Elektricien uit Emmen zit vast en vreest voor zijn leven in Kabul: 'Ik kreeg geen zuurstof meer en dreigde te stikken'

Midden in de chaos rond het vliegveld van Kabul probeerde een 27-jarige Emmenaar tot twee keer toe weg te komen uit Afghanistan. Hij stond doodsangsten uit. ,,Maar ook de Amerikanen lieten me niet door.’’ Hij zit nog steeds vast in Kabul.

Chaos op en rond het vliegveld van Kabul. Het lukte de in Afghanistan geboren Emmenaar niet bij het vliegtuig te komen dat hem moest evacueren. Militairen lieten bij de propvolle gates alleen mensen met een Amerikaans paspoort door.

Chaos op en rond het vliegveld van Kabul. Het lukte de in Afghanistan geboren Emmenaar niet bij het vliegtuig te komen dat hem moest evacueren. Militairen lieten bij de propvolle gates alleen mensen met een Amerikaans paspoort door. Foto: AFP

Na anderhalf uur worstelen door de mensenmassa bereikte de Emmenaar woensdagochtend de noodgate van het vliegveld. Daar houden Amerikanen de wacht. ,,Ik heb misschien wel zeven militairen gesmeekt me door te laten. ‘Ik word geëvacueerd’, zei ik telkens terwijl ik mijn Nederlandse paspoort liet zien. Maar ze lieten alleen mensen door met een Amerikaans paspoort. Europeanen hebben het nakijken. ‘Het is niet onze verantwoordelijkheid’, hoorde ik telkens. Gevolgd door ‘ I don’t care ’. Het is een verschrikking.’’

‘Ik kreeg geen zuurstof meer’

Het getrek en geduw voor de noodgate werd zo erg dat Amerikaanse militairen in de lucht begonnen te schieten, om de menigte op afstand te krijgen. ,,Ik werd bijna onder de voet gelopen. Als ik was gevallen, was het fout afgelopen. Ik kreeg geen zuurstof meer, dreigde op een gegeven moment te stikken. Ik kon niet anders dan mijn plek vooraan op te geven. De plaats waar ik zo hard voor had gestreden.’’

Dinsdagavond was hij naar aanleiding van een mailtje van het ministerie van Buitenlandse Zaken ook al naar het vliegveld toegesneld. ,,Om kwart over zeven lokale tijd kreeg ik te horen dat een uur later een vliegtuig zou vertrekken. Ik zit op een adres op een half uur, drie kwartier rijden van het vliegveld. Rondom was het zo druk dat ik niet eens in de buurt van de ingang kwam.’’

Elektricien in Emmen

De man woont inmiddels acht jaar in Emmen, waar hij als elektricien werkzaam is. Uit veiligheidsoverwegingen blijft hij anoniem. Om die reden wil hij ook niet via een normale telefoonlijn contact, bang om afgeluisterd te worden. Bellen via WhatsApp vertrouwt hij wel.

Een maand geleden vertrok hij naar zijn geboorteland om zijn moeder en zus op te zoeken. ,,De eerste weken was er nog weinig aan de hand, maar die Taligasten hebben in sneltreinvaart het land veroverd.’’ Hij spreekt consequent van Taligasten, in plaats van Taliban.

Omdat Kabul naar verwachting de laatste plaats zou zijn die viel, bracht hij zijn familie daar onder op een schuiladres. ,,Dat was het minste dat ik kon doen.’’ Zijn eigenlijke vliegtuig naar huis zou deze vrijdag vertrekken, maar van burgerluchtvaart is al dagen geen sprake meer.

Amerikanen eerst

De hoofdingang van het vliegveld is volgens hem gebarricadeerd door de Taliban. Bij een tweede toegang houden Afghaanse veiligheidsmensen die nog zijn overgebleven de poort gesloten. Bij de derde staan de Amerikanen. ,,Ik denk dat ze eerst al hun eigen mensen in veiligheid brengen. Pas over een dag of twee, drie zijn anderen aan de beurt. Ik stond daar als enige Nederlander, met nog wat Duitsers en Italianen om me heen. Ook die kwamen er niet door.’’

Het wachten is nu op een nieuw seintje van Buitenlandse Zaken. ,,Telefonisch hebben ze laten weten hun best te doen voor mij, maar tegelijkertijd niets te kunnen garanderen. Ik begrijp dat wel, het is hier ook een en al chaos. Maar ik maak me zulke grote zorgen over hoe ik hier weg kan komen. Gaat dat nog wel lukken? En hoe dan? Door me weer bijna plat te laten drukken in de menigte? Vanochtend bleef het bij schoten, maar wat doen ze de volgende keer?’’

‘Ik probeer niet de hele tijd in paniek te zijn’

Woensdagmiddag is het op de straten rond zijn schuiladres rustig. ,,Er zijn maar weinig mensen buiten. Nu is het in de stad zelf relatief kalm, maar hoe is dat over een week?’’ Hoewel hij wanhoopt, klinkt hij naar omstandigheden rustig. ,,Ik doe mijn best, probeer niet de hele tijd in paniek te zijn. Ik moet volhouden. Dat is het enige dat nu telt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu