Noorderzon: tovenaarswerk door een vr-bril en een grappige ontmoeting met een onbekende (ook een milde confrontatie jezelf, nergens gênant)

Er waren - en zijn nog steeds - zeker genoeg ‘kleine dingetjes’ op deze editie van Noorderzon, die het ontbreken van de containervoorstellingen goed maken. En soms pakt zo’n dingetje groots uit. Doordat het gewoon een Imposant Ding is.

An encounter van 600highwaymen gaat over een ontmoeting in deze rare tijd waarin we juist minder konden ontmoeten.

An encounter van 600highwaymen gaat over een ontmoeting in deze rare tijd waarin we juist minder konden ontmoeten. Foto: DVHN

Dat laatste slaat op het overweldigende virtual reality-project I Am van theatermaakster Susan Kennedy en kunstenaars Markus Selg en Rodrik Bersteker. In een groepje van vijf bezoekers krijgt in Vrijdag Theater ieder een door gordijn omgeven vierkant hok aangewezen, waar een vr-bril en koptelefoon wordt opgezet. Dan volgt een reis door een betoverende wereld, gecreëerd via animatie.

Haarscherpe animatie helpt je naar een wonderwereld

Het voordeel van animatie in vr is de haarscherpte. Bij gefilmd ‘echt leven’ wil er nog wel eens wat vervagen of net uit verhouding raken. Kinderschoenenkwestie. Op den duur hoef je bij wijze van spreken niet meer op vakantie. Vr brengt de wereld bij je thuis.

I Am tovert de bezoeker letterlijk en figuurlijk fantastische beelden voor. Om te beginnen drijvend in een gezellig gekleurde rioolbuis, en dan bijvoorbeeld in een bosomgeving, en dan hoog zwevend door een wonderlijke sprookjeswereld met planeten. Het fijne is: de te nemen hoogtes zorgen hier niet voor hoogtevrees. Het is alleen maar prachtig. Een stem stuurt je door deze reis, die de deelnemer sterk zijn individualiteit laat beseffen. Pure magie. Helaas al wel uitverkocht.

Geestige ontmoeting die je dwingt tot zelfreflectie

Met z’n tweeën maar kleiner is An Ecounter van 600Highwaymen van Abigail Browde en Michael Silverstone. Ze zij inmiddels vaste gasten op Noorderzon. Het is het tweede deel van een drieluik. Over een ontmoeting in deze rare tijd waarin we juist minder konden ontmoeten. Je koopt een kaartje met z’n tweeën, maar ter plekke word je voor die ontmoeting aan een ander gekoppeld, een onbekende.

Dat moet ook, anders zou deze ontmoeting niet werken. De koppels krijgen elk een kamer met een tafel, twee stoelen aan twee zijden en ertussenin een plexiglas scherm. Er ligt aan beide kanten een hoog stapeltje kaarten, waarop simpele communicatieve opdrachten staan en vragen die hardop voorgelezen aan de ander worden gesteld.

Persoonlijk maar nergens gênant

Die kunnen simpel zijn (‘heb je wel eens een auto in de prak gereden’) maar ook persoonlijk (‘heb je ergens spijt van’). Antwoorden gaan niet verder dan ja of nee. Geen details. Zo wordt het geen moment gênant, maar dwingt je wel over jezelf na te denken. En over het interpreteren van een ander. Daarnaast is het vaak domweg bijzonder grappig.

Alleen de vraag over vader en moeder zou eventueel lastig kunnen uitpakken. Als die er niet meer zijn. Maar verder, wellicht enigszins afhankelijk van wie er tegenover je zit en hoe spontaan die reageert (in dit specifieke geval kon het niet beter), is het een mooie ontmoeting. Ook al blijkt deze tijdelijk.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Theater
Noorderzon
menu