Kim Wilde, Run The Jewels in het Spaans en aangeraakt door Michael Jackson (of toch maar niet). Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Kim Wilde in Neushoorn, Leeuwarden, dinsdagavond. Foto: Niels Westra

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En, Jacob, waar was je deze week nu weer mee bezig?

Nou, op een doordeweekse dinsdagavond was Kim Wilde zomaar ineens in Leeuwarden. Ja, Kim Wilde, de wereldster die vooral in de jaren tachtig dikke hits had. Kids In America , Cambodia , welke vijftigplusser kent ze niet?

Jij zegt het. Niet even met haar gebabbeld, van te voren?

Neu, toch maar niet. Haar verhaal hebben we wel vaker in de krant gehad: wereldhits, terugval, jaren bezig met tuinieren, terugkeer op de podia. Dus ik dacht: we zijn een regionale krant, ik zet even in op de Friese link. De ‘productiemanager’ bij haar tournees door Nederland en België is Johan Koster, Dokkumer maar eigenlijk Wâldpyk.

En het concert?

Dat was leuk, hoor. Feest der herkenning natuurlijk, voor al die generatiegenoten, maar ook echt goed. Als ik heel eerlijk ben, en dat heb ik in dat stuk in kwestie niet eens genoemd: de hoge nootjes gingen net ietsje moeizamer. Maar daarvoor hadden we backingvocaliste Scarlett, dochter van broer Ricky die gitaar speelt. Scarlett is zwanger, trouwens, van alweer een generatie Wilde.

Hoe oud is Kim Wilde intussen? 82?

Zo erg is het nou ook weer niet. Net 62 geworden. Maar ze ziet er nog prachtig uit, een beetje een onschuldig soort Marilyn Monroe zal ik maar zeggen – maar dan wat rijper dus. Vanaf de plek waar ik stond, achterin, was er geen rimpel te zien, eerlijk waar niet. Maar toen ik later de foto in de krant zag staan, bleek dat toch wat tegen te vallen. Maar als die Koster zegt: ‘geweldich mins’, dan geloof ik dat blind.

Ik dacht dat ik nog een blondine in de krant zag, van de week.

Pyn! Friezin om utens, eigenlijk Pien Breeuwsma, zus van shorttrackcrack Daan. Heeft een Friestalig liedje gemaakt, over uitgaan en prille plattelandserotiek. Met Dûnsje mei my wil ze de Fryske Top 100 bestormen. Het is inderdaad een lekker pakkend discoliedje, dus van mij mag het. Pyn is vanuit Haarlem al langer leuk bezig. Toch fijn dat ze die akoestische gitaar uit haar singer-songwriter-periode, toen ze opereerde als Blue June, aan de kant heeft gegooid. Beats, synths, de dansvloer op: veel leuker.

Toch weer allemaal vrouwen in de krant.

Terecht toch? En dan hebben we ook nog een verhaal over Fleur, maar dat is niet van mij deze keer. Al is haar album, Bouquet champêtre , wel erg leuk: Franstalige yèyè-pop, en dat van een Amsterdamse. Die vast wel goede cijfers had voor Frans.

Over welk album heb jij je licht laten schijnen, dan?

RTJ CU4TRO , van het Amerikaanse hiphopduo Run The Jewels. Dat is een remix-versie van RTJ4 , maar dan met allerlei gasten uit zeg maar de Latijns-Amerikaanse diaspora. Dus hoor je allerlei opwindende ritmes van dat continent, plus heel veel Spaans - rap en zang. Ik vind dat een goede zet, want Spaanstalige pop wordt steeds belangrijker in de wereld. Denk aan reggaeton, denk aan Rosalía . De wereld is altijd groter dan je denkt, en veelkleuriger bovendien. Over remixplaten gesproken: ooit maakte Run The Jewels een nieuwe versie van hun tweede album, maar dan opgetrokken uit allerlei kattengeluiden. Een geinige reactie op al die stomme poezenfilmpjes op internet.

Doe niet zo kattig. O, nog even terug naar die jaren tachtig, van Kim Wilde. Ik zag ergens langskomen dat Thriller , die topplaat van Michael Jackson, 40 jaar oud is. Moet je daar niet iets mee?

Op 30 november om precies te zijn. Tja, wat moeten we daarmee? Ik ben niet zo’n liefhebber van zulk soort jubileumjournalistiek. Wat je over zo’n album, wel een mijlpaal inderdaad, kunt melden op z’n veertigste verjaardag kun je ook doen als-ie 39 wordt, of 41. Goed, er is wel een heruitgave – de zoveelste. Maar volgens collega Wouter Bessels, en die heeft verstand van zulk soort zaken, is dat een ‘geluidstechnisch drama’. Dus ja, wat moet je dan? Praten met fans van toen? Bij een Bob Dylan, als die straks doodgaat, kun je zoiets wel doen, ‘aangeraakt door de Bob’. Maar om de een of andere reden lijkt me dat bij Michael Jackson geen goed idee.

Nieuws

menu