Oud-journalist is voorlees-vrijwilliger op azc-school in Emmen: 'Het was de laatste keer dat ik Amir zag'

Hij zat al op zijn fietsje, toen ik vorige week donderdag een paar minuutjes te laat bij de basisschool van het azc in Emmen verscheen. Amir keek me met een grijns aan. In plaats van te lezen ging hij het liefst direct met zijn vriendjes spelen. Of naar de portakabin van zijn ouders.

Oud-journalist Gert Meijer is voorlees-vrijwilliger op azc-school De Hesselanden in Emmen.

Oud-journalist Gert Meijer is voorlees-vrijwilliger op azc-school De Hesselanden in Emmen. Foto: Eigen foto

Maar eenmaal in het verder lege gymlokaal van de school waren we weer snel vriendjes. Een high five hier, een glimlach daar: de Afghaanse Amir (7 jaar) is gauw tevreden.

Ik doe het nog niet zo lang, dat voorlezen op de locatie Hesselanden in Emmen. Of voorlezen? Eigenlijk gebeuren er in het uurtje, waarin ik zowel Amir als de Noord-Koreaan Myn Young (niet te verwarren met het Drentse mien jong) begeleid, vooral andere dingen. Ze mogen een boek uitkiezen, dat ze zelf hardop lezen – en daarna is het al gauw tijd voor een spelletje.

Extra aandacht

Het gaat, had juf Serena gezegd, vooral om de extra aandacht die de kinderen krijgen. In zo’n volle klas met zoveel verschillende leerlingen is het soms moeilijk om iedereen de juiste aandacht te geven. En daarom is Humanitas ingeschakeld. Die vraagt in Emmen vrijwilligers voor zo’n ‘voorleesuurtje’.

De eerste keer wilde Amir met me dammen, bij voorkeur met zijn eigen regels. Zijn vader kwam even later met een bozig gezicht kijken waar zoonlief bleef; kennelijk was de communicatie nog niet optimaal. Dat is ook lastig met ouders die totaal geen Nederlands spreken en maar twee woorden Engels.

Broodnodige concentratie

De week erop heb ik Mikado bij me, voor de broodnodige concentratie zeg maar, want daar schort het bij de knullen nog wel eens aan. Verder Blokwoord, waarbij je aan de hand van dobbelstenen-met-letters woorden maakt. En Pim Pam Pet.

Dat heeft toch wel de voorkeur van Amir en Myn Young. Vooral het draaiwieltje vinden ze prachtig: het liefst doen ze er een soort frisbee mee door de lucht, maar ja, zo kom je niet aan de benodigde letters. ,,Dit vind je op de boerderij met een P.” Amir denkt en denkt en kijkt mij vragend aan. Myn Young, die wat ouder is en beter in taal, wacht het niet af: ,,Paard!”

De week ervoor nog had Amir met wat vriendjes in mijn nieuwe auto gezeten. Ik reed ze naar de judoles in de wijk Rietlanden – het is geen lange rit maar de jongens deden het liever dan op de fiets met hun ouders. Ze keken hun ogen uit.

Spijker

Ergens merkte ik vorige week al aan Amir dat er iets aan de hand was. Hij was stiller dan ooit, ik moest mijn best doen om hem erbij te betrekken. Hij zat ook steeds te pulken in zijn mond – even later kwam ik erachter dat hij een spijkertje in zijn knuistje had waarmee hij een kies bewerkte. Omdat je zoiets beter aan de tandarts kunt overlaten, pakte ik die spijker af.

Om vijf minuten voor 4 zei ik tegen de jongens dat het geen zin meer had om nog een ander spelletje te beginnen – en weg waren ze. Het was de laatste keer dat ik Amir zag.

Detentiecentrum

Maandagavond had de moeder van Amir nog twee taarten gebakken, op de dag dat de jongen 7 werd. (Nou ja, volgens de papieren. Opvallend veel schoolkinderen op het azc zijn op 1 juli of 1 januari jarig – omdat hun ouders alleen weten dat ze in de zomer of de winter geboren zijn.) Die taarten zou Amir dinsdag meenemen naar school. In plaats daarvan wordt Amir zelf meegenomen. Met zijn moeder en drie broertjes en zusjes wordt hij overgebracht naar het detentiecentrum in Zeist. Vader is ondergedoken, maar wordt een dag later opgepakt.

Dat maakt de kans om uitgewezen te worden bepaald niet kleiner. Uitgewezen naar een land in oorlog – een land waarvoor in Nederland een negatief reisadvies geldt. Maar dat advies geldt kennelijk alleen voor échte landgenoten.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu