Herinneringen aan roemruchte feestpaleizen in nieuwe serie Verdwenen Discotheek. We gingen stappen, maar hadden een hekel aan lopen | de verdwenen discotheek

We werden er verliefd, blij, dronken en soms ook ziek. Was het niet van het één, dan wel van het ander. Wiegden onze heupen, uitbundig of stil als een muurbloempje, of sprongen wild over de dansvloer. De discotheek, wekelijkse stip aan de horizon, dat was wat.

Jeroen van Broekhoven van Fox Nightlife in Stadskanaal heeft er zin in: ,,De vaccinaties eruit en de muziek weer vo gas aan.''

Jeroen van Broekhoven van Fox Nightlife in Stadskanaal heeft er zin in: ,,De vaccinaties eruit en de muziek weer vo gas aan.'' Foto: Harry Tielman

In de serie De Verdwenen Discotheek haalt Dagblad van het Noorden deze zomer herinneringen op aan de roemruchte feestpaleizen van weleer in Drenthe en Groningen, waar mensen ooit voor in de rij stonden. Met de dj’s en natuurlijk de bezoekers van toen.

Keus genoeg voor de jeugd van ‘toen’

‘Wij’, de mensen die op de zaterdagavonden en vroege zondagochtenden in de jaren 70, 80 en 90 nog jong waren, hadden keus genoeg voor het wekelijkse hoogtepunt. Menig dorp had een eigen, bescheiden discotheek. Als de muziek goed was en het bier niet te duur, dan was het al snel druk. In allerhande zaaltjes waren gelegenheidsdisco’s. Grotere plaatsen hadden grotere dancings en niet zelden meer dan één. Zoals in Meppel: Lord Nelson voor de ‘discoballen’ en Tarantula voor het stevigere werk.

Bij een temperatuur van -17 (!) met twee vrienden 20 kilometer op de fiets ploegend door de sneeuw naar die ene tent waar de leuke meisjes van de klas altijd naartoe gingen. Bevroren oren, jaren last van gehad. Maar goed, je bent jong en je wilt wat. En ze waren er niet. Iets met kou. Met de komst van de brommer werd het al wat makkelijker, hoewel dat op de terugreis niet altijd het geval was.

En toen was er de auto: de wereld lag aan onze voeten. Met vijf, zes, zeven man in de middenklasser van pa op ontdekkingsreis. Naar ‘t Pleintje in Winschoten, de Champinobar in Drachten, waar de meiden bij houwerij net zo hard knokten als de jongens. Of een avondje Groningen. Parkeren midden op de Grote Markt. We gingen stappen , maar hadden een hekel aan lopen. Meestal vond de politie het wel goed.

Aantal disco’s nam afgelopen 15 jaar dramatisch af

Discotheek, het lijkt een woord uit vervlogen tijden. En dat is (bijna) ook zo. De afgelopen pakweg 15 jaar nam het aantal disco’s dramatisch af. Geen animo meer. De ene na de andere uitbater stopte ermee. Her en der werd nog vergeefs geprobeerd het tij te keren met een café-achtig hoekje binnen de muren van het feestpaleis. Een handjevol bleef over in het Noorden, dat in vergelijking met de rest van het land nog redelijk lang standhield.

Ook mega-zaken, zoals Zak net over de grens in het Duitse Uelsen waar ooit busladingen Nederlandse jongeren werden afgeleverd, ging kopje onder. Geen shoarma na afloop, maar Pommes mit Curry . Tegenwoordig zit er weer wat muziek in Zak en is het danspaleis ook af te huren voor evenementen, bedrijfsfeesten, bruiloften en partijen. De afgelopen weken konden de verrichtingen van de Mannschaft op een groot scherm in de buitenlucht worden gevolgd. Mit Afterparty , maar het zal na de laatste wedstrijd geen groot feest zijn geweest.

Waarom laten jongeren discotheken links liggen? Daar zijn drie belangrijke redenen voor, weet Nick ten Hove van horeca-adviesbureau Van Spronsen&Partners. ,,De opkomst van de festivals. Ook jongeren kunnen hun euro maar één keer uitgeven en gaan liever eens per drie weken naar een festival dan elke zaterdagavond naar de disco. De leeftijdsgrens voor het schenken van alcohol, die van 16 naar 18 jaar ging, heeft de discotheken geteisterd. En het rookbeleid. Het is een stapeling van factoren geweest die voor de kaalslag heeft gezorgd.’’

‘Door de smartphone weten jongeren doorlopend alles al van elkaar’

Jeroen van Broekhoven, eigenaar van Fox Nightlife in Stadskanaal, weet nog een reden: ,,Vergeet de mobiele telefoon niet. Voorheen zagen jongeren elkaar een dag of wat niet. Dus wanneer ze gingen stappen, hadden ze elkaar ook wat te vertellen. Nu weten ze doorlopend alles van elkaar. De noodzaak om elkaar te ontmoeten, is daardoor een stuk minder geworden. Maar dat betekent niet dat de club geen toekomst meer heeft. Met de uitstraling en de looks en feels van de jaren ‘80 lukt het inderdaad niet meer. Als ondernemer moet je iets extra’s bieden. Blijven investeren in je zaak, bij de tijd blijven, kansen zoeken én benutten. Ik zie mijn bedrijf meer als een evenementencentrum. En ja, wij organiseren zelf ook een festival.’’

 

Jeffrey Mol, eigenaar van Limbo in Emmen, gebruikt de term ‘discotheek’ eigenlijk niet meer: ,,Een beetje oubollig woord.’’ Een discotheek is in zijn beleving een groot uitgaanscentrum met meerdere zalen. ,,Die bedrijven zijn te groot, te massaal en hebben in mijn ogen geen toekomst meer.’’ Hij houdt het liever wat kleiner en spreekt van een club. ,,In een kleinere zaak is het al snel gezellig, maar je moet ook met een goed stuk entertainment de kwaliteit hoog houden. En je moet de sociale media op een goede manier inzetten. We hebben elke week een terugblik op het afgelopen weekend en een vooruitblik op het komende weekend. Want elke week hebben we een nieuw thema.’’

En dat werkt, weet Mol, die zijn zaak vorig weekend na een 15 maanden durende lockdown weer opende: ,,Om 20 uur gingen we open en een uur later zaten we vol.’’

Fox in Stadskanaal is nu nog voor een deel in gebruik als vaccinatiecentrum van de GGD. Van Broekhoven wacht met opengaan, totdat hij weer kan beschikken over zijn hele bedrijf. Hij heeft er zin in: ,,De vaccinaties eruit en de muziek vol gas aan.’’

Zaterdag aflevering 1: Discotheek De Oude Snik in De Punt

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu