Recensie De Weltmeister: Smakelijk familiedrama in seventies-sfeer (★★★★☆)

Arie en Gerda van het benzinepompstationnetje. Foto: Jan Anninga

,,Goed binnen te houwen’’, zegt zoon Theo over de vlaflip die moeder Gerda als toetje op tafel heeft getoverd. Vlaflip? Vader Arie haalt er zijn neus voor op. ,,Wa’s dat voor spul daar onderin? Het glazuur springt me van de tanden.’’

Voor Arie geen vlaflip. Arie wil alles houden zoals het is. Gerda wil wel mee met de tijd. Ze steekt opstandig een sigaret op. En daarna nog één. Arie kan het dak op, ja, hij moet het dak op om aan de tv-antenne te draaien voor een sneeuwvrij beeld op de pas verworven kleurentelevisie. Mooie sneeuw, daar niet van. Vormgegeven in bewegende kleurige blokjespatronen op twee reuzenschermen die het decor vormen. Het minischermpje, waarop Arie de memorabele WK-finale zal volgen, staat er alvast wat beteuterd bij.

Benzinepompstationnetje van Arie en Gerda

Muziektheatergezelschap Iemandsland neemt ons mee naar het jaar 1974 en naar het veenkoloniale grensgebied, want daar ligt de core business van deze club. Het benzinepompstationnetje van Arie en Gerda heeft zijn beste tijd gehad. Er komt een nieuwe snelweg. Een meneertje komt langs met gladde praatjes en gouden bergen.

Gerda – lekkere rol van Margje Wittermans – vermoedt dat er meer uit het leven te halen is dan een dienstbaar moederschap, maar Arie wil niet eens luisteren naar deze Helmut, al was het alleen al omdat hij Duitser is. Schrijver Jan Veldman voorziet hem voor alle duidelijkheid van een oorlogstrauma. Hebben we toch iets van begrip voor deze suffige, boze eigenheimer (Wouter van Oord).

Gerda raakt in de ban van de Bhagwancultus, en wil daar Arie in betrekken. ,,Probeer het nou, laat die meneer je helpen.” Maar Arie loopt daar natuurlijk hard voor weg. Prachtige scène.

Dampende disco

De puberende kinderen denken dat hun ouders gaan scheiden en zoeken troost bij elkaar, mijmerend over het slagveld dat liefde heet. Een hilarische en tegelijk schrijnende scène, met mooi licht, luchtig en uitdagend spel van Ella Kamerbeek en Laurens van Lottum. Regelmatig komt dorpsroddelkont Erik Harteveld aan scheuren op zijn brommer. Totdat ook hij ergens anders gaat tanken…

De vijfkoppige band loopt regelmatig de vloer op en zorgt voor een stevig, zeventiger jaren gekleurd muzikaal decor in dit smakelijke familiedrama dat overigens nogal abrupt en stilletjes afloopt. Voor een spetterende finale moet je zijn in de Dagblad van het Noorden - zaal, omgetoverd tot een dampende disco met DJ Schmutzige Harry aan de knoppen. En waar de band van Bert Hadders weer het dak van de tent speelt.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
menu