Chronisch zieke uit Dalen eist rolstoelvriendelijk huis van gemeente Coevorden. 'Het doet ons als dochters pijn om mama zo te zien'

De chronisch zieke Jessica Poel eist dat de gemeente Coevorden haar woning in Dalen rolstoelvriendelijk maakt. ,,Ik kan geen kant op. Als het zo blijft, ben ik gekluisterd aan mijn verpleegbed in de woonkamer.’’

Jessica Poel

Jessica Poel Eigen foto

Woensdag boog de bezwaarschriftencommissie zich over de al maanden slepende kwestie. Die kwam met het voorstel opnieuw medisch advies in te winnen, nu door een arts die daadwerkelijk haar thuissituatie bekijkt in plaats van enkel telefonisch navraag doet. Zowel de gemeente als Poel ging daarmee akkoord.

Veel pijn

Poel (48) geeft aan allerlei chronische aandoeningen te hebben, zoals het hypermobiliteitssyndroom. Dat is een afwijking van het bindweefsel van de gewrichtsbanden en pezen. Ze heeft daardoor veel pijn en kan daardoor niet lang staan, zitten of lopen. Na een reeks van operaties is in 2018 een zogenoemde neurostimulator geplaatst, om de pijn te verminderen.

Naar eigen zeggen is haar situatie het afgelopen half jaar verder verslechterd. Op goede dagen kan ze soms nog een stukje lopen, maar er zijn ook dagen dat ze de rolstoel niet uitkomt. De drempel van 10 centimeter hoog tussen keuken en bijkeuken is dan zonder hulp een onoverbrugbare hindernis. Ook smalle deurposten spelen haar parten.

‘Waarom alleen telefonisch contact?’

Daarom deed ze eind vorig jaar een beroep op de gemeente, maar die wees haar verzoek tot aanpassing van de woning af. Uit onafhankelijk advies was namelijk gebleken dat de toenemende beperkingen niet het gevolg zijn van een verandering in de medische situatie, zoals de gemeente het omschrijft. Poel en haar advocaat Doornbos nemen het de beoordelende arts kwalijk niet ter plekke te zijn geweest. ,,Er was alleen telefonisch contact’’, zegt Poel.

Dochters schrijven brief aan wethouder

Als wanhoopsdaad schreven haar beide dochters op Moederdag wethouder Joop Brink (PvdA) een brief. Ze moesten die dag met lede ogen aanzien dat hun moeder met veel pijn en moeite de rolstoel uitkwam om vanuit de tuin weer naar binnen te kunnen.

,,Iemand anders moest de rolstoel met veel moeite naar binnen tillen. Vervolgens als mama op bed ligt beneden kan ze niks meer in haar eigen huis, omdat dat niet rolstoelproof is. Eventjes de keuken in met de rolstoel kan niet (...). Het doet ons als dochters pijn om mama zo te zien.’’

Poel gaf op de zitting aan dat de gemeente in haar ogen niet kijkt naar haar zelfredzaamheid. ,,Want die is er niet en daar zou het om moeten gaan. Als ik terugkom van een bezoek moet ik liggen. Ik kan dan niet zelfstandig even een glas drinken pakken. Op het laatste moment heb ik besloten hier toch aanwezig te zijn. Dat kost veel moeite. Als ik straks thuiskom, is er niemand om mij te helpen. Ik heb een thermoskan thee alvast klaargezet, want ik kan zo dadelijk mijn eigen keuken niet in komen.’’

‘Spijtig voor mevrouw’

Ambtenaren van de gemeente gaven te kennen dat de afwijzing tot stand is gekomen op basis van een advies van een onafhankelijk bureau. ,,Volgens de arts waren er geen nieuwe feiten en omstandigheden om de aanpassingen nu wel te honoreren.’’ Jessica Poel barstte daarop in tranen uit. ,,Dat is spijtig voor mevrouw, maar medisch advies heeft dat uitgewezen.’’

Op basis van een telefoongesprek van slechts tien minuten, vertelde Poel. De voorzitter van de commissie stelde voor nieuw medisch advies in te winnen, deze keer wel met huisbezoek. ,,De coronamaatregelen worden steeds minder stringent. Zo’n bezoek van een arts zou nu toch moeten kunnen.’’ Dat waren beide partijen met haar eens.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu