Maandag beëdigt de koning kabinet Rutte IV. Op naar de bordesscène! | Column Eric Nederkoorn 

Eric Nederkoorn. Foto: Nienke Maat

M aandagochtend om elf uur gaat de tv aan. Dan wordt er in Den Haag heel wat af gezworen (niks afgezworen) en beloofd. De koning beëdigt het kabinet waarmee Rutte zijn zo vurig gewenste record plucheplakken voor premiers zal binnenslepen. Al in maart onttroont hij Ruud Lubbers. Hij moet het nog bonter maken dan met Positie Omtzigt Functie Elders om zijn record mis te lopen.

Heidense ministers beloven maandag trouw aan de koning, de Grondwet en de ambtsregels. Gelovige ministers zweren diezelfde trouw, daarbij waarlijk te helpen door God Almachtig. Zo kunnen ze na een uitglijer altijd een ander de schuld geven.

Sorry, Hij liet het even afweten.

We herinneren ons goed de eerste keer dat er camera’s bij zo’n beëdiging mochten: de inhuldiging van Rutte II in november 2012. Tot haar grote ergernis moest Beatrix – „dit wordt een toneelstukje” – het zweren en beloven twee keer aanhoren. De NOS miste in eerste instantie de boot, omdat de STER-reclame nog niet klaar was. Schuld van de rijksvoorlichters. Zij hadden de filmploeg op het verkeerde been gezet met een fout aanvangstijdstip.

Dat verkeerde been is weliswaar hun ingebakken specialiteit, maar deze keer was het echt per ongeluk.

Huis ten Bosch, des konings woonstee, mist voor de tweede maal de boot. Bij de beëdiging van Rutte lll moest het bordes afzeggen door de kolossale renovatie van alles erachter. Nu is het bordes te klein om al die twintig ministers onderling anderhalve meter uiteen te kunnen drijven. De ploeg wijkt voor het olijke vrolijke tableau de la troupe uit naar Paleis Noordeinde.

Naast afkeer van wéér die oude kliek, getekend door tal van misstanden, is Teflon Mark er toch in geslaagd optimisme te kweken. Je bemerkt enig voordeel van de twijfel. Knap werk. Hij heeft meer vrouwen in zijn kabinet, dat scheelt, er wordt gesmeten met centen, en er zijn verrassende namen. Voor de hooggeleerde Robbert Dijkgraaf is het te hopen dat hij als minister van onderwijs en cultuur het politieke gekonkel in Den Haag kan trotseren. Nu zal hij als eindbaas van Princeton best wat gewend zijn. De wetenschapswereld is ook niet mals.

Voor hem én zijn publiek is het jammer dat er een aparte staatssecretaris van cultuur komt. We hadden hem graag bij gelegenheid eens gezien in zo’n David Bowie-pakje dat zijn moeder voor hem maakte in de tijd dat hij kunstschilderde op de Rietveld Academie (die man kan alles).

Voor Drenthe en Groningen volgen we hier nauw de volksgezonde Ernst Kuipers. Hij is in Meppel geboren, Groningen maakte hem tot internist en daar dient hij nu de voorgenomen sluiting van de kinderhartchirurgie terug te draaien (en snel een beetje). We letten ook scherp op Henk Staghouwer, minister van landbouw. Hij heeft als voormalig warme bakker te Noordhorn in Groningen heel wat zoete broodjes te bakken, voordat we de onderhandse slijmbrief vergeten die hij naar minister Stef Blok stuurde, en hem zo een vrijbrief gaf om toezeggingen aan aardbevingsgedupeerden van tafel te vegen. Hijzelf noemde deze onthulling ‘framing’, een modewoord voor zwartmaken. Wij vertalen framing liever ouderwets met inlijsten: we hangen dit soort onthullingen aan de muur.

Voorts is er, een trede lager, nog Hans Vijlbrief. Hij wordt staatssecretaris voor Mijnbouw, en dus voor versterking en schadeafhandeling. Arme Hans. Hij is de eerste in de ploeg-Rutte die het loodje legt, als politiek verantwoordelijke na de straks ongetwijfeld snoeiharde conclusies van de parlementaire enquête over de gaswinning. De daders zijn weg, maar hier is mijn nek, waar is de strop? Dapper. En wreed, politiek.

Nieuws

Meest gelezen

menu