Jagen op schatten én de Kop van Drenthe ontdekken: dat is geocachen. Maar pas op: het leven van een geocacher gaat niet over rozen. Wel door heel veel struiken

Drenthe heeft er een toeristische attractie bij. Sinds kort kun je al schatzoekend de Kop van Drenthe ontdekken. Maar wat is dat geocachen eigenlijk en vooral: is het wat?

Een schat! Een echte schat!

Een schat! Een echte schat! Foto: DVHN

Een speurtocht voor volwassenen: dat idee spreekt me wel aan. Zeker in combinatie met een boeiend verhaal en een mooie route. Maar liefst zeven van die routes kun je sinds vorige maand in Noord-Drenthe lopen.

Omdat ik de omgeving van Yde nog niet goed ken en nieuwsgierig ben naar het verhaal van het bekendste veenlijk van het land, kies ik voor route drie.

Op de website van de provincie worden de GeoTours aangeprezen. Je hebt weinig nodig behalve goede zin en vooral: een goede smartphone. Om de schatten -de caches- te kunnen vinden is het installeren van de app Geocaching noodzakelijk. Daarop staat niet alleen waar de schatten ongeveer te vinden zijn, maar ook eventuele raadsels die je tussentijds moet oplossen. Dat laatste ontdek ík overigens pas onderweg.

Klaar voor de start, af!

Het monument van bezinning, vlakbij de vindplaats van het Meisje van Yde, blijkt na enig zoekwerk het beginpunt. De app laat zien dat de caches allemaal in een rechthoekige route vanaf en naar dit punt leiden.

Ik voel kinderlijk enthousiasme door mijn lijf stromen. Klaar voor de start, af! Alleen omdat twee mensen al trommelend naar bezinning zoeken onderdruk ik de neiging om naar het middelpunt van het monument te rennen.

Rustig loop ik naar het midden, waar volgens de app de schat moet liggen. Verwachtingsvol til ik de ene na de andere steen. Elke keer volgt teleurstelling. Niks. Ik til nog één steen op en kijk om me heen. Zie ik ergens iets dat er niet hoort? Dan realiseer ik me dat ik eigenlijk geen idee heb waar ik precies naar zoek. Hoe ziet zo’n cache er in vredesnaam uit?

Beloning a.u.b.!

De moed zakt me in de schoenen. Als het eerste punt al zo moeilijk, zo niet onmogelijk is, hoe moet ik deze route dan ooit afmaken? Mijn innerlijke kind wil beloond worden. En snel een beetje.

Op de weg bij het monument kijkt een stel leeftijdsgenoten met goede wandelschoenen aan zoekend om zich heen. Ze blijken afkomstig uit Rotterdam en op vakantie in Drenthe. Deze GeoTour ontdekten ze op internet. Het leek ze een mooie manier om de omgeving te ontdekken. Het allerbeste: ze hebben ervaring met geocaching.

Level: gemakkelijk

,,.In het midden zou inderdaad wat moeten liggen”, zegt de vrouw. ,,Maar vaak moet je eerst allerlei raadsels oplossen om een cache te vinden. Bij deze ook.” Ze laat het zien op de app. Daar blijken inderdaad allemaal waypoints te staan met daaronder opmerkingen of vragen.

,,Hoe had ik dat moeten weten?”, vraag ik teleurgesteld. Ze schudt haar hoofd. ,,Ik ontdekte het ook onderweg, door alles aan te klikken. Maar je hebt ook groene caches. Die zijn gemakkelijk.”

Dat klinkt me als muziek in de oren en bovendien een haalbaar doel voor deze beginnend schatjager. Op een schamele 500 meter afstand van het monument moet een groene schat verstopt liggen. Ik loop af op een viersprong en het aantal meters tot de schat blijft afnemen.

Geel eendje

Nog 36 meter... 20... Ergens in de buurt zou de schat moeten liggen. Vast niet op de weg waar het bord met eigen terrein staat. Of zou het roestige landbouwwerktuig in de hoek van het weiland de schat herbergen? De vindplek blijkt meer voor de hand te liggen: een klein stukje vanaf de weg ligt een luik, bedekt met takken.

Enthousiast ruk ik aan het hengsel. Er komt een klein wit tonnetje met rood deksel tevoorschijn. Naaktslakken kruipen eroverheen. Als ik het deksel opendraai zie ik een houten balkje. Daaraan zit een sleutelhanger van een geel eendje in een plastic zakje. Het plastic bakje dat ook in de ton zit blijkt een klein logboekje te bevatten. Andere schatzoekers schrijven daarop hun naam en wanneer ze de schat hebben gevonden.

Navigatieproblemen

Die dag blijken twee anderen me voor te zijn geweest. Ook de schatjagers met de mooiste naam, de struuk’n duukers, were here. Enthousiast stamp ik door. De verkeerde kant op. Ik draai om, om er na tien minuten lopen achter te komen dat ik opnieuw een afslag heb gemist. Zucht, tot zover mijn carrière als schatjager. Toch zet ik nog even door, een verhaal baseren op één schat vind ik een zwaktebod.

Dan heb ik weer beet: op korte afstand van elkaar moeten twee schatten te vinden zijn. De ene is gemakkelijk gevonden. De andere niet. Op een plek met een prachtig bankje met dito uitzicht duik ik het struikgewas in.

Ik baan me een weg van boom naar boom, check eventuele holtes en spied om me heen. Niks. Het leven van een geocacher gaat niet over rozen. Wel door heel veel struiken.

Nog één poging dan. Ik ga op het bankje liggen en kijk eronder. Weer niks. Of toch? De schat blijkt ingenieus verstopt en met bewondering voor de bedenker pak ik het kokertje uit.

Opgetogen loop ik verder en ik kom het stel uit Rotterdam weer tegen. Ze vinden de route prachtig en ontdekten één schat. En die bij het bankje? ,,Nee, die niet”, reageert de vrouw. Heel kinderachtig: ik ben apetrots. Zie je wel dat dat schatjagen echt mijn ding is?

Eindoordeel:

Een superleuke activiteit voor wie niet vies is van een fikse wandeling. Eén verbeterpuntje voor de makers: voor beginnelingen is de uitleg van de GeoTour bijna niet te volgen. Een duidelijkere handleiding is heel welkom!

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu