Uitslag Noorderzon - Corona: 5-0. Het festival had het knap voor elkaar, in en buiten het plantsoen (met de Palestijnse voorstelling en de country/linedance-opera als hoogtepunt)

Het was een afwijkende maar knap georganiseerde versie van Noorderzon. Groningens zomerfestival werd afgesloten met de haast traditionele regenzondag. Toch streek er zodra het even droog was nog aardig wat publiek neer in het slim ingerichte Noorderplantsoen.

Een hoogtepunt: de hilarische country/linedance-opera van The Nature Theatre of Oklahoma.

Een hoogtepunt: de hilarische country/linedance-opera van The Nature Theatre of Oklahoma. Foto: Knelis

Gelet op de inmiddels weer dreigend ombuigende coronacurve kan Noorderzon wel eens geluk hebben gehad. Ook al moest alles kleiner dan het hoort te zijn, ook al noopte de persconferentie van 9 juli tot nog verdere inkrimping van de plannen. Dat liet zich vooral gelden in het Noorderplantsoen, het festivalhart in de stad. Het kende nu twee ‘hartkamers’, horeca-eilanden op ‘Noord’ en ‘Zuid’, die een paar honderd meter leegte tussen zich moesten dulden.

Niet zomaar het terras op

Waar op het festival in normale jaren de cultuur en de horeca-ontmoetingen in elkaar overvloeien, waren deze elementen nu gescheiden. Wie naar een voorstelling ging in een van de tenten, Castor en Pollux, of naar een muziekoptreden op de Apollo, kon niet achteraf zomaar het terras op als daar een rij voor stond. En de terrassen à 750 bezoekers per stuk kenden ook geen muzikale achter- of voorgrond.

Desondanks was het daar mede door de inrichting van de twee eilanden prima toeven. Dat was slim, mooi en aantrekkelijk voor elkaar. Eens temeer toonde de mens zich een vreemd wezen. Terwijl er voor het terras op ‘Zuid’ bij weer dat zulks toeliet een lange rij wachtenden voor vrijkomende stoel stond, was er op ‘Noord’ nog vaak plek zat. Toch: liever in die Zuid-rij dan naar Noord verkassen. Het oogde op Zuid wat feestelijker, dat klopt. Sowieso tekenend dat bezoekers voor een festivalterras in de rij willen staan, als je overal in de stad à la minute terecht kan.

Veel groter dan vorig jaar

,,Het geeft aan dat Noorderzon een vaste waarde is aan het eind van de vakantie. Mensen willen erbij zijn”, zegt algemeen directeur Femke Eerland. Een afsluiting én een begin, van het nieuwe seizoen, dat is het. Het programma, mede doordat het plantsoen nu wél weer kon worden gebruikt met een stel speellocaties en een concertplek, was veel (omvang)rijker dan vorig jaar. Bovendien was vrijwel alles tot de laatste plek uitverkocht.

Natuurlijk waren er veel minder kaartjes te koop dan in het oude normaal. Maar toch, op deze toeloop was niet zonder meer gerekend. Eerland: ,,Durfden mensen wel? Hadden ze er zin in? We hadden vooraf geen idee.”

Hoogtepunt: Palestijnse voorstelling en country/linedance-opera

Wel dus. Gelukkig maar, want er waren weer mooie dingen te beleven. Met uitschieters. Hoogtepunt in het hoofdprogramma was The Museum van Khashabi Theatre/Bashar Murkus, over een keiharde confrontatie tussen een Palestijnse aanslagpleger op een museum, met tal van slachtoffers, en de rechercheur die hem indertijd arresteerde. Vlak voor zijn executie nodigde de gevangene ‘zijn’ rechercheur uit voor een laatste diner in zijn cel. Daar werd het conflict tussen de Palestijnen en de Israëliërs op genadeloze, haast sadomasochistische wijze steenhard en uitvergroot neergezet. Om soms bij weg te kijken, maar zó aangrijpend. Steengoed.

Een andere topper zat in het laatste weekend: Burt Turrido. An Opera van The Nation Theatre of Oklakoma. Over een naamloze drenkeling die door een waternimf wordt gered en dan in bizarre, persoonlijke conflicten met kwalijke afloop verzeild raakt. Wim T. Schippers op z’n Shakespeariaans in de vom van een countrymusical plus doorlopende linedance-act. Volledig bizar, maar toch te volgen, en met een eerst simpel ogende (want linedance) maar gaandeweg onvoorstelbaar uitgekiende choreografie. Totaal hilarisch. Nogal briljant. En dat drieënhalf uur lang.

De Spaanse inbreng viel tegen (zacht gezegd)

Er was een enkele tegenvaller, zoals de Spaanse bijdrage van La Tristura dat te veel tekst nodig had om een op zich slim uitgezet verhaal rond de wankele Spaanse democratie te vertellen. Er was een enkel dieptepunt, van El Conde de Torrefiel, hoewel de pornoacteurs van dienst hun hoogtepunt moesten tonen. Maar er was vooral veel toegankelijk, aantrekkelijk kleiner en prijzenswaardig aanbod. echt sterk. Zo ook in presentaties en talkshows én het uitgebreid programma Voorheen Literaturia. De titel volgend beliep dat een breder pad dan alleen dat van proza en poëzie.

Zo mochten we de laatste zaterdag nog gniffelen bij de voetbalverhalen van Peter Middendorp (FC Emmen/ De Volkskrant ), Janneke van der Horst (Ajax/ Parool- columnist), Stephanie Hoogenberk (Geen zin in verstand van voetbal maar wel in alles eromheen/ Hard Gra s ) en Marcel van Roosmalen (Vitesse/er zijn nog media waarin hij níet opduikt).

‘Dit is het, red je er maar mee’

Even had het de riskante schijn van een voorleesuurtje. Al snel werd het geïmproviseerd komisch en vooral mild chaotisch, ingegeven door het ontbreken van een presentator. Dat laatste ontlokte aan Van Roosmalen een bespiegeling in een nog snel op de heenweg geschreven verhaal: ,,Dus het is het op Noorderzon als het voetbal van FC Groningen onder Erwin van de Looi: dit is het, red je er maar mee.” Eerste element scherts, tweede raak.

In de hilariteit haakte Van Roosmalen nogal onhandig aan bij het applaus voor hemzelf. Daarbij viel zijn microfoon onder tafel. Een dag later ging Vitesse thuis met 3-0 op z’n bek. Kortom, alles klopte.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Noorderzon
Theater
Groningen
menu