Trieste liedjes van Lykke Li, een erotisch meesterwerk van Marvin Gaye en is Tate McRae de nieuwe Billie Eilish? Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Album 'I used to think I could fly' van de Canadese zangeres Tate McRae.

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

Nog een leuke plaat gerecenseerd?

De nieuwe van Lykke Li , zangeres uit Zweden. Een korte maar krachtige plaat vol hartepijn. Ik vroeg me zelfs af of dit misschien haar echtscheidingsalbum is, een vrouwelijke tegenhanger van van Peter Hammill, Here, My Dear van Marvin Gaye of, misschien de beroemdste, Blood On The Tracks van Bob Dylan. Scheiden is nooit echt leuk, maar als er zulk soort platen van komen zeg ik: hup, tekenen maar.

Leuk weetje trouwens: Marvin Gaye maakte Here, My Dear om van de opbrengst de alimentatie te kunnen betalen. Dat was de deal met zijn ex Anna Gordy, de zus van Berry, baas van het Motown-label. Een moetje, zou je zeggen, snel even acht trieste liedjes opnemen en weer door. Maar Gaye raakte zo geobsedeerd door het onderwerp, dat het een van zijn beste platen is geworden, een rijk overladen dubbelalbum nog wel. Nog een leuk weetje: Anna was zeventien jaar ouder dan Gaye, zijn volgende vrouw was Janis Hunter, zeventien jaar jonger. Zij was het onderwerp van Let’s Get It On , zijn erotische meesterwerk van een paar jaar voor Here, My Dear . Dan snap je wel zo ongeveer hoe dat zat.

Oei, pijnlijk.

Maar ja, erotische muziek levert erotiek op en daar krijg je weer erotische muziek van. Een eeuwigdurende cirkelgang. Die plaat van Lykke Li, intussen, is erg de moeite waard. Mooie, donkere liedjes, ingehouden en subtiel met elektronica bestrooid.

En weer een sterke vrouw op de pagina’s.

Op diezelfde pagina ook nog een interview met Tate McRae, een Canadese singer-songwriter van nog geen negentien. Het houdt maar niet op met die sterke, getalenteerde vrouwen. In dat licht was ik wel benieuwd geweest naar het concert van S10 in Groningen, zo vlak na haar goede beurt op het Eurovisie Songfestival. Maar helaas, ik had weer andere verplichtingen.

Een dansvoorstelling die niet doorging maar stiekem toch weer wel, lees ik. Dat is wegens dat Pafff-festival, is dat nog wat?

Als je in bent voor nieuwe, soms een beetje schokkende theaterervaringen, dan sowieso. Ik was afgelopen weekend bij een Braziliaanse Osisseia , compleet met masturbatie, soep, veel drank en ik moest een actrice op de blote billen slaan. Komend weekend hebben we Every Body Electric , een dansvoorstelling met dansers in rolstoelen en met ontbrekende ledematen. Goed voor prikkelende vragen, en er doet ook een dj mee voor een fijne techno-soundtrack. Jammer dat ik niet kan, vanwege het Oranjewoud Festival.

Dat Pafff , zit daar muziek in?

Nou, het gaat de goede kant op met de kaartverkoop. O, je bedoelt letterlijk muziek? Er zijn volop voorstellingen waarin muziek een belangrijke rol speelt, maar er is maar één echt muzikaal optreden, op 7 juni: van DJ Shadow, jazeker, de draaitafelkunstenaar en triphoppionier, van de standaardplaat Endtroducing . Beetje vreemde eend in de bijt van deze programmering, maar alla, we gaan wel even kijken.

Nieuws

Meest gelezen

menu