Istahil Abdulahi (49) uit Emmen is dertig jaar in Nederland, nog steeds wordt haar gevraagd of ze het niet koud heeft hier

In de stroeve coronasamenleving waarin afstand de norm is, steekt discriminatie gemakkelijk de kop op. Want onbekend maakt onbemind. Vandaar een serie portretten van Groningers en Drenten die een stap extra moeten doen om de wereld bij te benen. Vandaag deel 6: Istahil Abdulahi (49) uit Emmen, die weigerde de Nederlandse achternaam van haar man aan te nemen. ‘Als werkgevers mij niet willen als Abdulahi, dan maar niet.’

Istahil Abdulahi: ,,Als werkgevers mij niet willen als Abdulahi, dan maar niet.”

Istahil Abdulahi: ,,Als werkgevers mij niet willen als Abdulahi, dan maar niet.” Foto: Siese Veenstra

Daar stond ze dan helemaal alleen in een T-shirtje op een station in Hoofddorp. Negentien jaar was Istahil toen ze getraumatiseerd vanuit Somalië, via Kenia naar Nederland vluchtte. Ze had nog nooit van Nederland gehoord, maar kon niet meer terug naar het door oorlog verscheurde thuisland. Dat begreep de IND uiteindelijk ook nadat ze een zelfmoordpoging had gedaan toen ze haar dreigden op het vliegtuig terug te zetten.

Nieuws

menu