog laat vallen op zijn groene Gretsch. ,,Natuurlijk mag je daar op spelen, Jimmy!”

Vol drama en tragiek

Aan de Suikerlaan zijn 140 bezoekers, die verplicht moeten zitten, getuige van de wonderbaarlijke wederopstanding van een diep gevallen talent dat als tiener al de wereld aan zijn voeten had. Jimmy Rosenberg zou de nieuwe Django Reinhardt worden. Sterker nog, hij was het even, koning van de zigeunerjazz. Maar Jan Rot wist het al, God straft wie rocker in Holland wil zijn. Althans, zo lijkt het als je kijkt naar het levensverhaal van Jimmy. Als je zeldzaam getalenteerd bent, krijg je er kennelijk automatisch een vloek vol drama en tragiek bij cadeau die je niemand toewenst. Overdoses, een poging tot zelfdoding, de dood van een zoon, jaren in afkickklinieken en de crisisopvang, het is maar een greep.

Gevoelsmens

Wie iets wil begrijpen van wat er misging, bekijkt op YouTube de indrukwekkende documentaire die Jeroen Berkvens in 2007 afleverde: De vader, de zoon & het talent . Die opent met de woorden: ,,Ik ben een gevoelsmens. Ik ben een zacht mens. Mij kun je heel snel pijn doen. Ik ben heel kwetsbaar, snap je?”

Muziek spreekt voor zich

Meer dan tien jaar was het stil rond de verslavingsgevoelige Rosenberg, maar nu probeert hij heel behoedzaam de weg terug te vinden. Spelen doet hij, ooit miljonair dankzij een platendeal, alleen nog voor het plezier. Dat straalt hij niet direct uit als hij stoïcijns en geconcentreerd, zonder een woord te zeggen, zo’n 75 minuten met zijn neefjes op het podium zit en ogenschijnlijk in een eigen wereld verkeert. Getormenteerd laat hij de muziek voor zich spreken, met zijn vingers belijdt hij de liefde. Soms gekmakend en razendsnel, vaker in een lager tempo met groot gevoel voor timing. Opkrabbelend, maar Jimmy Rosenberg is er, getekend door het leven, weer.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu