Ook de zeehond voelt zich thuis in de Onlanden. Helaas laat hij zich maandag niet meer zien

Een zeehond trok de afgelopen dagen heel wat bekijks in de Onlanden bij Peize. Hij voelde hier zich kennelijk thuis. „Overal gaat de natuur achteruit, maar hier gaat het steeds beter”, zeggen boswachters Jacob de Bruin en Warner Reinink van Natuurmonumenten.

                               
De zeehond liet zich de afgelopen dagen meerdere keren zien, maar had er maandagmiddag kennelijk genoeg van.

De zeehond liet zich de afgelopen dagen meerdere keren zien, maar had er maandagmiddag kennelijk genoeg van. Foto Warner Reinink, Vereniging Natuurmonumenten

De aanhouder wint, denkt Reinder Hendriks uit Eelde. Hij is de afgelopen dagen al een paar keer naar het bruggetje in de Weringsedijk gelopen om de zeehond te spotten. Maandagmiddag laat het dier zich echter niet meer zien. Tot teleurstelling van een moeder met een zoontje en een dochtertje uit Peize. „Kom mam, we gaan”, zegt het zoontje ietwat ongeduldig. Het drietal vertrekt.

‘Je kon hier wel een ijscokar neerzetten’

Hendriks blijft turen naar de eilandjes in de waterpartijen, en naar droogvallende stukjes grond. „Hé, daar komt iets uit het water omhoog. Is dat een blad of een kop?” Het is hoogstwaarschijnlijk het eerste. Zondag was het hier nog veel drukker, vertelt Hendriks. „Toen kon je hier wel een ijscokar neerzetten”, zegt hij. Twee jongens van een jaar of twintig komen ook een kijkje nemen, maar druipen af wanneer ze horen dat de zeehond zich niet laat zien.

Maar wat moet je als zeehond nou in zo’n zoetwatergebied? Vroeger kwam het veel vaker voor dat ze landinwaarts trokken, vertelt Sander van Dijk, woordvoerder van het Zeehondencentrum in Pieterburen. „Het komt nu minder voor door de bouw van sluizen en andere kunstwerken langs de kust. Daardoor kunnen zeehonden niet meer zo gemakkelijk landinwaarts trekken.”

Je zou zeggen dat je als zeehond het ruime sop nodig hebt, dat je je verveelt in een klein gebiedje als de Onlanden. Maar nee. „Een zeehond is een intelligent dat zich goed kan aanpassen”, vertelt Van Dijk. „Ook in gevangenschap gedijt hij goed, daar kan hij zelfs flink ouder worden dan in het wild.”

Een visje vangen is in de Onlanden ook geen probleem. Volgens Van Dijk zoeken de meeste zeehonden naar verloop van tijd de zee weer op wanneer ze een tijdje landinwaarts hebben vertoefd.

Boswachters nemen een kijkje

Inmiddels komen ook de boswachters Jacob de Bruin en Warner Reinink van Natuurmonumenten een kijkje nemen aan de Weringsedijk. De Bruin is bezig het beheer van De Onlanden over te dragen aan Reinink. Het gebied is in de afgelopen 20 jaar ontstaan als waterbergingsgebied om de stad Groningen van wateroverlast te vrijwaren.

„De Onlanden blijft ons telkens weer verrassen”, zegt De Bruin. Het krioelt er van het leven. „Kijk daar vliegt een kiekendief. En nog een.” Een visarend is ook al in het gebied gezien, zegt De Bruin.

Wie vanaf de brug kijkt naar de plek waar de zeehond is gespot, ziet ook de contouren van de stad Groningen: het gebouw van DUO, het Gasuniepand, appartementencomplex Rokade. De nabijheid van de stad ten spijt ontwikkelt de natuur zich als een malle, stellen beide boswachters. Ook de stikstofdepositie gooit geen roet in het eten.

„Dit gebied is minder gevoelig voor stikstof, want het is van zichzelf al voedselrijk”, stelt De Bruin. „Een tijdlang is het hier zeiknat, dan weer droog. Die dynamiek doet de natuur ook goed.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu