Boer Henk Nijstad uit Echten bereikt bedevaartsoord Santiago de Compostella in Spanje op zijn opafiets. ‘Als ik het in de kop hebt, fiets ik ernaar toe’

Boer Henk Nijstad (54) uit Echten heeft het geflikt. Met zijn ijzeren zitvlak fietste hij in 28 dagen de 2400 kilometer op zijn opafiets naar bedevaartsoord Santiago de Compostella in Spanje. Hij nam de toeristische route en zag prachtige delen van Nederland, België, Frankrijk en Spanje. Vandaag komt hij terug en morgen is hij gewoon weer aan het werk. „Na vijf weken vrij zijn mag dat wel weer.”

Henk Nijstad bereikt op zijn opafiets het bedevaartsoord Santiago de Compostella.

Henk Nijstad bereikt op zijn opafiets het bedevaartsoord Santiago de Compostella. Foto: Eigen foto

„,Ik ben er”, schreeuwt Nijstad zo ongeveer door de telefoon. Op de achtergrond is het een en al Spaans geroezemoes. ,,Ik loop even naar buiten”, zegt Nijstad lachend. De Echtenaar zit in een eettent in Santiago de Compostella. ,,Het is echt typisch Spaans hier. Aan alle kanten hangen flatscreens aan de wand met allemaal andere zenders. En iedereen praat ook nog eens met elkaar. Het is geweldig gezellig hier.”

Een extra shirt en korte broek

Hij doorkruiste vier landen op zijn opafiets, met twee fietstassen met daarin een extra shirt en korte broek. De reden van zijn reis is vooral het ontmoeten van andere mensen. Hij wil hun verhalen horen. Want daar heeft de melkveehouder eindelijk tijd voor. „Ik ben slechthorend. Met mijn ene oor hoor ik niks, met het andere oor 30 procent. Werken op de boerderij gaat prima en ik kan ook mijn baan van drie dagen in de week goed uitvoeren. Alleen in mijn vrije tijd is het lastig. Wanneer er veel mensen bij elkaar zijn, hoor ik bijna niks. Gelukkig weet ik vaak het onderwerp, dan kan ik de rest wel invullen’’, zegt hij lachend. „Op de fiets is het daarom heerlijk. Dan heb ik nergens last van en de gesprekken die ik voer zijn vaak een op een. Geweldig!”

Foto’s sturen

En het voeren van gesprekken is gelukt. Hij sliep vaak in pelgrimsherbergen die langs de route liggen. „Het meest bijzondere verhaal dat ik heb gehoord? Ik fietste een paar dagen samen met een vrouw en zij vertelde mij haar hele levensverhaal. Ik heb nog nooit iemand gesproken die zoveel heeft meegemaakt. Op een gegeven moment ga je weer je eigen weg, maar blijf je wel foto’s sturen naar elkaar.”

Ook zag Nijstad veel. „Je ziet geleidelijk aan de omgeving veranderen. Nederland en België ken ik al goed, maar ik was nog nooit in Frankrijk geweest. Wat is het een prachtig land. Als je van Noord- naar centraal-Frankrijk fietst kijk je je ogen al uit, maar in Zuid-Frankrijk zie je echt de Romeinse invloeden. Dat is indrukwekkend, net als de enorme graanvelden en de druivenvelden. Kilometers lang. Als boer kijk je daar toch met andere ogen naar.”

Parijs vond hij maar niks. „Te druk. Ik durfde niet van de route af te wijken omdat ik bang was dat ik die dan niet terug zou vinden. Ik ben er snel doorheen gefietst.”

Gewekt worden met kloostermuziek

Wat Nijstad geweldig vond, was de overnachting in een pelgrimsklooster, waar hij door Nederlandse vrijwilligers met open armen ontvangen. Zij wisten dat de Drent met zijn opafiets zou komen. Nijstad werd daar om 6.00 uur ’s morgens gewekt met kloostermuziek. „Ik bleef nog even liggen, want ik wilde de wandelaars voorrang geven. Je moet voor 8.00 uur vertrekken. Toen ik nog lag, kwam er op een gegeven moment een vrijwilliger die zingend iedereen wakker maakte. Dat is prachtig ontwaken.”

Ook de Pyreneeën doorkruiste hij op zijn fiets. 28 kilometer legde hij af met de trein, omdat de route ontzettend zwaar was en hij er ontzettend lang over zou doen met de fiets. De dag erna fietste hij met de zon in de rug de enorme Spaanse golfvlakte op en zag de velden vol graan. „Machtig mooi. De dagen erna zat ik weer in de bergen en heb ik veel gelopen. Maar dat vond ik niet erg. Ik ging de berg op, maar als Henkie eenmaal boven was, stapte ik op de fiets en zoefde ik zo weer naar beneden”, vertelt hij lachend.

Groener en groener

Uiteindelijk bereikte hij de regio Galicië, waar Santiago de Compostella ligt. „Het werd steeds groener en groener. Het is hier zo ontzettend mooi. Ik was al eerder in Santiago geweest, maar dan vanuit Sevilla. Ook deze keer heb ik het gehaald, deze plek heeft echt iets magisch. Het is een van de mooiste tochten die ik heb gemaakt. En net als bij mijn voorgaande fietstochten door Duitsland, België en Tsjechië geldt: ‘als ik het in de kop heb, fiets ik ernaar toe’.”

Morgen staat Nijstad gewoon weer tussen zijn koeien. Hij liet zijn vee een paar weken over aan zijn vrouw Lita, zoon Rick en medewerker Roosmarijn. Wat hij van de reis vond, weet hij nog niet. „Dat besef je pas als je thuis bent en weer aan het werk bent in de stal. Ik heb zoveel meegemaakt, dat moet allemaal nog even bezinken.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu