Op de Drentse Hoofdvaart zijn opvallend veel Friese bootjevaarders te vinden: 'Je moet van het leven genieten hè'

Zeg je Smilde dan zeg je Drentse Hoofdvaart. Zeg je Hoogersmilde dan zeg je Drentse Hoofdvaart. En zeg je Bovensmilde... Afijn, de vaart dus.

Pieter en Anje Poortenga uit De Westereen in Hoogersmilde.

Pieter en Anje Poortenga uit De Westereen in Hoogersmilde. FOTO LC

Friesland is nooit ver weg in ‘de Smildes’. Op bijna alle verkeersborden in Hoogersmilde, Hijkersmilde, Smilde en Bovensmilde prijkt de bestemming Appelscha bovenaan. En het Drents-Friese Wold begint er, gerekend vanaf de andere kant, om het zo te zeggen. Maar de streek is toch vooral bekend van het water. Want zeg je Smilde of Hoogersmilde dan zeg je Drentse Hoofdvaart.

Deze 44 kilometer lange vaarweg van Meppel naar Assen, die een stuk of dertig bruggen en zes sluizen telt, werd vroeger gebruikt voor het vervoer van turf en voedsel. Tegenwoordig regeren de toeristen er, in ieder geval in de zomer. Op het kanaol zijn opvallend veel Friese bootjevaarders te vinden.

Pieter (76) en Anje (71) Poortenga uit De Westereen zijn twee van hen. Zelf komt ze uit Groningen. Samen hebben de twee in Pekela gewoond.

Sluizen

De Westereenders hebben net anderhalve week in Dieverbrug gelegen, ,,Een mooi plekje,’’ iets zuidelijker aan dezelfde vaart, en zijn sinds een paar uur weer onderweg in hun meeuwkruiser ‘Laridae’. De originele naam van de boot, ‘Vrijheid’, vond Pieter ,,een beetje te Duits’’ en ,,niet zo fijn’’. De twee willen vandaag Oosterwolde halen.

De tegenslag valt overigens best mee, vertelt het stel. ,,Het zijn die sluizen hè. We komen steeds op het verkeerde moment en moeten veel wachten’’, zegt Pieter. ,,En hier heeft de brugwachter pauze tussen twaalf en een. Wij dus ook.’’ Hij kan zich er prima bij neerleggen.

Door de verplichte onderbreking heeft zijn vrouw wat tijd om over ,,de mankementen’’ van Pieter te verhalen. Het slachtoffer lijkt het niet erg te vinden. Pieter heeft een gescheurde bilspier, drie weken geleden opgelopen bij het van boord gaan ergens tussen Mildam en Oldeberkoop. ,,Wij waren toen al op reis, dat zijn wij al sinds begin juli. Mijn been was eerst helemaal blauw en rood, van mijn teen tot aan mijn lies.’’

Talenten

Het bleek een soort zweepslag te zijn geweest. Na een extra bezoekje aan de dokter in Dwingeloo kreeg Pieter, naast een kuur, een kous om zijn onderbeen. Inmiddels gaat het beter.

Pieter heeft niet alleen mankementen, ook talenten. Als hij met zijn vrouw door Earnewâld vaart - ze komen er graag - maakt hij altijd een tijdreis. ,,Ik ruik dan mijn jeugd weer.’’ Vroeger kwam hij er al vaak met de boot, met zijn pake. ,,Dat was geweldig. Zwemmen, vissen, alles deden we. Daar moet ik dan meteen weer aan denken.’’

Hijkersmilde

Iets ten noorden van Hoogersmilde, in Hijkersmilde, is het een stuk rustiger. Er ligt geen enkel bootje. De Drentse Hoofdvaart lijkt dichtgesmeerd met eendenkroos. De groene laag op het water is behoorlijk dik. Via de Wittewijksbrug zijn de Turfroute en Appelscha te bereiken. Vanuit het zuiden bekeken moet je dan linksaf. Wie deze afslag niet neemt en rechtdoor gaat, komt in Smilde uit.

Hier is het drukker. In de kern van het dorp, schuin tegenover de imposante Koepelkerk en het iets minder imposante winkelcentrum van Smilde, ligt de boot van Gea (75) en Henk (73) Drenth uit Ens. Ook zij zijn al weken onderweg. De twee hebben genoten van met name Dokkum, Gorredijk en Oosterwolde en koersen nu met hun Cascaruda-jacht richting Assen. ,,Vandaag hier een beetje luieren en naar de winkels, morgen door’’, zo vat Gea het overzichtelijke leventje samen.

Genieten

Henk trekt de boel wat breder. ,,Ieder jaar proberen wij een maand of drie met onze boot op pad te gaan’’, vertelt hij. ,,Je moet van het leven genieten hè. Zeker nu wij nog samen zijn. Zuinig zijn hoeft niet meer. Later is nu.’’

De twee hopen volgend jaar bovendien naar Australië te kunnen. ,,Mijn broer woont daar. Voor corona zouden wij al naar hem toe’’, zegt Henk. Het stel is reizen pas op latere leeftijd leuk gaan vinden. ,,Die broer van mij is eigenlijk de hoofdschuldige. Wij hebben hem ooit opgezocht in Griekenland en op Mallorca, waar hij met zijn boot was.’’ Gea: ,,En dat beviel ons wel. Nu vinden wij reizen ook mooi.’’

De moeder van Henk was schippersdochter. Het water heeft hem altijd getrokken en trekt nog steeds. ,,Wij zijn in 1972 getrouwd in Grou, in dat mooie stadhuis. Daar lag toen ons schip. Ik heb Gea als het ware van de loopplank naar het huwelijksbootje gesleept, hahaa! En we hebben het nog altijd mooi samen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
Zomerserie
menu