Klinkklare taalmuziek waarin de woorden vloeien, buitelen, zich spiegelen en allitereren dat het een lieve lust is | Visualia 1403

Op haar cd Hello Darkness zingt mezzosopraan Olivia Vermeulen liederen over de dood. Verheven, luchtig, cynisch of beschouwend. Alles met haar mooie warme stem die elke liedtekst een eigen expressie geeft. Ze doet dat samen met pianist Jan Philip Schulze.

Mezzo-sopraan Olivia Vermeulen en pianist Jan Philip Schulze (links).

Mezzo-sopraan Olivia Vermeulen en pianist Jan Philip Schulze (links). Foto: Juan Carlos Villarroel

Het zijn bekende en onbekende liederen, maar één lied springt er in al zijn eenvoud en bijzonder taalgebruik bovenuit: The wonderful widow of eighteen springs van John Cage. De wonderschone weduwe van achttien bronnen heet Isobel en woont op pagina 556 van Finnegan’s Wake van James Joyce, waar John Cage haar aantrof en besloot de bijna ondoordringbare tekst uit dat boek in een lied om te zetten. Hij componeerde het kort nadat hij Finnegan’s Wake had gelezen en het werd eind 1942 al snel een klassieker in zijn experimentele oeuvre.

Nieuws

menu