Arnon Grunberg portretteert mensen die alleen kunnen leven binnen het verhaal dat ze hebben gemaakt | boekrecensie ★★★★☆

De nieuwe, intrigerende roman van Arnon Grunberg heet De dood in Taormina en de titel lijkt net als Dood in Venetië van Thomas Mann meteen een spoiler te zijn. Dus als de hoofdpersonen naar Taormina gaan, dan weet je dat er iets gaat gebeuren, maar wat en met wie is nog volstrekt onduidelijk.

Het nieuwe boek van Arnon Grunberg.

Het nieuwe boek van Arnon Grunberg.

Het slot zorgt voor een verassende omkeer die de roman op een hoger plan tilt, maar het is fout om daarover iets prijs te geven.

Zelda, de verteller van deze geschiedenis, is een jonge vrouw met een heftige jeugd. Haar moeder is plotseling vertrokken naar Canada om samen te wonen met een vrouw en in haar puberteit heeft ze als ‘mensenlokker’ gewerkt in een jeugdbende.

Als volwassene werkt ze voor de excentrieke operaregisseur Rasmus en daar ontmoet ze de oudere acteur Jona en later iemand die steeds wordt aangeduid als ‘de jongen’. Met z’n drieën komen ze terecht in een hotel op Taormina.

Verhouding zonder liefde

De personages in de romans van Grunberg zijn vaak op zoek naar de rol die ze in het leven spelen en vallen bijna nooit samen met de mensen die ze zijn. Zelda voelt zich thuis in de coulissen van het theater. Daarbuiten lijkt haar leven te passen binnen afspraken met anderen. Ze heeft haar vader beloofd niet dood te gaan, ze heeft met Jona een verhouding zonder liefde, ‘waar wij zijn is de liefde niet, daarom kan niets tussen ons komen’. Bij Jona is vaak onduidelijk wanneer hij acteert en wanneer niet. De jongen is mooi en ongenaakbaar en bezig met een scenario dat zijn eigen leven ook beïnvloedt.

Grunberg portretteert mensen die alleen maar kunnen leven binnen het verhaal dat ze van hun leven hebben gemaakt: ‘we verloren ons in het verhaal, zo is het toch, we wilden ons erin verliezen, omdat dat is wie we zijn, mensen die zich in verhalen verliezen.’ Bij Grunberg gebeurt dat altijd met een zeker absurdisme, en die typische Grunbergiaanse herhalingen van een bepaald woord, waardoor het verhaal licht blijft.

Antwoorden krijg je niet

Hij doet dat met zinnen die soms wonderlijk blijven (‘Een goede vissenkop kan je verzoenen met het leven.’) en soms met een zin die in één keer doorstoot naar de kern: ‘Ik zoek iemand die me ziet.’ Er staat altijd iets op het spel in dit bijzondere oeuvre; namelijk de vraag hoe het je lukt om door te leven. Antwoorden krijg je niet.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Boeken
menu