Emmenaren rijden op eigen houtje Carbage Run, naar Montenegro. 'We wilden onze twee bijrijders niet opnieuw teleurstellen'

De Carbage Run mag dan dit jaar opnieuw zijn afgelast, vier Emmenaren gaan de roadtrip alsnog rijden. Op eigen houtje, dus bij pech staat de organisatie van de race niet klaar om te helpen.

Lammie Pol (links) en Nicolien Rozema: ,,Nee, we denken niet het beter te weten dan de mensen achter de Carbage Run.''

Lammie Pol (links) en Nicolien Rozema: ,,Nee, we denken niet het beter te weten dan de mensen achter de Carbage Run.'' Foto: Boudewijn Benting

Tegenslag is niet ongebruikelijk voor wie met barrels van minstens twintig jaar oud op pad gaat. Auto’s die bovendien maximaal 500 euro hebben gekost, want dat is de deal voor deelname.

De stichting Joy, die mensen begeleidt die een steuntje kunnen gebruiken, had ruim voor aanvang van de Carbage Run een fijne Volvo 850 uit 1994 op de kop getikt die aan alle voorwaarden voldeed. Samen met deelnemers van Toolbox, voor mensen die om uiteenlopende redenen verder van de arbeidsmarkt staan, was in de oude dierentuin van Emmen enthousiast een begin gemaakt met het oppimpen van de auto. ,,Want je wil er toch graag ook een beetje opvallen in zo’n race’’, zegt Nicolien Rozema, oprichter van Joy. Ook Lammie Pol gaat namens de stichting mee.

‘Weg dromen, weg alle voorpret’

De bijrijders, twee Emmer mannen van rond de 30 jaar, kijken al tijden uit naar de race. ,,Vorig jaar kon het evenement niet doorgaan vanwege corona. Dit jaar leek alles goed te gaan. Onze twee mannen werden met de dag doller van het vooruitzicht. Totdat vorige week ineens de boodschap kwam dat de tocht ook dit jaar niet doorgaat. Weg dromen, weg alle voorpret. Dat wilden we hen niet aandoen. Daarom hebben we besloten dezelfde route te rijden, maar dan zonder de Carbage-organisatie’’, zegt Pol.

Extra risico door toch te gaan?

De twee begeleiders vinden niet dat ze daarmee een extra risico nemen. ,,Nee, we denken niet het beter te weten dan de mensen achter de Carbage Run. Wij gaan van onszelf uit. Alle vier zijn twee keer gevaccineerd. We slapen in tentjes en komen onderweg weinig met andere mensen in aanraking. We gaan uit van ons gezond verstand’’, vertelt Rozema.

Voor de twee begeleiders is de tocht best spannend. ,,We moeten het met onze vieren zien te rooien’’, zegt Rozema. ,,Lammie heeft het niet zo op tunnels, dus stelde ik voor dan vooral de bergpassen te nemen. Die blijkt ze nog enger te vinden. Ach, we komen er samen wel uit.’’ Het is voor Rozema de vierde keer dat ze meegaat, Pol debuteert. ,,Ik zie altijd ook wel gevaren. Bovendien zijn we natuurlijk wel verantwoordelijk’’, zegt Pol.

‘Bij pech wordt er vooral flink gescholden op de auto’

Voor de twee mannen is de tocht helemaal een beproeving. Ze moeten inspelen op onverwachte situaties, die zich aan de lopende band zullen voordoen. ,,De weg kwijt, pech onderweg, een camping die niet voldoet, noem maar op. Ze zijn dat niet gewend. Ze reageren heel primair. Bij pech wordt er vooral flink gescholden op de auto, is mijn ervaring. En daar blijft het vervolgens bij, als je hen niet stimuleert vervolgens ook in oplossingen te denken.’’

Einddoel is Montenegro, roadtrip van 6000 kilometer

Net als de oorspronkelijke tocht is de start eind augustus in Oostenrijk, bij Salzburg. Daar rijden de vier naartoe via de Autobahn. ,,Vervolgens is het alleen maar andere wegen, weggetjes vooral. Langs de Adriatische kust rijden we naar Montenegro, om vervolgens via Servië en Bosnië terug te keren.’’ Eenmaal terug in Emmen hebben de vier - als het goed is - zo’n 6000 kilometer achter de kiezen, gereden in acht dagen.

Hunebed Highway

Onderweg is Drenthe altijd dichtbij, want de auto is beschilderd met afbeeldingen als hunebedden, koeien en de Hunebed Highway. ,,We hebben er ontzettend veel zin in, maar wat zou het toch fijn zijn als de échte Carbage Run volgend jaar wel gewoon doorgaat.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu