Randfiguren is de eerste Nederlandstalige roman van Ingeborg Nienhuis uit Vierhuizen: kijken waar anderen wegkijken

Vrijdagmiddag wordt in Vierhuizen de eerste Nederlandstalige roman, Randfiguren, van Ingeborg Nienhuis gepresenteerd. Over een disfunctionele gemeenschap aan de altijd woelige waddenkust. ,,Het decor werd mij op een presenteerblaadje aangeboden.’’

 Ingeborg Nienhuis op het Wad.

Ingeborg Nienhuis op het Wad. foto frank de schutter

De boerderij waar Nienhuis (Zoutkamp, 1981) met man en drie kinderen woont staat even buiten het dorp Vierhuizen. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is Nienhuis de meest noordelijk wonende, gepubliceerde schrijfster in Nederland.

Genoeg coryfeeën voor een literaire wandelroute

In Vierhuizen woont nog een gepubliceerde schrijver, Lammert Voos, maar ook programmamaker, auteur en wereldreiziger Henk Weltevreden. Het is de geboorteplaats van voormalig shorttrackster en topsporter, tegenwoordig schrijfster en documentairemaakster, Margriet de Schutter, schoonzus van Ingeborg Nienhuis. ,,Genoeg coryfeeën voor een literaire wandelroute.’’

Zelf woont Nienhuis even buiten het dorp in de Westpolder. Eén boerenplaats verder staat Torum, de geboorteplaats van Sicco Mansholt. Nienhuis studeerde Nederlands en journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG), schreef een column in de Universiteitskrant (UK) en had de ambitie om buitenlandcorrespondent te worden. Ze studeerde onder meer af op Nedersaksische literatuur.

Voor je het weet ben je een jaar verder

Studerend met een beurs in Zuid-Afrika, bracht ziekte van haar toenmalige vriend haar halsoverkop terug naar Nederland. Nienhuis volgde een docentenopleiding, waarna ze als lerares Nederlands voor de klas stond. Nu heeft ze haar eigen tekstverwerkingsbureau waarvoor ze ook redactiewerk voor haar uitgever Ambilicious in Breda doet.

Toen Nienhuis het manuscript van Randfiguren voorlegde aan Ambilicious reageerde de uitgever enthousiast. ,,Maar ik werd zwanger, daarna kwam corona en voor je het weet ben je een paar jaar verder.’’

Eigen werkelijkheden scheppen

In coronatijd verscheen vorig jaar bij stichting ‘t Grunneger Bouk haar novelle Schoem , over een vriendengroep in de vormende jaren in Zoutkamp. In een mum van tijd uitverkocht. ,,Gronings schrijven is misschien directer. In Schoem paste het bij de taal van de subcultuur en het idiolect van de hoofdpersoon. Nederlands biedt een ruimer palet aan synoniemen. En dat is voor een dikke roman wel fijn.’’

Schrijven geeft haar de kans om eigen werkelijkheden te scheppen. ,,Gebeurtenissen en personages te analyseren en onderzoeken hoe mensen zich tot elkaar verhouden. Spelend met taal kan ik de natuur een stem geven, de absurditeit van het leven onder de loep nemen, politieke of maatschappelijke kwesties aan de kaak stellen of een tijd die ik met veel plezier heb beleefd, herbeleven.’’

Dunne scheidslijn tussen cliënten en zorgverleners

Na Schoem is er nu Randfiguren . Gesitueerd in een tijd waarin mensen met een rugzakje van het Rijk een persoonsgebonden budget kregen. Melkertbanen waren een opstapje naar een ‘normale’ baan en zorgboerderijen schoten als paddenstoelen uit de grond en niet altijd uit medelijden met wie het minder heeft getroffen. ,,Voor mijn borggravin Laura is status de drijfveer.’’

Een zorgboerderij in een borg op het Hogeland is voor Nienhuis de perfecte setting voor een roman. Met personages die maatschappelijk aan de zijlijn staan en aan de rand van Nederland leven. Waar de scheidslijn tussen cliënten en zorgverleners dun is. Naast het menselijk tekort gaat haar boek over schade aan Groningse huizen, boerenplaatsen en borgen als gevolg van gaswinning.

Op een presenteerblaadje aangeboden

,,Het kan hier heerlijk spoken’’, zegt ze met een hoofdknik naar buiten. ,,Dit gebied heeft een rijke historie van dijkdoorbraken en menselijke ellende, met als gevolg heel veel beweging en strijd. Het Wad, de Waddenkust, is gevaarlijk, onrustig en mysterieus, net als mijn personages. Het decor voor mijn verhalen wordt me op een presenteerblaadje aangeboden.’’

Nienhuis spiegelt zich, als dat echt moet, aan schrijvers als Hanna Bervoets, wijlen Renate Dorrestein en Stefan Brijs. ,,Literatuur moet schuren, mag pijn doen, en dat hebben zij en vele auteurs met hen, goed begrepen en in praktijk gebracht. Schrijvers die schijnbaar moeiteloos een origineel verhaal brengen, in een taal die deugt en zingt, waarin maatschappelijke thema’s zijn verwerkt, de personages ongepolijst zijn, het ongemak niet wordt geschuwd en geen knieval wordt gemaakt voor gemakkelijk sentiment. Wat ik sterk vind is dat zij blijven kijken waar anderen wegkijken en bij dat alles luchtig van toon weten te blijven.’’

Ongepolijste personages

Van die ongepolijste personages, kleurrijk en markant, lopen er nogal wat rond in Randfiguren. ,,Ik bied mijn lezers ruime keus om zich met mijn karakters te vereenzelvigen en mee te leven. Mijn personages zijn een bont gezelschap van onberekenbare types. Zij leven langs elkaar heen en hebben niet de wil of vaardigheden om elkaar te leren kennen.’’

Boek: Randfiguren Auteur: Ingeborg Nienhuis Uitgever: Ambilicious Prijs: 22,50 euro


Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu