In memoriam: Met het overlijden van Hieke de Hullu komt een einde aan de twee-eenheid

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Hieke de Hullu (1933-2019) uit Oosterhesselen.

Hieke de Hullu-Bakker

Hieke de Hullu-Bakker

Koningin Beatrix kwam incognito, vele duizenden mensen brachten jaarlijks een bezoek en de Culturele Prijs van Drenthe ging er ook al eens naar toe. Dehullu Beelden in Gees kan met recht een begrip worden genoemd.

Minder bekend is het feit dat oprichters Arjaan en Hieke de Hullu het terrein met woning slechts kochten om er hun weekeinden en vakanties door te brengen. Een beeldentuin was niet in beeld.

De twee woonden destijds in Gelderland en bestierden het bedrijf Dehullu Tentoonstellingsbouw. Al snel raakten ze zo verknocht aan hun Drentse stek dat ze daar definitief wilden blijven. Ze verkochten hun bedrijf om vervroegd van hun pensioen te genieten. Het was 1985.

Een paar jaar later kreeg Arjaan een idee wat ze met de lap grond konden doen, die bij het huis hoorde. ,,Ik was met een vriend naar Engeland op vakantie geweest. We sliepen daar in een prachtig Engels landhuis met een groot meer en dito tuin. Toen ik terug kwam, zei ik tegen Hieke: Ik denk dat wij ook maar een tuin moeten maken.’’

‘De beeldentuin openstellen? Daar voelen wij helemaal niks voor’

Zij vond het een prachtig idee en dus werden de kerstbomen gerooid om plaats te maken voor de eerste hectare beeldentuin, van wat er later zes zouden worden. Nog voordat de eerste beelden er stonden, sprong de tuin in het oog bij de stichting Tuinkunst Drenthe. Die vroeg het stel of zij het terrein wilden openstellen voor publiek. Arjaan: ,,Allebei zeiden wij: ‘Daar voelen wij helemaal niks voor.’’’

Maar de stichtingsvoorzitter hield vol. Wat als je het nou gewoon een jaartje probeert?

Ze gingen overstag. Ze hielden immers van kunst en konden via bevriende kunstenaars een eerste beeldententoonstelling inrichten. In 1991 ging de tuin open. En het beviel de echtelieden, meer dan verwacht.

Meer dan duizend cakes per jaar in de oven

,,Mijn moeder was op en top gastvrouw’’, vertelt zoon Fred, die later toetrad tot het bedrijf. Schoondochter Anke: ,,Ze zag er altijd heel verzorgd uit en maakte met iedereen een babbeltje. Je voelde je direct thuis.’’ Hieke stond er vanaf dag één op zelfgebakken cake te serveren. Arjaan: ,,Het eerste wat er bij ons ‘s ochtends gebeurde, was cakes in de oven stoppen. Ze heeft er meer dan duizend per jaar gebakken.’’

Het bezoekersaantal nam een vlucht nadat koningin Beatrix er in 1994 kwam. ,,Omdat we wisten dat Hare Majesteit in kunst geïnteresseerd was, stuurden we elk jaar een catalogus. Dat ze kwam, moest geheim blijven, maar we mochten wel een foto maken. Die hingen we de volgende dag op. Toen ging het nieuws snel rond dat ze hier was geweest.’’

Behalve aan beeldende kunst bood de tuin plek aan gedichten, gezeefdrukt op bordjes. Hieke zocht ze uit. Ze hield van lezen, als dochter van boekhandelaar Bakker uit Ter Apel.

De boekwinkel was tevens drukkerij én particuliere bibliotheek. Hieke was het enige meisje in het gezin, dat vier kinderen telde. Ook haar moeder las veel én bijzonder snel. Elk boek dat binnen kwam, nam zij zelf door. Ze kende haar klanten zo goed dat ze dan precies wist: dit boek is echt iets voor hem of haar. Dan belde ze en was het zo verkocht. Precies zo deed Hieke het later met de kunstwerken.

‘We hadden aan één blik genoeg om te weten wat we van een kunstwerk vonden’

,,Als we een expositie samenstelden, liet zij de definitieve keuze aan mij. Maar eigenlijk deden we alles samen’’, vertelt Arjaan. ,,We hadden aan één blik genoeg om te weten wat we van een kunstwerk vonden.’’

Toen burgemeester Bert Bouwmeester op de stoep stond met, zo vermoedde Arjaan, een koninklijke onderscheiding, wilde hij per se weten of de burgervader er één of twee bij zich had. Als het er eentje was geweest, dan had hij de burgemeester zonder pardon weer weggestuurd. Maar het waren er twee, voor Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Arjaan en Hieke leerden elkaar kennen in Zetten, waar Arjaan opgroeide en Hieke naartoe was gegaan voor de opleiding tot lerares huishoudkunde.

Tijdens een feestje belandden ze samen op de dansvloer. Het klikte en ze kregen verkering. Na hun trouwen woonden ze op verschillende plekken in het midden en westen van het land. Hun eerste woning was een appartement tien hoog in Rotterdam, geregeld door Arjaan. Dat was even slikken voor Hieke, die aan hoogtevrees leed. Over de galerij liep ze altijd zo ver mogelijk van de balustrade.

‘Een moeder met wie je overal over kon praten’

Ze kregen drie kinderen: Meria, Fred en Steven. Hieke hielp volop mee in het bedrijf. Ze deed dat vanuit huis. Ze vond het belangrijk om thuis te zijn voor de kinderen. ,,Ze was een heel lieve moeder, met wie je alles kon delen en overal over kon praten’’, zegt Fred.

Hieke was creatief en stortte zich op diverse hobby’s. Vlechten, weven, poppen maken en, op het laatst, kleurplaten inkleuren. ,,Ze deed nooit iets half. Wat ze deed, deed ze vol overgave’’, zegt Anke.

Bang voor dementie, wat ze uiteindelijk ook kreeg

In gezondheid was ze ook erg geïnteresseerd. Ze spitte onder meer boeken door over dementie. Alzheimer zat in de familie. Hieke was bang dat zij het ook zou krijgen en deed trouw oefeningen om de hersenen te trainen.

Uiteindelijk sloeg de ziekte toch toe. De laatste jaren bracht ze dementerend door, thuis in Oosterhesselen, waar de echtelieden waren gaan wonen nadat ze in 2011 hun beeldentuin hadden verkocht. Op 11 februari overleed Hieke de Hullu. Haar lichaam is ter beschikking gesteld aan de Nederlandse Hersenstichting, voor onderzoek naar Alzheimer.

De koninklijke medaille, die volgens protocol moet worden ingeleverd na overlijden, is retour gegaan richting Den Haag. Maar niet alleen. Arjaan heeft die van hem erbij gedaan. Die medailles, die horen bij elkaar. Een twee-eenheid, zoals zij dat zelf ook waren.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu