De Krokettenkoning van Nieuw-Weerdinge opent een tweede vestiging in Emmen. De tientallen soorten zelfgemaakte kroketten zijn populair, maar welke is de lekkerste? 'De boerenmeid! Nee hoor, de asparagus'

Het woord cafetaria verdween enkele jaren geleden van het pand van Rien en Edel Prinsen in Nieuw-Weerdinge. Wie tientallen soorten zelfgemaakte kroketten verkoopt, is tenslotte meer dan een snackbar. Krokettenkunst, dat was volgens het stel de beste typering. De zaken gaan goed. Zo goed, dat het bedrijf een tweede vestiging krijgt in Emmen: Krokettenkunst The Factory. Met zoon Robby aan de knoppen.

Vader en zoon Prinsen in hun te kleine bedrijfspand in Nieuw-Weerdinge.

Vader en zoon Prinsen in hun te kleine bedrijfspand in Nieuw-Weerdinge. Foto: Boudewijn Benting

Er zijn mensen die hem Krokettenkoning noemen. Rien Prinsen (67) uit Nieuw-Weerdinge moet erom glimlachen, maar ziet het ook als een groot compliment. ,,Niet slecht toch, voor iemand die op zijn vijftiende van school ging met alleen een zwem- en een typediploma?’’

Vijftig verschillende kroketten

De term Krokettenkoning is beslist niet overdreven. Prinsen maakte in de loop der jaren zo’n vijftig verschillende kroketten, van palingkroket tot de Indonesische Gordel van Smaragd, van beekridderkroket (vis) tot een kroket met zalm en asperge.

Het bleef ook buiten Zuidoost-Drenthe niet onopgemerkt. Prinsen verscheen in tal van vakbladen en ook cameraploegen van landelijke programma’s wisten hem te vinden. Vier jaar geleden kwam zelfs een Japanse televisieploeg naar zijn bedrijfspand met woning aan het Weerdingerkanaal Noordzijde.

Ondertussen ging hij gewoon door met het ontwikkelen van nieuwe soorten kroketten. Inmiddels maakt het bedrijf daarvan tussen de 3000 en 4000 per week. ,,Hoeveel we daarvan in de zaak in Nieuw-Weerdinge verkopen? Ik denk hooguit tien procent. De rest wordt in bevroren toestand verstuurd naar klanten in heel Nederland. Ook gaat nog een deel over de grens.’’

‘Ik wilde als tiener alles wel, behalve leren’

Rien Prinsen groeide op in Klazienaveen. Zijn vader was calculator op de AKU-fabriek in Emmen, zijn moeder huisvrouw. Een studiebol was de jonge Rien allerminst. ,,Ik wilde als tiener alles wel, behalve leren. Toen ik vijftien was, verliet ik zonder schooldiploma de ulo in Klazienaveen. Nee, mijn ouders waren niet bezorgd. Het ging er vroeger thuis bij ons redelijk relaxed aan toe. Ze hadden blijkbaar het gevoel dat het allemaal wel goed zou komen.’’

De jonge schoolverlater ging koffie en rookworsten verkopen op de plaatselijke warenmarkt en belandde daarna bij de marine. Daar werkte hij zes jaar en voer hij de hele wereld over. Daarna ging hij aan de slag bij de Aldel-fabriek in Delfzijl.

Prinsen: ,,In de periode waarin ik bij de marine zat, had ik verkering gekregen met Edel. Ze stond met haar zus te liften toen ik met een groepje vrienden op weg was naar het Duitse Fehndorf voor een optreden van de George Baker Selection. We pikten hen op en opeens zat ik achterin de auto tussen twee meiden: mijn aanstaande vrouw en mijn toekomstige schoonzus.’’

Met Edel belandde Rien Prinsen in 1977 in de stad Groningen, waar hij in de wijk Helpman in een cafetaria/lunchroom ging werken. In 1983 nam het stel een bestaande snackbar over in Nieuw-Weerdinge en daar is het duo nog altijd actief.

Ook verkoop van Duitse wijn, Wien van Rien

Met Prinsen kreeg Nieuw-Weerdinge allesbehalve een standaard snackbarhouder in het dorp. Als twintiger had hij ontdekt hoe lekker wijn kan zijn en dan vooral de wijn uit Duitsland. Op een gegeven moment besloot hij in zijn snackbar ook flessen wijn te gaan verkopen. Dit gebeurde onder het pakkende motto Wien van Rien .

Daarnaast zette hij met zijn vrouw proeverijen op touw, met mooie wijnen en ambachtelijk gemaakte culinaire hapjes. ,,Die proeverijen, die doen we nog steeds. Met hunebedjes. Dat zijn een soort amuse-kroketjes, keivormig.’’ De hunebedjes worden zelf gemaakt, net als de vele soorten kroketten (en bitterballen) die er inmiddels zijn.

Gezien de steeds maar groeiende vraag werd zo’n twee jaar geleden besloten om het vizier vrijwel geheel te richten op het ontwikkelen, maken en verkopen van deze producten. De naam cafetaria maakte plaats voor Krokettenkunst.

,,Het assortiment aan andere snacks in de zaak in Nieuw-Weerdinge is sindsdien klein. Patat, eierbal, bamischijf en frikadel. Dan heb je het wel gehad’’, zegt Robby Prinsen. De 40-jarige zoon van Rien en Edel kwam ruim twee jaar geleden in de zaak. Aanvankelijk voor één dag per week, voor de verkoop via de webshop. De andere vier dagen werkte hij als account-manager bij een computerbedrijf.

‘We zijn in Nieuw-Weerdinge uit ons jasje gegroeid’

Na een maand of vier beide functies te hebben gecombineerd, ging de veertiger fulltime bij Krokettenkunst aan de slag. Mede hierdoor kan nu ook een grote sprong voorwaarts worden gemaakt. Een tweede vestiging van het bijzondere familiebedrijf.

,,We zijn in Nieuw-Weerdinge uit ons jasje gegroeid’’, zegt Robby Prinsen. ,,Het is een snackbar met een klein keukentje en wat opslagruimte. Meer is het eigenlijk niet. Om op een goede manier onze klanten te kunnen blijven bedienen, hebben we meer ruimte nodig. Gelukkig hebben we die nu gevonden, op een prima plek in Emmen. Aan de Nijkampenweg in Emmermeer, de wijk waar ik zelf met mijn vrouw Marjolijn al enige tijd woon.’’

Het huurpand tegenover wijkcentrum De Meerstede wordt Krokettenkunst The Factory. ,,In het ene deel worden kroketten gemaakt, in het andere deel vindt de verkoop plaats. Bij de verkoop gaat het puur om bevroren kroketten. En bitterballen en hunebedjes niet te vergeten.’’

Robby Prinsen wordt de man van Krokettenkunst The Factory in Emmen, die in de loop van augustus open zal gaan. Zijn vader en moeder blijven vooral actief in Nieuw-Weerdinge. ,,Met de ontwikkeling van nieuwe smaken, de verkoop van kant-en-klare kroketten (en enkele andere snacks) en proeverijen’’, verduidelijkt Prinsen senior. ,,Zolang we het nog leuk vinden om te doen, gaan we daarmee door.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Eten & drinken
menu