Bijkomen van het Songfestival, underground-disco en Kendrick Lamar, die op zijn nieuwe album rapt over zijn persoonlijke sores. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Kendrick Lamar. Foto: Shutterstock

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op? We vragen het hem.
Lees meer over
Muziek

Al een beetje bijgekomen van het Eurovisie Songfestival?

Nou, dat is al bijna een week geleden, dus dat zijn wel al weer bijna vergeten, toch? Als S10 nou gewonnen had, maar nee. Ik ben ook niet zo’n enorme liefhebber van het fenomeen, ik heb de finale niet eens gezien. Alleen de puntentelling, dat is altijd wel spannend op een domme manier. En we zijn natuurlijk wel allemaal fan van S10.

Welke vrouw heb je nu weer gestrikt voor je albumrecensie?

Een man deze keer, om de verhoudingen weer een beetje gelijk te trekken. Maar dan wel een zwarte man, en een heel beroemde bovendien. Rapper Kendrick Lamar heeft vooral in Amerika een bijna goddelijke status, zo gaat dat dan. Of dat nu voldoende excuus is om voor de hoes van Mr. Morale & The Big Steppers , zijn nieuwe en zijn eerste album in vijf jaar, te poseren met een doornenkroon op zijn schedel, ja, dat is weer een tweede.

Je moet maar durven. En hoe is die plaat?

Erg vol, 18 nummers in zo’n vijf kwartier, en erg goed. Lamar rapt hier over zijn persoonlijke trauma’s, over mishandeling en transgenders en dat hij daar zelf ook wel eens afwijzend op reageerde, over ruzies, over de binnenkant van zijn zieleleven. Op die hoes zie je behalve die doornenkroon trouwens ook een pistool, en zijn partner en hun twee kinderen (denk ik dan maar). Dus nog een beetje die ouderwetse rappers-mannetjesputterij, maar ook gevoeligheid en traumaverwerking.

Het gaat dus kennelijk de goede kant op met die hiphop. Inhoudelijk dan.

Jawel. En niet alleen bij de grote verkoopknallers zoals die Lamar (zijn vorige kreeg drievoudig platinum in Amerika, maar ook een Pulitzer Prize, mocht je minder gelukkig worden van die cijfermanie in de kunstjournalistiek), maar juist ook in de underground. De nieuwe platen van lui als Quelle Chris en Billy Woods stemmen vrolijk wat dat betreft. Qua productie wel wat soberder dan Kendrick Lamar, maar daar ben je dan ook underground voor. Overigens schrijft die Woods zijn naam als billy woods en dat klinkt bescheiden, maar dat soort creatieve schrijfwijzen, ik word daar kribbig van. Wie denkt T A M A R dat ze is en denkt ze nou echt dat we steeds die spatiebalk zo vaak voor haar indrukken? Dit was de laatste keer.

S10 dan, ook lekker speels.

Ik mag gewoon Stien zeggen, zo heet ze echt en zo noemt haar manager haar ook. Trouwens, S10 komt eigenlijk ook uit hiphop-kringen, al is ze geen rapster. Maar ze bouwde haar carrière eerst wel op een paar zelfopgenomen ep’s, waarop ze heel openhartig over haar mentale problemen vertelde. Ik bedoel maar.

Verder nog iets met pop aan de hand?

Nou, deze week werd er in Leeuwarden een manifest onthuld over queer-cultuur en diversiteit en alles, en dat we dat moeten vieren. Van het Amsterdamse queer-collectief Supernature, waar tweelingbroers Sander en Maurice de Graaf, eigenlijk uit Leeuwarden, ook zitting in hebben. Zij zijn ook dj-duo Doppelgang. Nu speelt in hun muziek de aloude disco ook een rol, dat verkeerd begrepen genre waar eigenlijk alle dansmuziek van af stamt – zelfs hiphop, misschien. Ik heb er een geheim zwak voor. De underground-discocultuur van vooral New York in de jaren zeventig was een vrijhaven voor queers, mensen van kleur en andere gemarginaliseerde groepen. Dat moet ook verstokte hetero’s toch goed doen. Mij wel.

Nieuws

menu