Bijdrage stimuleert Coevordenaren stadshart samen op te knappen: winkels worden woningen, gevels krijgen frisse aanblik en particulieren verzorgen stadstuintjes

Met subsidies spoort Coevorden pandeigenaren aan zelf ook de handen uit de mouwen te steken om het stadshart te verbeteren. Ze knappen gevels op, bouwen hun winkel om tot woning of creëren stadstuintjes.

Anna Dorenbos wil geveltuintjes aanleggen in haar straat.

Anna Dorenbos wil geveltuintjes aanleggen in haar straat. Foto: Jan Anninga

Met geld geld maken. Of beter gezegd: met subsidies particulieren overhalen zelf ook geld te steken in hun pand, met als uiteindelijk doel de aanblik van het stadshart te verbeteren.

Coevorden slaagt daarin wonderwel: in plaats van de verwachte 1 miljoen euro werd er bij de eerste subsidieronde liefst 4 miljoen euro aan particulier geld gestoken in het opknappen van het eigen pand of directe omgeving.

De gemeente kreeg voor die eerste aanzet 1,5 miljoen euro van de provincie. Onlangs kwam daar nog eens zes ton bij. Van het geld worden gevels opgeknapt, winkels omgevormd tot woningen en meer groene eilandjes gecreëerd.

Coevorden werkt al jaren aan het opknappen van het stadshart. Het winkelgebied wordt vanwege leegstand compacter gemaakt en de eigen geschiedenis krijgt meer nadruk, zoals het weer tonen van de fundamenten van de stadspoorten aan het publiek en de aanleg van een heus kasteelpark.

Doel is om Coevorden om te vormen van winkel- naar bezoekersstad. De lat ligt hoog, want het streven is een prominente vermelding in reisbijbel Lonely Planet.

Die extra miljoenen die private partijen al staken in hun eigen opknapplannen zijn een welkome aanvulling voor de gemeente. Want er moet nog veel gebeuren en geld heeft ook Coevorden niet in overvloed. Wat doen Coevordenaren zelf zoal dankzij de subsidies? Drie voorbeelden.

‘Van winkel tot woning paste precies in ons straatje’

Henk Scheerhoorn (57) bouwt zijn witgoedzaak in de Bentheimerstraat om tot woning. Daarvoor kreeg hij geld van de gemeente Coevorden, die het winkelhart compacter wil maken. Winkels worden daarom zo veel mogelijk geconcentreerd rond de Markt.

,,Het aanbod kwam precies op het juiste moment. Ik werd benaderd met de vraag of ik met de winkel meer richting de Markt wilde verhuizen, of er anders een andere bestemming aan wilde geven. De ombouw tot woning past precies in ons straatje. Ik ben 57 jaar en dan ga je voorzichtig aan je pensioen denken. De winkel verkopen is in deze tijden onbegonnen werk. Bovendien verdienen we het geld vooral met witgoedreparaties. Die kunnen prima zonder eigen winkel doorgaan.’’

Scheerhoorn en zijn vrouw wonen boven hun voormalige zaak. ,,Aan het begin van de coronacrisis zijn we dichtgegaan. Het was de bedoeling de zaak te heropenen, maar dit komt veel beter uit.’’ Hij voert de verbouwing zelf uit. ,,In eigen tempo. Ik hoop eind dit jaar klaar te zijn met de ombouw tot woning. In een later stadium ga ik ook nog het kantoor achter verbouwen tot een tweede appartement.’’

De ondernemer kreeg subsidie voor het maken van een ontwerp, voor de aanpak van de gevel en voor de verbouwing zelf. ,,Je moet daarbij denken aan in totaal enkele tienduizenden euro’s. Bij lange na niet genoeg natuurlijk om alles te financieren, maar zo’n bedrag is wel degelijk een aanmoediging om de winkel voorgoed te sluiten.’’


 

‘Het kostte best wat moeite om de buurt over de streep te trekken’

Anna Dorenbos is de drijvende kracht achter de geveltuintjes in de Schoolstraat. ,,Ik was razend enthousiast over een flyer die de gemeente huis-aan-huis verspreidde om mensen in onze straat te interesseren voor de aanleg van stadstuintjes. Het is immers de manier om de boel een beetje op te fleuren. Maar toen ik belde met de gemeente om te vragen hoeveel mensen zich hadden opgegeven, bleek ik de enige geïnteresseerde te zijn.’’

Onbegrijpelijk, vond Dorenbos. Dus stopte ze bij iedereen in de buurt een handgeschreven briefje in de bus om mensen alsnog over te halen. ,,Het kostte best wat moeite de buurt over de streep te trekken. Want wie moet zo’n tuintje dan onderhouden? Wie geeft de plantjes water? Uiteindelijk zijn er tien woningeigenaren die meedoen.’’

De aanleg nam de gemeente voor haar rekening, dus de deelnemers kregen niet zelf een bedrag in handen. ,,Je kon aangeven hoe groot je je tuintje wilde hebben. Ook kon je een voorkeur voor planten aangeven. En of die hoog of juist laag moesten zijn. Ook kon je vragen om aansluiting van een waterdruppelsysteem, zodat je zelf de plantjes geen water hoeft te geven. Voor mij was dat niet handig, want dan zou er een slang dwars door het huis naar de waterkraan lopen. Ik geef de plantjes zelf wel water.’’

Ze kreeg tot haar spijt niet enkele winkels mee die op de hoek van de Schoolstraat zitten. ,,Ook de woningcorporatie laat het afweten. Die zullen wel bang zij dat niet alle huurders willen zorgen voor de geveltuintjes. Maar ik ben blij met het resultaat. Het ziet er prachtig uit en daar gaat het om. Het is immers óns centrum!’’

‘Ik hou van oude pandjes, als iedereen meedoet wordt dit straatje nog charmanter’

Een pui die zo lijkt weggelopen uit een boek van Charles Dickens. Dat had Lysanne Visser voor ogen toen ze hoorde over de subsidie die de gemeente Coevorden klaar heeft liggen voor het opknappen van gevels. Een uitgelezen kans om haar vintage woonwinkel The Hollyhock een ouderwetse look te geven.

,,De voorkant zag er namelijk niet uit. De pui was een combinatie van hout, aluminium en plastic, flink aangetast door de tand des tijds. Ik heb Henk Alferink uit Nieuw-Amsterdam gevraagd een pui in oud-Engelse stijl te ontwerpen. Hij heeft met zijn timmerfabriek heel wat monumentale panden gerestaureerd. Ik ben toch zo tevreden met het eindresultaat!’’

Voorbijgangers ook, want vrijwel dagelijks maakt er wel iemand een selfie voor de pui. De subsidie - de helft van de investering met een maximum van 10.000 euro - was een extra motivatie voor Visser om de foeilelijke voorkant aan te pakken. ,,Ik hoefde niet het gehele bedrag te gebruiken. Het was een mooie tegemoetkoming, waardoor ik precies heb kunnen laten maken wat ik wilde.’’

Ook in het pand zelf is ze flink bezig geweest met verbouwen, zonder daar overigens ook een bijdrage voor te hebben gekregen. Zo maakte het systeemplafond plaats voor de ouderwetse balken die er al die tijd onder zaten.

,,Ik hou van oude pandjes en vind het belangrijk dat die in ere worden hersteld. Anderen in de buurt doen ook mee. Dat is belangrijk, want dan wordt dit straatje nog charmanter.’’

Haar moeder Lydia Visser is vooral in de winkel te vinden. Zij had vroeger een soortgelijke zaak in Odoorn, De Snuisterij. Lysanne houdt zich meer bezig met verkoop van spullen via internet. ,,Ik geef fulltime les aan het Esdal College in Emmen en sta daarom niet vaak achter de toonbank. De winkel is mooi om te doen, maar ik zal altijd ook werkzaam blijven in het onderwijs. Want ook daar ligt mijn hart.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu