Pestverleden helpt Erwin Nyhoff bij vertolking blueslegende Harry Muskee

Erwin Nyhoff kruipt in de huid van de Drentse blueslegende Harry Muskee. In de voorstelling Muskee, so many roads speelt en bezingt de muzikant het roerige leven van de Cuby and the Blizzards-voorman, die tien jaar geleden overleed. Nyhoff: „Dat ik zelf het nodige heb meegemaakt, helpt hierbij.”

Erwin Nyhoff: „Als je als kind wordt gepest, draag je dat de rest van je leven mee.”Ⓒ FOTO RUDY LEUKFELDT

Erwin Nyhoff: „Als je als kind wordt gepest, draag je dat de rest van je leven mee.”Ⓒ FOTO RUDY LEUKFELDT Foto: Rudy Leukveldt

Heel even twijfelde hij toen scriptschrijver Dick van den Heuvel hem vroeg voor deze rol, want acteren had Nyhoff nog nooit gedaan. Maar de nieuwsgierigheid won het van de angst. „Hoe meer ik over Harry las en zag, hoe meer ik werd geïnspireerd. Door zijn muziek zeker, maar ik ontdekte ook dat we veel raakvlakken hebben.”

„Ruzie met managers, het uiteenvallen van een band, bandleden van wie je dacht dat het je echte vrienden waren; dat zijn allemaal kleine trauma’s. Toen mijn band The Prodigal Sons, waarmee ik ook in Amerika optrad, in 1997 uit elkaar viel kreeg ik daar echt een tik van. Maar ook mijn pestverleden heeft ervoor gezorgd dat ik genoeg blues heb om uit te putten”, vertelt de 48-jarige zanger die bij het grote publiek vooral bekend werd door zijn deelname aan The voice of Holland (2011/2012).

Uitgescholden

„Voor mijn gevoel heb ik altijd moeten vechten”, vervolgt de in Dalfsen geboren muzikant. „Het begon al op de kleine dorpsschool. Ik hield van Elvis Presley en droeg een leren jack en was daarmee geen standaard boerenzoon. Ik denk dat dat de reden was dat ik werd uitgelachen en uitgescholden. Achteraf gezien had ik meer voor mezelf moeten opkomen. Fysiek had ik ze allemaal waarschijnlijk wel aangekund, maar ik onderging het. Ik slikte alles in en hield het binnen. Had ik er toen een keer op los geslagen, dan was het misschien niet zo ver gekomen. Als je als kind wordt gepest, draag je dat de rest van je leven mee.”

 

De ups en de downs die Harry kende, de rust en de onrust. Nyhoff: „Ook herkenbaar. Het reizen met de band, het onregelmatige leven. Soms is het heel zwaar. Daarbij werd ik te jong vader en was ik er een ster in mezelf de put in te praten. Ja, er zijn periodes dat ik wel diep heb gezeten. Muziek was altijd mijn uitlaatklep. De frustratie van het niet kunnen uiten, kon ik op het podium kwijt en resulteerde in rocknummers waar de energie vanaf spatte. Waarop ik mij weer afvroeg of dit wel de juiste manier was. Je gevoel in iets stoppen is altijd goed, maar er moet wel een zekere balans zijn, weet ik nu.”

 

Als broekie van achttien was Nyhoff geïntrigeerd door de oorsprong van rock, blues en pop. „Eigenlijk het klassieke Americana. Ik richtte mij op Engeland en Amerika en heb daar zelfs in die tijd een keer in het radioprogramma van Muskee, Harry’s blues, als gast met hem over gesproken. Ik was toen een soort opkomend talent in de regio.”

Gemiste kans

Nu vindt Nyhoff het jammer dat hij destijds niet meer oog had voor wat er in Nederland werd gemaakt. Zoals het werk van Cuby and the Blizzards, de band die Muskee in de jaren ’60 met gitarist Eelco Gelling had opgericht. „Ik vind het een gemiste kans dat ik mij niet eerder in ’Cuby’ heb verdiept. Dat Herman Brood, die in de beginjaren als toetsenist aanschoof, meeschreef aan Another day, another road en Window of my eyes wist ik bijvoorbeeld niet. Dat hij zo’n geweldige pianist was eigenlijk evenmin. En dat gitarist Erwin Java nu de muzikale productie verzorgt, maakt het extra bijzonder. Erwin heeft Harry 25 jaar begeleid en kent hem door en door.”

 

„Maar dat acteren blijft nog wel een dingetje”, geeft Nyhoff toe. „Er komt zoveel bij kijken. De juiste emotie in een zin stoppen, maar ook de klemtoon precies goed leggen. Wat dat betreft ben ik gezegend met Dick van den Heuvel naast me. Hij geeft vertrouwen en is flexibel. Als iets niet lekker loopt, dan past hij gewoon het script aan. Ik geloof dat we inmiddels aan de vijfde versie toe zijn.”

,,Het is ook wel leuk dat Johan Derksen, die jarenlang de manager van Cuby and the Blizzards was en die ik nog ken uit de tijd dat we met The Prodigal Sons op Pinkpop en Lowlands stonden, ook heeft laten weten dat hij mij geschikt vindt voor deze rol. Nu moet ik het alleen nog waarmaken”, lacht Nyhoff.

Muskee, so many roads speelt zich af in ’de tussentijd’. „Dat is het moment waarin je leven aan je voorbijflitst voor je naar de andere kant gaat. Dat je alle hoogte- en dieptepunten op je netvlies ziet, dat belangrijke ontmoetingen in je leven voorbij komen en in Harry’s geval heel veel muziek. Je kunt het een grote muzikale trip noemen, met geweldige acteurs, een prachtig decor en lichteffecten, die de zoektocht van Muskee blootlegt. Vandaar de ‘zoveel wegen’ in de titel.”

Nieuwe weg

Inmiddels is het leven van Nyhoff in een iets rustiger vaarwater terechtgekomen, heeft hij naast zijn oudste zoon nog twee kinderen gekregen met zijn huidige vrouw en woont hij rustig in Heeten. Naast deze productie toert hij met zijn Cadillac uit 1958 door het land om optredens op locatie te geven. „Uit nood geboren in coronacrisis, inmiddels even op een laag pitje, maar wel zeker iets om mee door te gaan.” Daarnaast komt Nyhoff in oktober met zijn uitgestelde solo-akoestische theatertour Legends from heaven, een ode aan overleden legendes in de popmuziek. Maar ook het acteren smaakt nu naar meer. „Wie weet is dit wel het begin van míjn nieuwe weg.”

’Muskee, so many roads’ is van 1 t/m 26 september te zien in Assen. Info: muskeetheater.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu