Met de kop in de wind en wind in de banden (+video)

Herman Sandman rijdt een dagje zwart mee met de Drentse Fiets4daagse.

Thermoskan met koffie in de fietstas en puntbroodjes ham, pakjes jus d’orange, metworst en hardgekookte eieren. Zoals de Groninger vroeger bepakt en bezakt richting ’t Nije Hemelriek ging, zo gaan we nu de Drentse Fiets4Daagse in.

Als ik even voor Langelo op het fietspad stil sta om een aantekening te maken op mijn iPhone klinkt direct commentaar. ‘Fietser!’, wordt geroepen en als de groep langsrijdt: ‘Onhandige plek om te stoppen’ en zelfs: ‘die klotetelefoon ook.’

Hoezo klotetelefoon? Lekkere sfeer hier. ,,Ik ben aan het werk hoor’’, roep ik, ,,voor de krant en de website en zo. Ik vlog ook.’’ Maar ze karren door. Ook de Drentse Fiets4Daagse wacht op niemand.

Banden vol wind

Wat ik intik is ‘banden vol met wind’. Dát is Drenthe. In het land van Skik, hei en zandverstuiving geen lucht in de banden, maar wind. Op weg naar Norg, in de auto, zingen The Cats. Ook dat associeer ik met de buurprovincie. Net als Middle of the Road. Al heeft dat meer met mij te maken. Wij, gezin uit Stadskanaal, zwommen vroeger in ’t Nije Hemelriek en picknickten bij Drouwenerzand en dat was de muziek van toen.

Dat ik een thermoskan koffie, puntbroodjes ham, ‘drinken’, metworst en hardgekookte eieren in de fietstas doe is eveneens een knipoog naar mijn jeugd. Zoals de madeleine-koekjes bij de Franse schrijver Marcel Proust herinneringen opriepen aan zijn kindjaren en hem inspireerden tot zijn meesterwerk Op zoek naar de verloren tijd , zo is een broodtas met ‘vreterij’ voor mij synoniem met een dagje Drenthe.

Het is het enige houvast. Als Groninger heb ik geen idee hoe de Drentse Fiets4Daagse in te gaan. Schone onderbroek aan, dat wel, ja. Ook dat is een oude wijsheid. Mocht je op de een of andere manier in het ziekenhuis belanden, lig je er in ieder geval netjes bij.

Hoe doe je dat?

Of ik me moest aanmelden. Nee joh, zeiden collega’s, gewoon gaan. Echter: het Achtje van Norg, een van de vele routes vanaf een van de acht startplaatsen deze week, telt 41 kilometer door onbekend gebied. Ik sla aan het googelen en printen voor route en deelroutes. Mijn vrouw lacht mij uit: ,,Zou ik nooit doen. Gewoon met de meute meegaan.’’ Maar ik zie me al verdwalen. Tot mijn opluchting staan direct na de start routebordjes. Het pak papier kan meteen in de fietstas.

Maar dan. Hoe doe je dat, deelnemen aan de Drentse Fiets4Daagse?

Gewoon fietsen. Klinkt logisch. Paden op, lanen in, dat werk. Al ben ik tussen de senioren op e-bikes een vreemde eend. Ik heb een Sparta Amazone. Een ‘mamafiets’. Pakezel onder de tweewielers. Er zijn kinderen mee vervoerd, luiertassen en wandelwagentjes, meestal tegelijkertijd. De mountainbike was een optie, maar word je dan ingehaald door mensen die twee keer zo oud zijn, rij je helemaal voor joker.

Gewoon doen

Dus, gewoon doen. Maar ik ben nog geen kwartier onderweg of ik sta stil. Kort na de Langeloërduinen. Ik wil even kijken naar de omgeving. Dat zal vaker gebeuren. Moment van rust, ter contemplatie. Ik ken mezelf. Als ik dat niet doe, dan jakker ik langs het land, de bomen, de hei. Ik wil luisteren. Naar de wind, de regen, naar de echo uit mijn jeugd.

Drenthe is prachtig. Het is echt zo. Boerderij hier, vakantiewoning daar, weiland links, dennenboom rechts. De circa 12.000 deelnemers fietsen door een ansichtkaart. Als ik een groepje bij een tuin zie staan, waar een automatische maaier rondsnort denk ik: ja westerlingen, dat kennen jullie niet, dat een grasveld zo groot is dat je zo’n ding nodig hebt. Met je balkonnetjes op tien-hoog. Tot ik het ooievaarsnest ontwaar. Met twee ooievaars. Okeee.

Zwartrijder

Dat ik ‘zwart’ rij voelt trouwens niet goed. Ik verwacht elk moment van de fiets te worden getrokken. Mannen met hesjes tillen echter hooguit een wenkbrauw op als ik de controleposten passeer zonder te stempelen. Niemand komt achter mij aan met: ,,Halt! Zwartrijder! Knuppel hem neer!’’

Wat eveneens langs me heen gaat zijn de volle terrasjes en de ‘nevenactiviteiten’. Elke startplaats heeft een thema. Dat van Norg is ‘van Molen tot brood’ en er is ‘Het beleg van Norg’. Geen nagespeelde veldslag, iedereen mag het speciaal brood van de plaatselijke bakker ‘beleggen’ met lokale producten.

Het zal voor de doorgewinterde Fiets4Daagse-fietser een leuke afwisseling zijn, het leidt mij af van waar het om gaat: met de kop in de wind en de wind in de banden. Van Norg naar Langelo, het beekdal van het Lieversche Diep, via de Melkweg, Mensingebos, Steenbergen, Een, Norg, Westervelde, Zuidvelde en Peest terug naar Norg. Plekken waar je als Groninger nooit komt, omdat je niet eens weet dat ze bestaan.

Nieuws

Meest gelezen

menu