Trijntje Zwols is 100. Ze is de oudste en scherpste bewoner van Het Ellertsveld in Schoonoord. ‘Ik heb genoeg bergen gezien, doe mij maar de Drentse hei’

Precies een eeuw geleden werd ze geboren in Emmer-Erfscheidenveen als Trijntje Wildeboer. Haar honderdste verjaardag viert mevrouw Zwols vandaag bij haar familie in Borger en morgen is het feest in woonzorgcentrum Het Ellertsveld in Schoonoord.

Trijntje Zwols is volgens haar verzorgers een ‘heerlijke deugniet’ en ‘kwebbelkous’

Trijntje Zwols is volgens haar verzorgers een ‘heerlijke deugniet’ en ‘kwebbelkous’ Foto: Jan Anninga

‘Lekker veel taart deze dagen’, grapt Zwols als het over haar verjaardag gaat. De zoetekauw kan haar lol niet op. ,,We gaan ook nog pannenkoeken eten bij Ellert en Brammert en de meiden hier hebben me ook nog ijs en patat beloofd toen ik 99 jaar werd. Dus die heb ik ook nog tegoed.’’

Huisje op de hei

‘Een echte Drentse’, zo omschrijft ze zichzelf. Nuchter en avontuurlijk. Ze hield van reizen en zag heel Europa. Met busreizen naar Duitsland, Kroatië, Noorwegen en Zwitserland. Vaak samen met haar man Albert Zwols. Door haar droom om de Kaap te bezoeken ging een streep toen hij in 1982 overleed. Samen hadden ze twee zoons. Haar oudste ,Bert, overleed op 59-jarige leeftijd. Zoon Jaap woont in Emmen en komt iedere maandag op bezoek.

Ondanks de reislust was Zwols altijd blij als ze weer in Drenthe was. ,,Het heet hier niets voor niets Schoonoord he. Ik heb genoeg bergen gezien in mijn leven, doe mij maar de hei. Toen ik hier als kind woonde hadden we een huis midden op de heide. In de zomer prachtig, in de winter soms wat triestig.’’

Terug naar thuis

Ze bleef altijd in het noorden en verhuisde veel door zuidoosthoek van Drenthe. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog maakte ze noodgedwongen een uitstapje naar Den Haag. ,,Mijn oom was politieman en toen was het al zo dat je in het westen meer kon verdienen. Mijn tante had hulp in de huishouding nodig, dus moest ik die kant op. Mij werd niets gevraagd. Zo ging dat. In de hongerwinter kon ik weer naar Drenthe. Terug naar huis.’’

Thuis is nu weer Schoonoord. Een eigen kamer in Het Ellertsveld. Volgens de verzorgers daar is ze een ‘heerlijke deugniet’ en ‘kwebbelkous’. Zwols mist het contact met andere bewoners. Deels door corona, deels door dementie. ,,Ik heb al zes buren overleefd. Tot een paar jaar geleden ging ik nog op stap met mevrouw Scholtens, maar ook zij is er niet meer.’’

Frisse moed

Die stapavonden van de twee dames op leeftijd waren berucht bij het personeel van het zorgcentrum. De twee liepen alle toneelverenigingen in de wijde omtrek af en regelden kaarten via de verzorgenden. Een beetje avond eindigde niet voor twaalf uur.

Kom mevrouw Zwols niet aan met de vraag wat haar geheim is of levenslessen voor de jeugd van tegenwoordig. Een terugblik op haar leven voor de krant is tot daar aan toe, maar dat leven is nog volop bezig. ,,Ik voel me nog lang geen 100 en kan nog wel een tijdje mee. Ik heb frisse moed. Weet jij hoe oud de oudste inwoner van Drenthe is? Dan ga ik voor dat record!’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu