De Poezieboys en Bert Wabbe bewijzen op Noorderzon dat poëzie heel gezellig kan zijn. Waar zijn de handjes? Hop hop hop hop.

Literaturia, het literaire onderdeel van Noorderzon, heet dit jaar Voorheen Literaturia. De aandacht voor literaire rariteiten is ongewijzigd.

Jos Nargy en Joep Hendrikx verspreiden als de Poezieboys levensvreugde in de geest van Simon Vinkenoog.

Jos Nargy en Joep Hendrikx verspreiden als de Poezieboys levensvreugde in de geest van Simon Vinkenoog. Foto: Jan Westerhof

,,Wil iemand nootjes? Een banaan?” Terwijl de geluidsman in de Pollux-tent nog een Afrikaans muziekje laat horen, probeert Joep Hendrikx van de Poezieboys het publiek in de stemming te brengen voor wat komen gaat: een overdosis poësiviteit.

,,Iemand nagellak? We hebben ook chips.” Het bakje met nootjes gaat inmiddels de tent rond. Hoezo maatregelen om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan? Gezelligheid en saamhorigheid voorop. Op het podium sluit Hendrikx zijn kameraad Jos Nargy in de armen. Even knuffelen.

Een ode aan de ongebakken deegsliert

De Poezieboys brengen een muzikale, kosmische, poëtische ode aan het leven en werk van Simon Vinkenoog (1928 - 2009) . ,,Zijn er mensen die Simon Vinkenoog kennen?” Ja, die zijn er. Waarop de boys uit diens zijn verzameld werk beginnen voor te dragen, allerlei biografische details opdissen en op bewonderende toon over het druggebruik vertellen van de zwierig dansende dichter die door Remco Campert de ongebakken deegsliert werd genoemd.

Wat ze ook doen, is zijn verdiensten benoemen. En dat zijn er teveel om hier op te noemen. Samengevat komt het erop neer dat Vinkenoog joie de vivre predikte. Precies die levensvreugde dragen Hendrikx en Nargy in Groningen over op het publiek. Het duurt niet lang of iedereen in de tent scandeert joie de vivre ! Althans, bijna iedereen. Je laten meeslepen is een gave.

Neemt Wabbe én de poëzie én het levenslied in de maling?

Dat merkt even later de literaire volkszanger Bert Wabbe, die op uitnodiging van de Poezieboys mag aantreden met klassieke Nederlandse gedichten en een geluidband vol ‘gezellige muziek’. Met Denkend aan Holland van Marsman krijgt Wabbe de eerste handen op elkaar, ook omdat hij zijn luisteraars aanmoedigt met een stimulerend ‘hop hop hop hop’.

Tijdens Liefdesgedicht van Gorter slaat de twijfel een beetje toe. Neemt Wabbe hier én de poëzie én het levenslied in de maling? Zijn meezingversie van Woningloze van Slauerhoff blijkt beter in elkaar te zitten. Wat hij zondagavond heeft gemaakt van Johnny van Doorn’s Een magistrale stralende zon mag zelfs knap heten. Hop hop hop hop. Poësiviteit ten top.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu