Gele hesjes in Emmen: Ik heb nog nooit van mijn leven gedemonstreerd

Niet de verwachte 400 man komen opdagen, maar met zo’n 150 deelnemers kun je ook niet om het protest van de gele hesjes, zaterdagmiddag in het centrum van Emmen, heen.

,,Ik heb nog nooit van mijn leven gedemonstreerd. Dit is echt de eerste keer. Maar ik vind dat ik niet langer langs de kant kan blijven staan.” Nee, hij wil niet met zijn naam in de krant, dat is nog een stap te ver. Maar de 59-jarige inwoner van Emmen lijkt met zijn onvrede tamelijk karakteristiek voor de grote groep boze mensen, waarvan hij deze middag deel uitmaakt.

Achter op zijn gele hesje staat een heel verhaal: „EU = Dictator Macron = Rotschild = NWO New World Order - Fuck The System”. Daar is geen woord Spaans bij. Of ie niet bang is dat ie langs de kant van de weg niet meer wordt geholpen met zo’n tekst. Hij lacht. ,,Ik heb nog wel een hesje.’’

Het begin van de „megademonstratie” op het Raadhuisplein was voor één uur aangekondigd, maar op een handjevol mensen bij de ingang van het gemeentehuis na, is het daar tamelijk rustig. Dat verandert een paar minuten later als van de zuidkant van het grote plein een flinke groep met spandoeken en megafoons komt aangelopen. Applaus is hun deel.

Een echte leider hebben ze niet, een woordvoerder ook niet. Maar wie in de menigte van hesjes vraagt naar iets wat op een aanvoerder lijkt wordt vooral doorgestuurd naar „die blonde mevrouw” uit Emmer-Compascuum. Toen ze door de vorige burgemeester uit haar woning werd gezet vanwege wat wietplantjes zocht ze uitgebreid de publiciteit, maar nu is ze een gesloten boek. Ze kijkt me aan alsof ik een oneerbaar voorstel doe.

Veel actievoerders lijken het sowieso niet met de pers op te hebben. Op een geel hesje prijkt een sticker dat de het NOS Journaal fake news brengt en een lid van de al dan niet opgeheven motorclub No Surrender herkent me nog van een bijeenkomst in het gemeentehuis en noemt heel boos mijn achternaam. Hij voegt aan die blik toe dat ik op moet houden met leugens verspreiden. Als ik om opheldering vraag en daarbij een kwinkslag niet schuw heb ik het ook bij andere omstanders opeens gedaan. Het blijft een bijzondere groep, die gele hesjes.

Iets van hun frustratie en boosheid is overigens best te begrijpen, als je de verhalen hoort over hoe ze rond moeten komen. Zo bezien blijft het apart dat ze de gele hesjes in Frankrijk nodig hadden om de straat op te gaan. Nog meer dan in Frankrijk is de groep in Emmen ,,vooral 50+ en wit’’, zoals een omstander concludeert. En boos, zou je eraan toe kunnen voegen.

De politie is aanwezig, maar niet in groten getale en druk heeft ie het niet. De twee agenten die achter de stoet aan lopen krijgen niet te horen wat de routeplannen zijn, maar dat lijkt logisch: vaak wordt pas op een kruispunt besloten welke kant het opgaat. In tegenstelling tot twee weken geleden wordt het verkeer op de rotonde in de Weerdingerstraat nu niet vastgezet. Op de Hondsrugweg houden ze het verkeer wel flink op, maar als een politieauto met sirene nadert wordt die keurig doorgelaten. ,,We zijn geen mensen die vernielingen plegen, zoals de pers vaak denkt’’, roept er een.

Ruim voor drie uur is van het protest weinig meer te merken in het centrum. Bij restaurant Limbo staan twee scootmobiels met gele hesjes als stille getuigen ven het protest. Binnen krijgen de deelnemers een kop snert aangebonden. Buiten loopt een man te foeteren. ,,Ze zeiden net dat ik ook mee moet doen. Maar waarom? Als je echt iets wilt veranderen kun je toch op een andere partij stemmen?”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu