Lastig meeleven met tranentrekker | Filmrecensie ★★★☆☆

Op een veranda speelt Dane (Jason Segel) lachend een spelletje met twee meisjes. Binnen overlegt Matthew (Casey Affleck) met zijn vrouw, Nicole (Dakota Johnson), die zich net buiten beeld bevindt.

Hoe voelt Matthew zich wanneer zijn beste vriend – een man die nota bene ooit een oogje had op Nicole – juist beter geschikt lijkt om voor Matthews kinderen en vrouw te zorgen dan hijzelf?

Hoe voelt Matthew zich wanneer zijn beste vriend – een man die nota bene ooit een oogje had op Nicole – juist beter geschikt lijkt om voor Matthews kinderen en vrouw te zorgen dan hijzelf?

,,Het is tijd om het aan de kinderen te vertellen’’, zegt ze. De camera beweegt langzaam naar achteren, totdat we Nicole ook kunnen zien: grauw, op bed, met een doek om haar hoofd gewikkeld. Ze heeft een lijst gekregen met uitdrukkingen die ze niet mag gebruiken: ‘Mama gaat slapen. Mama gaat op reis. Mama gaat even weg.’

Familiale gelukzaligheid

De eerste scène van Gabriela Cowperthwaites tranentrekker Our friend verbeeldt familiale gelukzaligheid om ons vervolgens langzaam van elke hoop te ontdoen. De rest van het drama maakt juist een omgekeerde beweging: het laat zien hoe tijd afstand creëert, maar ook hoe we, onder de dreiging van vergankelijkheid, deze afstand weer weten te overbruggen.

Maar juist de vorm, een caleidoscopische collage van de afgelopen vijftien jaar, lijkt af te doen van ons vermogen om met de personages mee te leven. De geduldige ontleding van een hopeloze situatie in de eerste scène is krachtig vanwege zijn kunde om ons met de oncomfortabele informatie te laten worstelen. De rest van de film springt juist op frustrerende wijze heen en weer tussen heden en verleden, zonder lang stil te staan bij de impact van de gebeurtenissen.

Our friend , gebaseerd op het autobiografische artikel The Friend van journalist Matthew Teague, presenteert zich als een portret van de man op de veranda, maar schiet desondanks juist tekort in zijn vermogen om ons toegang te geven tot deze man. Dane, die bij het koppel intrekt wanneer Nicole terminaal ziek blijkt te zijn, komt dan wel duidelijk beter uit de verf dan Matthew, maar juist in zijn volslagen goedheid schemert iets donkers door, iets waar we nooit grip op krijgen.

Bewonderenswaardig - maar niet bevredigend

,,Wat voor een man geeft zijn leven op om te zorgen voor de zieke vrouw van zijn beste vriend?” vraagt de vriendin van Dane wanneer zij eventjes op bezoek is. Zijn antwoord, ,,Een goede vriend,” klopt misschien feitelijk – wat Dane voor zijn vrienden overheeft, is zeker bewonderenswaardig – maar is niet bevredigend.

Our friend gaat meer over acceptatie dan over rouw. We zien het moment van diagnose niet, maar toch is dit het ijkpunt waar de rest van de film zich aan relateert: bij elke scène staat er hoeveel jaar voor of na de diagnose deze zich afspeelt. Zo zijn er meer aspecten die niet worden uitgewerkt: hoe voelt Matthew zich wanneer zijn beste vriend – een man die nota bene ooit een oogje had op Nicole – juist beter geschikt lijkt om voor Matthews kinderen en vrouw te zorgen dan hijzelf?

Dit gevoel, dat de film in zijn geeltonige optimisme de negatieve aspecten uit de weg gaat, lijkt echte acceptatie in de weg te staan.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Film
menu