Spirituele festivalervaringen en schaamhaar als podiumattribuut. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Peaches. Foto: Harley Hudson

Redacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op? We vragen het hem.

Beetje bijgekomen, Jacob?

Nou, als je het hebt over het Roadburn -festival: nog maar nauwelijks. Wat een prachtig festival was dat. Vier dagen donkere klanken van allerlei soort, vier dagen zeer bijzondere sferen. En dat in Tilburg, wat zeker tijdens Roadburn echt wel een toffe stad is. Het klinkt misschien gek, maar er is op zo’n festival zelfs plek voor wat ik maar spirituele ervaringen zal noemen.

Nou nou, dat klinkt wel heel hoogdravend. Heb je niet gewoon lekker gerockt en bier gedronken?

Natuurlijk, dat hoort er ook bij. Maar een ‘heavy’ festival dat ook plek geeft aan ‘moeilijke’ muziek, dat levert meer op. En dan heb ik het nog niet eens over de warme omarming van vrouwen, queers, transgenders. Zoals Hunter Hunt-Hendrix van blackmetalband Liturgy , die dat sobere zwarte jurkje dat ze op het podium droeg goed kon hebben trouwens.

Thuis nog rustig muziek geluisterd?

Om af te kicken nog flink wat heavy spul uit het Roadburn-universum natuurlijk, maar gelukkig waren er ook zachtaardiger klanken om oorschelpen en ziel te masseren. Zoals Claire Rousay, een Texaanse die een paar jaar geleden nog vooral bezig was als improviserend slagwerker en nu vooral een heel elegant soort ambient maakt. Vol geluiden uit haar directe omgeving, waarmee ze als het ware de momenten uit het dagelijks leven in het zonnetje zet.

Je recenseert wel veel vrouwen in de albumrubriek, valt me op.

Nu je het zegt: mij ook. Een beetje een manier om het vrouwenquotum in de krant en op de website wat op te krikken, zullen we maar zeggen. Vrouwen maken nu eenmaal heel interessante muziek tegenwoordig, als is dat natuurlijk ook een enorm algemene opmerking. Er zijn ook genoeg vrouwen die kutmuziek maken, maar ja, die negeren we gewoon.

Over die Claire Rousay gesproken, ik heb haar laatst eens even geïnterviewd via Whatsapp-video. Ik volg haar en haar muziek al wat langer, maar ik kwam er pas net voor dat gesprek achter dat ze transgender is.

Doet dat er toe dan?

Nou nee, eigenlijk niet. Behalve dat het in haar muziek ook een beetje over fluïde identiteiten gaat, en dus kwam ‘t in het gesprek even zijdelings ter sprake. Ik vond ‘r wel een schatje trouwens.

Nog iets om naar uit te kijken?

Ik heb nu al weer zin in festival Welcome To The Village , van 15 tot en met 17 juli en dan voor het eerst in de Leeuwarder binnenstad. Daar komt bijvoorbeeld, op heel speciaal verzoek van de organisatie, Peaches: een feministisch popicoon uit Canada. Ze is bekend van het nummer . En inderdaad, ze maakt best veel werk van haar schaamhaar , ook als podiumattribuut.

Wat dat betreft: op WTTV komt ook het Rotterdamse, luidruchtige doomduo Vulva . Met op bas en zang Kim Hoorweg , die ik vooral meende te kennen als jazzzangeres . En als vrouw, maar die is tegenwoordig non-binair .

Nieuws

Meest gelezen

menu