John Gjaltema beluisterde 'Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix' van Divine Horsemen. Tegen elkaar op zingen als twee steigerende paarden in een nachtelijke donderbui | Albumrecensie ★★★★☆

De samenwerking met zijn ex op I Used To Be Pretty van The Flesh Eaters is punkdichter Chris D. (Desjardins) blijkbaar goed bevallen. En Julie Christensen ook. Want na die comeback in 2019 zijn ze nu terug met die andere gelegenheidsformatie: Divine Horsemen.

 'Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix' van Divine Horsemen

'Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix' van Divine Horsemen

Lees meer over
Muziek

En wederom zingen ze tegen elkaar op als twee steigerende paarden in een nachtelijke donderbui. Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix biedt dwarse rock met roots. De liedjes komen op ons af als een losgeraakte goederenwagon. De covers zoals Ice Cream Phoenix van Jefferson Airplane zijn al net zo krachtig. Een agressieve, alsmaar doordenderende aanval met invloeden uit garagerock, hardcore, oude country, punk en blues, dertien nummers met een speelduur van bijna 63 minuten. Maniakaal. Een mes in een niet meer kloppend hart. Maanlicht dat op de bloeddruppels schijnt ( Stony Path ). Er is niet zoveel veranderd in het hoofd van Desjardins, zo blijkt uit dit nummer uit 1988 dat nieuw leven wordt ingeblazen.

Nieuws

Meest gelezen

menu