Iemandsland speelt 'De Weltmeister', in de geuren en kleuren van 1974

Albert Secuur, Erik Harteveld, Carmen Schilstra en Bert Hadders bij de presentatie van De Weltmeister in het Atlas Theater in Emmen.

Na twee grote voorstellingen in een boerenschuur in Nieuw-Buinen, zoekt muziektheatergezelschap Iemandsland zijn geluk (en zijn publiek) nu in het Atlas Theater in Emmen. Daar moet De Weltmeister toch weer het karakter van locatietheater krijgen.

Wie voorzichtig op leeftijd raakt en het jaartal 1974 krijgt voorgelegd, associeert dat jaar al snel met de Moeder Aller Nederlagen. De verloren WK-finale tegen toen nog West-Duitsland wint het qua eerste inval van de eerste uitzending van het Simplisties Verbond, en van de winnende goal van Nel van Kollenburg waarmee de Nederlandse hockeyploeg de wereldbeker won.

We bedoelen maar.

Bombardement

Muziektheatergezelschap Iemandsland, in 2014 begonnen als initiatief van Carmen Schilstra en Bert Hadders, brengt het publiek na de zomer terug naar dat jaar, met een grote voorstelling getiteld De Weltmeister . Het verhaal speelt zich af in een Drents dorp tegen de Duitse grens en gaat over een vierkoppig gezin, vader Arie, moeder Gerda en hun twee tienerkinderen, zoon en dochter. Vader heeft daar een tankstation. „Hij is een geboren Rotterdammer die niet los kan komen van het bombardement op zijn stad. Hij wil nooit wat anders. Zijn vrouw wil juist vooruit”, zegt Albert Secuur. Hij regisseert het stuk, een tragikomedie, geschreven door Jan Veldman.

Iemandsland, genoemd naar de eerste grote voorstelling in een aardappelschuur in Nieuw-Buinen, gaat voor het eerst met een grote productie het theater in: het Atlas Theater in Emmen. Want ook Roegzand speelde in die schuur, en er was nog De Kronieken van Kapitein Kolk , waarmee de Drentse wateren werd afgevaren. Het waren publiekssuccessen op locatie. „We wilden eens wat anders”, zegt Schilstra. „Voordeel is dat we nu niet alles hoeven te bouwen. Het Atlas Theater heeft alles en is een prachtige speelplek.”

Discofeestje

Daar werd de productie dinsdagmiddag gepresenteerd. Toch wil Iemandsland ook in die theatersetting het locatiegevoel handhaven. Secuur: „Het publiek komt via de achterkant en dan door de tweede zaal binnen, om daar direct in een discofeestje te belanden. Dus we mijden de theaterentree. En ook in de zaal zelf willen we nog wat verzinnen. Wie weet komt er een kleine tribune erbij op het toneel.”

Op dat toneel staat, of liever beweegt, want ‘t gaat straks steeds anders, ook de vijfkoppige band van Bert Hadders. Hij speelde en zong als introductie alvast een refrein, eentje, want de rest moet nog worden geschreven. Hadders had daarbij Erik Harteveld naast zich, in een doorleefd en verschoten trainingsjack van de Sovjet-Unie (CCCP dus).

Hij verrichtte letterlijk de aftrap door een ouderwets vormgegeven leren bal de zaal in de trappen. Niet snoeihard met de wreef, zoals Johan Neeskens dat in die finale nog deed, maar voorzichtig binnenkant voet, want ja, er stond nu eenmaal wat techniek die ontzien moest worden (en dat opgeteld bij de traptechniek die Harteveld zelf ogenschijnlijk ontbeert).

Autoloze zondag

Hadders kondigde alvast een historische ingreep aan, die in zo’n voorstelling geoorloofd is. „De dag van WK-finale laten we samenvallen met een autoloze zondag. Die waren er eerder, maar ja, het is theater. De grote gebeurtenissen en veranderingen uit die tijd brengen we terug naar dat ene gezin. Het rapport van de Club van Rome stelde vast dat er grenzen zaten aan het voouitgangsdenken, er kwam kleurentelevisie, dat soort dingen.”

Secuur: „De voorstelling wordt als het ware een collage, vanuit het perspectief van alle vier de hoofdpersonen, met soms een verspringing van de tijd. Ieder personage heeft daarin zijn eigen strijdpunt.” Het decor van Janco van Barneveld en de video-animaties van Happy Ship zullen daarin een voorname rol spelen.

Volkswagen Kever

En dan is Erik Harteveld natuurlijk die getraumatiseerde pomphouder. „Nee”, zegt Secuur. „Erik speelt alle bijrollen.” Harteveld: „Shit, moet ik voor die periode mijn baard eraf halen. Ik vind het jammer dat Albert regisseert. Waarom? Omdat ik graag met hem spéél.” De regisseur wil op zijn beurt spelen met het beeld dat we van die tijd hebben. „In mijn herinnering waren alle Volkswagen Kevers blauw. Wat klopt wel, wat niet? Daar kun je wat mee.”

Die pomphouder is een rol voor Wouter van Oord, Margje Wittermans is zijn vrouw, David Elsendoorn en Ella Kamerbeek spelen de kinderen, van een productie waaraan ook theaterschool Loods13 bijdraagt en waarin deejay Dirty Harry de disco runt. Zakelijk leider Frits Selie heeft nog een rake toevoeging. „Volgens mij is dit voor het eerst dat in Emmen zo’n grote theaterproductie wordt opgezet.”

Klopt. Maar eerst krijgt Bert Hadders vrijdag in Slochteren nog de K. ter Laan-prijs overhandigd. Lekker bezig.

Voorverkoop begonnen

De Weltmeister speelt van 18 t/m 29 september in het Atlas Theater in Emmen. Kaarten zijn vanaf nu te koop via www.iemandsland.com en www.vanplan.nl .

Nieuws

Meest gelezen

menu