FestiValderAa in Schipborg weet ook kleiner dan anders groots uit te pakken - en mag gerust als voorbeeld dienen voor andere publieksevenementen

FestiValderAa in Schipborg liet dit weekend zien hoe het wél moet. Niet doen of er niks meer aan de hand is en toch een waardevol programma, dat ook in gewone tijden niet had misstaan. De verslaggever fietste rond en zag veel goeds.

Kasper Peters als dichter Eminescu in de kerk van Anloo.

Kasper Peters als dichter Eminescu in de kerk van Anloo. Foto: Knelis

De beelden van elders uit het land – ‘jaaaa we mogen weer, alles kán, hoezo deltavariant?’ – stonden haaks op die uit Schipborg. Daar gedroeg FestiValderAa zich niet roomser dan de paus, maar gewoon zo rooms als een paus hoort te zijn.

Dus stond het centrale festivalterrein vol tafeltjes met onderling gepaste afstand, voor tijdslot-reeksen van sfeervolle optredens. En dus was er voor het publiek ruimte zat bij de zeer geslaagde voorstellingenreeks.

De combinatie Wabi Sabi/Het Houten Huis/Peergroup kon vrijdag eindelijk zijn uitgestelde première vieren met Hier valt niets te halen . Het voorstelling van regisseur Maarten Smit kon niet anders dan een letterlijk zwart beeld schilderen van een drietal armoedegevallen. De kleurrijke lupines achter het grote speelvlak vormden een sterk contrast met het werkelijke decor: een vervallen bouwplaats vol morsige aarde. Gevangen in een angstaanjagende choreografie, die verbeeldde hoe mensen diep onder de armoedegrens zich in alle bochten moeten wringen om fysiek en mentaal te overleven, presenteerde Smit en zijn ploeg een voorstelling die hard binnenkwam. Mede door de beklemmende muziek. Lees hier de volledige recensie.

Dat laatste geldt ook voor Mestmoeders van Peergroup , eveneens een première. Vier generaties vrouwen uit een boerenfamilie komen er ineens alleen voor te staan. Geen man meer over. Hoe verder? Herman van de Wijdeven (tekst) en Jos van Kan (regie) maakten eerder Maalkop en nemen ook nu weer een realistische en actuele zaak bij de kladden en maken er, met een stel topactrices, een sterke en pakkende voorstelling van. Die moest bij de première vrijdagavond om een irritante, lang landende luchtballon heen worden gespeeld, en daardoor om een nerveus geworden koeien. Boegeroep voor zoiets. Lees hier de volledige recensie.

Eerder al had dichter Kasper Peters in het kerkje van Anloo zijn 19de-eeuwse collega Eminescu tot leven gebracht. Hoog boven de grond gezeten draaide hij pedalerend een ingenieus planetarium rond met maffe, ongrijpbare voorwerpen. Weg de toekomst, leve de natuur, het universum! Zo vrij als Peters altijd is, zo opgesloten raakte zijn personage. Zijn zes meter hoge Jules Verne-achtige decor, gemaakt door Steven Schreuder en Rob Trip kon gistermorgen niet zomaar even voor de dienst de kerk uit. En diende dus als een soort reservekansel.

Nhung Dam , opgegroeid in Groningen en inmiddels een veel en graag geziene actrice, speelde in de Zeegster Hoeve haar qua vorm enigszins uitgeklede monoloog 3 miljoen voetstappen naar Sicilië, die ze maakte met Koos Terpstra. In de (grotere) schouwburg tonen videobeelden straks dat ze die tocht écht heeft gelopen. Haar personage, niet altijd even gelukkig in liefde en leven, was wel wat toe aan zelfreflectie. Zelfs onderweg wordt dat nog klein gemaakt. Het is een zinderende vlucht, vol pijn, herkenningsmomenten, maar met ook veel inspiratie, alleen door die wil om iets voor elkaar te boksen. Kernzin: ‘Fantasie, daar red ik alles mee’.

De Noordelingen zaten in een van de fietstochten die het festival in die prachtomgeving rond de Drentse Aa had uitgezet, langs diverse acts. Een vondst die vast beklijft. De bewoners van de nieuw aangeboorde locaties waren enthousiast, zoals de eigenaresse van de paardenmanege in Oudemolen waar De Noorderlingen speelden. Zatermiddag hinnikten de paarden vrolijk mee, ze voelden dat de Groningse productiegroep hun soort in De Kleine Man had verwerkt.

Tomeloze energie is een te bescheiden omschrijving voor de choreografische inspanningen die de groep zich in zijn tekstloze bewegingsstuk moest getroosten. En dat vier keer op één dag. Ankie van Grunsven was geschorst geweest als zij dit met haar beesten had geflikt. Maar het mooie is, de spelers genoten ervan, net als het publiek. Sterk. Allen zijn aangenomen op toneelscholen. Nog sterker.

Beumer en Drost , dat waren in dit geval Peter Drost en Paul R. Kooij in Jelto’s Schuur in Schipborg. Een feest om zo dicht op groot acteervermogen en dito tekstbeheersing te mogen zitten. Ze speelden, of eigenlijk hun amateurtoneelpersonages, speelden De moord op de Wega , gebaseerd op een boek van ‘oom Marten’ (Toonder). Draaiend rond een knappe scheepsmaquette kwamen er tal van idiote personages voorbij, met even idiote rekwisieten en maffe geluidjes die ze zelf aanjoegen via een iPad. Wie regisseur Michael Helmerhorst kent weet: die is van de zotte invallen. En ze werkten. Echt festivalwerk. Of huiskamerwerk, want te bestellen.

In Jan’s Schuur in Zeegse trad Nynke Laverman op met haar partner in alles Sytze Pruiksma, componist, geluidstovenaar. Ze gaven een voorproefje van haar theatershow rond het recente album Plant . De stem, uitstraling en impact van Laverman kwamen ook in deze schuur volledig tot hun recht. Een zeldzame artieste, maar dat wisten we al.

Jonge Sla speelde O duistere woorden , een 25 minuten-bewerking van Shakespeare’s Othello . Zulke bewerkingen kennen we van deze jonge acteurs en hun makers Philippien Bos en Grytha Visser. Ze hebben ingekorte en hilarische Shakespeares gespeeld in containers op Noorderzon. Nu stonden op een schitterend veld in het Evertsbos van Anloo. Inhoudelijk was het weer oké, toch misten de spelers merkbaar het directe containercontact, waarbij ze de bezoekers recht in hun smoel kunnen spelen en bespelen. ‘t Bleef dus letterlijk wat verder weg.

In Taarlo kon Annet Timmer haar Zomerzinnen onderbrengen in het gastvrije Burgtheater. Het eerder gesneuvelde Drentse literaire festival is geadopteerd door FestiValderAa, en terecht. Zondag was het afsluitend de beurt aan de combinatie poëzie/muziek, waarbij ‘s middags de Vlamingen Eléonor (zang) en Gerry de Mol (gitaar) jazzy ballades brachten op gedichten van wereldreiziger annex Holland-hater J.J. Slauerhoff, die zoals we weten alleen in zijn gedichten kon wonen. Het werd een sfeervol optreden, onder goedkeurend oog van commissaris van de koning Jetta Klijnsma.

Er was nog een heleboel meer. Maar een mens kan niet alles zien, laat staan beschrijven. Bovendien, met Loods13 was dat al gebeurd. Benieuwd hoe FestiValderAa er volgend jaar voor staat. In elk geval is er, zeker wat betreft die theatrale fietsroutes, iets bijzonders bedacht dat een langer leven is beschoren. Van editie 9.5 mag het dan toch echt naar nummer 10.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Festivals
Theater
Drenthe
menu