IDFA-recensie Buddy: Prachtfilm over zowel hulphonden als hun baasjes

Wie niet van honden houdt moet vooral naar Buddy. Dan komt het alsnog goed. Wie dat wel doet, moet sowieso. Bovendien is Buddy ook een prachtige documentaire over mensen; mensen met een handicap die dankzij hun hond kunnen voortbestaan.

De gelauwerde documentairemaakster Heddy Honigmann weet wat het is om afhankelijk te raken. Ze lijdt aan ms. Ook weet ze van honden te houden.

In de aftiteling blijkt dat haar oma haar een eeuwige liefde voor honden heeft bijgebracht, als de trouwste vrienden die bestaan en grootste troosters in tijden van pijn.  Buddy  laat zien tot hoeveel honden in staat zijn, met het geven van liefde, met het bieden van troost en van slimme hulp.

Trauma

Honigmann volgde met haar camera zes mensen met hun hulphond. Stuk voor stuk zijn het bijzondere personages, allemaal met goed opgeleide honden, beesten om voor te smelten.

Bij een hulphond denk je al snel aan blinden en slechtzienden. Maar ze worden ook ingezet voor mensen die tegen een trauma zijn aangelopen. Voorbeeld hiervan is Uruzgan-ganger Trevor Veira, bij wie vlak voor zijn neus een bom explodeerde. 

Hij liep het PTSS-syndroom op (post-traumatische stress syndroom). Zijn hond Mister, een labradoedel, voelt aan wanneer hij een nachtmerrie dreigt te krijgen, of een herbeleving van dat akelige moment in Afghanistan, en springt dan op bed om hem gerust te stellen.

,,Hij heeft het waken van mij overgenomen”, zegt zijn vriendin. Zonder de hond wasze allang weg geweest, zegt ze. ,,Een mens kan niet alles aan.”

Een hond wel dus.

Bommen onder de blaadjes

Als Trevor op een bankje in een park zit, is Mister constant gefixeerd op wat er achter de rug van zijn baasje gebeurt. ,,Hij is de ogen in mijn rug.” De hond voelt dat Trevor bang is voor alles wat zich onder de blaadjes en in het gras zou kunnen ophouden. Verstopte mijnen, bermbommen.

Trevor is nauwelijk in staat te vertellen over de dag dat hij als militair een dorp observeerde waar werd gemoord en verkracht zonder dat hij mocht ingrijpen van zijn commandant. Zo worden zowel het verhaal over de baas als dat over zijn hond even indrukwekkend.

Dat geldt evenzeer bij de andere koppels. De jonge Zeb heeft PDD-NOS, heeft een oogafwijking en is epilepticus, wordt daardoor op school keihard genegeerd door de andere kinderen - want zo gaat dat. Hij zou niet zonder de liefde van zijn altijd aanwezige Utah kunnen. Troostend maar ook een beangstigende gedachte. Wat als.

Afscheid

De Belgische herder Makker heeft in Edith van der Meulen een ongelofelijk stoer baasje: ze is honderd procent blind maar loopt nog hard met hem. Ze is 86, vertelt de film, en je denkt dat dit een fout is. Ze praat innemend en welbespraakt over de honden die ze heeft gehad, en van wie ze om (pakweg) het decennium afscheid moest nemen. Dat is een pijnlijk gegeven.

Zo’n enorm sterke band tussen mens en dier knapt op zeker moment onherroepelijk door de dood van het dier, of doordat het te oud wordt om zijn taken uit te kunnen voeren.

Kijk bijvoorbeeld hoe de Friese Stabij Kay de 27-jarige Annabel helpt met injecteren, hoe hij haar de trap afhelpt. Zie hoe de labradoedel Kaiko voor Erna Aarsen, in haar rolstoel afhankelijk van zijn hulp, keukenlades voor haar opentrekt en sluit, printjes uit de printer pakt en haar benen het bed optilt.

Hoor wat Missy betekent voor de blinde psycholoog Hans Dekker, hoe hij vertelt wat dat beest voor hem betekent. En wat het dan doet als bij zo’n vriend botkanker wordt vastgesteld en het afscheid onherroepellijk is geworden.

Buddy is niet zomaar een romantisch verhaal over honden, de film plaatst karakters van mens en hond naast elkaar. Dit mag gezien worden.

Te zien in het Groninger Forum:

Buddy van Heddy Honigmann, zondag 25 november, aanvang 15.30 uur, zaal 4.

Nieuws

menu