'Sahar', het tweede album van Tamino, klinkt ambitieus, maar charmeert meteen en groeit daarna: missie geslaagd | recensie ★★★★☆

Tamino’s tweede album ‘Sahar’ bevat zomerse indiepop en een luie jazzy sfeer – goed voor de hangmat of autoritten met één arm uit het raam. Maar de mid-tempo’s en ambigue melancholie spelen net zoals op zijn debuut Amir de hoofdrol.

.

.

Lees meer over
Muziek

Vergis u niet: de nerveus aangeslagen snaren die The flame vooruitjagen onder dreigende stemmenkoren, geven dat nummer een forse drive. En enge stemsamples vormen in You don’t own me het soort stoorzender waarvoor andere muzikanten de elektronica laten aanrukken. Het is een combinatie van nerveuze energie en melancholie die een paar keer aan Radiohead doet denken, meer dan op zijn debuut, terwijl Tamino op deze plaat net vaak lager zingt. Met zo’n stem heb je eigenlijk geen andere zangers nodig, maar in Sunflower croonen hij en Angèle zwoel naast elkaar. En dat ­Tamino tijdens de lockdowns oed leerde spelen, komt van pas in A drop of blood : de spaarzame, echoënde klank van het Arabische snaarinstrument is de bedding die de pathos van het nummer nodig heeft. Sahar klinkt ambitieus, maar charmeert meteen en groeit daarna: missie geslaagd.