Twee mannen uit Drenthe ontvoerden Peter R. de Vries in 1982. Ontvoerder dronk de koffie met slaapmiddelen bestemd voor de journalist op

Peter R. de Vries op de redactie van de Telegraaf in Amsterdam, 1980. Foto: Jos van Noord

Een paar weken geleden, op de uitvaart van zijn oud-chef Peter Wijnans, haalde Peter R. de Vries een anekdote aan die De Telegraaf-geschiedenis inging als ’het koffievlek-incident’.

Peter R. was net overgeplaatst van zijn eerste post op de Haagse redactie naar de Amsterdamse stadsredactie. Kreeg hij daar niet meteen zijn zin, hop, gooide hij zijn bekertje koffie over het overhemd van chef Wijnans. Het jonge heethoofd werd bij hoofdredacteur Goeman Borgesius ontboden en vreesde, met knikkende knietjes, voor zijn ontslag. Goeman Borgesius hoorde zijn relaas aan en bromde: „Bij De Telegraaf kijken we niet op één kopje koffie.”

Kritische vragen voor de chef

Op de Amsterdamse redactie begon zijn carrière als misdaadverslaggever met de huisjesmelkers-affaire. Maar oud-collega Jos van Noord (70) zag al eerder hoe onbevreesd Peter R. de Vries in elkaar stak, op de Haagse redactie. „Zijn proeftijd in 1977 werd meteen met maanden verlengd nadat hij de chef, de statige heer Lulofs die geen enkele tegenspraak duldde, kritische vragen had gesteld. Dat had tot dan niemand in onze kleine redactie gedurfd.” De Vries had geen gezagsprobleem, zijn bazen wel.

„Algemeen verslaggever was Peter toen, later zei hij dat zijn eerste moordzaak in Den Haag – ik weet niet meer welke – hem zo had gegrepen dat dat het startschot van zijn carrière was geweest. Ik weet wel dat hij er toen al als een speurneus op uit trok.”

„Tussen ons ontstond een vriendschap voor het leven. Elke zondag gingen wij rennen, prestatieloop en hij had er de ziekte in als ik hem fluitend voorbijliep, want hij wilde winnen. Ik was zijn getuige op zijn bruiloft met Jacqueline. Mijn handtekening zette ik met de speciaal daarvoor aangeschafte Montblanc pen, het huwelijkscadeau voor hem. Laatst zei hij dat hij die altijd bewaard en gekoesterd had. Ja, ons contact is altijd gebleven Dat varieerde van een paar berichtjes per dag, tot een paar telefoontjes per maand. Als ik hem commentaar appte op zijn mening in RTL Boulevard, kreeg ik nog tijdens de uitzending een weerwoord. Vond hij het weer absurd dat ik niet op Twitter zat en was hij zo aan het tieren dat mijn partner dacht dat we hooglopende ruzie hadden.”

'Peter kon ook goed zwijgen'

Rechtlijnig, is de typering die Van Noord van hem geeft. „Nooit te beroerd om zijn mening zonder verpakking aan te bieden. Ik liet hem altijd maar razen, meestal had hij nog gelijk ook. Peter was zo goed in zijn vak omdat hij anderen met feiten om de oren wist te slaan. Mooi aspect van hem was dat hij ook heel goed kon zwijgen. Dan kwam hij opeens met iets waarmee hij al maanden bezig moest zijn geweest.”

„Met al z’n eigenaardigheden, had hij vooral ook zijn eigen aardigheden. Hij was een fantastische gozer, die altijd klaarstond voor een ander en wilde daar zelf nooit iets voor terughebben. Laatst had ik een akkefietje met de verzekering, één door Peter opgesteld briefje was genoeg. Na bijna 45 jaar moet ik een dierbare vriend missen”, aldus een intens bedroefde Jos van Noord.

Andere oud-collega’s memoreren de eerste zaken van Peter R. de Vries, waarin hij een ’good cop-bad cop’-duo vormde met misdaadverslaggever Cees Koring. Een serie onthullingen over notaris Josje Slis-Stroom die bij zwendelaffaires betrokken was met de bekende meesteroplichter ’Heer’ Arie Olivier. Frauderende bankiers van de Slavenburg Bank. Het verslaggevers-duo wist met de oplossing van de ontvoering van Maup Caransa een politiemacht af te troeven.

Twee mannen uit Drenthe willen De Vries gijzelen

Vermakelijk is het verhaal van De Vries’ eigen ontvoering in 1982. De gijzeling was bedoeld om twee miljoen losgeld los te peuteren van het ochtendblad. De twee Drentse ontvoerders wilden zo uit de financiële sores raken. Na een urenlange gijzeling van de toen 25-jarige Peter, wilden ze het opgeven en hem ergens vrijlaten.

Ontvoerder K., een reclameschilder, had in zijn zenuwen echter zelf de koffie met slaapmiddelen, bedoeld voor de verslaggever, opgedronken. De Vries nam het stuur van hem over en leverde zijn slaapdronken ontvoerder af bij de politie. Later zei hij dat hij geen moment in paniek was geraakt. „Ik heb steeds geprobeerd om nuchter met die twee te blijven praten.”

Met een vracht aan Telegraaf-primeurs over de Heineken-ontvoering, raakte zijn naam voorgoed gevestigd.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu