Anderhalve eeuw terug in de tijd bij bierbrouwerij/café Mommeriete in Gramsbergen. Pleisterplaats met een verhaal | aan het water

Voor de rubriek Aan het Water bezoeken we in de zomer zes terrassen aan de waterkant. Deze week sluiten we de serie af met bierbrouwerij/café Mommeriete in Gramsbergen.

De brug bij bierbrouwerij/café Mommeriete in Gramsbergen gaat met enige regelmaat open voor de passage van boten.

De brug bij bierbrouwerij/café Mommeriete in Gramsbergen gaat met enige regelmaat open voor de passage van boten.

Het is net een kasteel, daar aan het kanaal in Gramsbergen. Met ook nog eens een groot kanon ervoor, gericht op nota bene de enige kasteelstad van Drenthe: Coevorden. Is dit het warme welkom van brouwerij/café De Mommeriete voor bezoekers vanuit het Noorden?

Toch wel, blijkt als we het terras oplopen van wat ooit een minuscuul schipperscafé was. De burcht staat even verderop, aan het eind van de biertuin van de Mommeriete. Compleet met van die lange tafels en banken die zo gewoon zijn in Biergartens . Ja, we zitten vlakbij Duitsland.

Deerne van de brouwerij

Heerlijk in de zon, of toch maar onder de overkapping? Er staat een lekker briesje om de zomerzon aangenaam te houden, dus we ploffen zo dicht mogelijk aan het water neer. Een deerne van de brouwerij, want zo heten serveersters hier volgens hun T-shirts, neemt snel de glazen van de vorige bezoekers mee. Al iets te drinken, of eerst even de menukaart bekijken?

Wie neerstrijkt bij een bierbrouwerij bestelt natuurlijk geen wijntje. Er staan liefst zes eigen bieren op de kaart, maar voor tripels en quadrupels is het veel te vroeg en bovendien veel te warm. De overige vier zijn te proberen via een proeverij, 15 euro per persoon inclusief borrelplank. Maar ook dat lijkt ons meer iets voor later op de dag.

Dan maar gewoon van de kaart. De Weizen en Momme’s Blond blijken uitstekende dorstlessers. Zacht, vol, fruitig, banaan en citrus zijn volgens de brouwerij de kenmerken van het witbiertje; schoon, hoppig en licht kruidig van het blondje.

Niet eerst spieken, als je zelf zulke kwalificaties wil geven. Dat blijft doorgaans best lastig, want die zweem van paardenmest haal ik ook nooit uit een goede rode wijn. Maar als we later ook de IPA proberen, blijkt één karakteristiek wel heel erg op z’n plaats: grapefruit! Zo’n rake ervaring moeten doorgewinterde proevers aan de lopende band hebben. Wat een vak!

Broodjes, tosti’s, een bord Vlaamse friet met stoofvlees of twee kroketten; de lunchkaart blinkt uit in eenvoud én schappelijke prijzen. Mooi dat we ieder twee plakken rustiek brood krijgen. Dat vergemakkelijkt het onderling uitruilen van de combinaties zalm/roomkaas en warme brie/kruiden. De verdeling van de bitterballen (bourgondisch en garnaal) is volgens het principe wie het eerst komt. Snel toehappen dus, want ze zijn het waard.

Het is gezellig druk op het terras. Fietsers, wandelaars, motorrijders, mensen uit het dorp die de hond uitlaten, jongens die op het leven proosten, vriendinnen die even bijkletsen; iedereen vindt er z’n plekje. Het aloude schipperscafé (sinds 1857) is nog altijd de pleisterplaats van weleer.

Wat heet! Loop naar binnen en je waant je anderhalve eeuw terug in de tijd. Een huiskamer vol authentieke meubels en ook nog eens een heuse bedstee. Aan de grote tafel zat de familie die het café uitbaatte. Hun leven ging gewoon verder als schippers een borreltje kwamen halen, gezeten aan de kleine tafeltjes.

Eigenaren Gert en Carina Kelder hebben het café een flink stuk uitgebouwd, zonder afbreuk te doen aan de eeuwenoude sfeer. Alsof die uitbreiding er altijd al was, het mooiste compliment dat je het stel kunt geven.

In de uitbouw staan de grote ketels met de verschillende soorten bier. Carina staat er flessen af te vullen. Normaal gesproken zijn er rondleidingen. ,,Maar het is hier zo klein dat we geen anderhalve meter afstand kunnen waarborgen’’, zegt ze.

Ach, enkel een blik op de imposante bierketels vergoedt veel. Bovendien valt er buiten ook genoeg te zien. De brug die met enige regelmaat opengaat voor de passage van boten, al die vrolijke mensen op het terras, het verrassend heldere kanaalwater en wat te denken van het vertrek van de vechtzomp?

Twee keer per dag vaart deze replica van het schip dat eeuwenlang op de Vecht voer naar Laar, net over de grens in Duitsland. Even een klein stukje via het kanaal en dan wacht bij sluis De Haandrik de Vecht. Kaffee und Kuchen staan klaar bij de molen in Laar. ,,Heeft iedereen contant geld bij zich’’, vraagt Henk Steenbergen de opvarenden. ,,Want Duitsers zijn nog niet zo van het pinnen.’’

Vanwege corona gaan er minder passagiers mee dan voorheen. Is er veel animo, dan wordt aan de zomp in Giethoorn gebouwde punter vastgeknoopt, zodat de opvarenden beter verspreid kunnen worden. ,,Kom, ik laat je onze nieuwe aanwinst even zien.’’

We lopen het gebouw binnen dat niets voor niets zo op een burcht lijkt. Het is namelijk de eerste aanzet tot het nabouwen van het kasteel dat ooit in Gramsbergen stond, een project van Gert en Carina Kelder dat vanwege corona even stil ligt. ,,Het geld dat we opzij hadden gelegd voor verdere bouw hebben we in de Mommeriete gestopt. Maandenlang waren we gedwongen gesloten. Nu loopt het goed door, maar de schade haal je nooit meer in’’, zegt Carina.

Als alles volgens plan was verlopen, hadden de eigenaren inmiddels in de burcht gewoond. Boven het boothuis. In de buurt ligt de punter ligt met de naam Vidrus. ,,Dat is de vroegere benaming van de rivier de Vecht. Omdat ooit eens een Duitse prins verdronk in de Vidrus, is de naam gewijzigd’’, weet Henk Steenbergen, die ook het plaatselijke museum bestiert. Echt? ,,Och, misschien is het ook wel een sage.’’ Sommige dingen moet je niet dood willen checken.

Bommen Berend

Het oorspronkelijke kasteel stond een paar honderd meter verderop. Gramsbergen heeft nog een appeltje te schillen met Coevorden, want vanwege de nabijheid van de toen zo belangrijke Drentse vesting kreeg Gramsbergen het zwaar te verduren.

Generaal Carl von Rabenhaupt, die Coevorden bevrijdde van Bommen Berend, liet in 1674 het kasteel van Gramsbergen opblazen. Uit voorzorg, want de burcht was van groot strategisch belang voor wie Coevorden wilde veroveren.

Vandaar ook dat kanon, gericht op Coevorden. ,,Von Rabenhaupt ligt er begraven. Laat hij het niet in zijn hoofd halen uit de dood op te staan en opnieuw zijn pijlen te richten op Gramsbergen. We schieten hem zo weer het graf in!’’


Dit is de laatste aflevering van de rubriek Aan het water, waarin we terrassen aan de waterkant bezoeken. Vanaf volgende week zijn verhalen over eten en drinken te vinden in het magazine MEER .

Adres

Mommeriete, De Oostermaat 66, 7783 BX Gramsbergen 0524 562 511 info@mommeriete.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
zomer
Zomerserie
menu