Tina Turner of The Dutch Boys, in Tarantula in Meppel mocht alles. Deejays Erik de Zwart en Tom Mulder schnabbelden er een paar uurtjes achter de draaitafel | verdwenen discotheken

Discotheken bepaalden nog niet zo heel lang geleden het uitgaansleven. Veel mensen tussen de 30 en 70 jaar hebben herinneringen aan die oude disco’s. Ze gingen er op stap, maakten vrienden en werden verliefd. Deze zomer zet Dagblad van het Noorden tien bekende discotheken in Drenthe en Groningen in de schijnwerpers. Vandaag Discobar Dancing Tarantula in Meppel.

Anton Geerts (links) en Hans Voogd voor het pand aan de Woldstraat waar Tarantula was gevestigd en waar zij als dj de basis legden voor hun latere artiestenbestaan.

Anton Geerts (links) en Hans Voogd voor het pand aan de Woldstraat waar Tarantula was gevestigd en waar zij als dj de basis legden voor hun latere artiestenbestaan. Foto: Rens Hooyenga

Het intro van Tina Turners Proud Mary is lang. Dat wist iedereen, maar het wachten meer dan waard. Want na tweeënhalve minuut, wanneer de tot dan toe kabbelende rivier van Ike en Tina plotseling verandert in een woest kolkende watermassa, was het knallen geblazen op de dansvloer van Tarantula, De Tula voor intimi. Nou mooi niet, want op het moment suprême schalde ineens Boer Harms van de Dutch Boys uit de speakers. Of Jan en Zwaan.

Tina Turner en de Dutch Boys, alles mocht

Anton Geerts, in de jaren ‘80 een jaar of vijf dj van dienst (,,Kan ook vier of zes jaar zijn’’), moet er nog om lachen. ,,Ik deed het lang niet altijd hoor, maar soms wel. Mensen letterlijk even op het verkeerde been zetten. Geweldig.’’ De stemming leed er allerminst onder. ,,Op de muziek van de Dutch Boys of Jan en Zwaan ging de tent ook helemaal los. In De Tula kon en mocht alles.’’

,,Een gouden tijd’’, zegt Geerts. ,,Voor Grace Jones en The Bee Gees moest je in de Lord zijn (Lord Nelson), voor Normaal, Status Quo en AC/DC kwam je bij ons. De Lord was de nette tent en De Tula voor het ruigere werk. En tussendoor zo nu en dan een lekker stukje Nederlandstalige muziek. Gezopen werd er ook. Bier en cola-Bacardi gingen in grote hoeveelheden over de bar.’’

Oud-barman Frans Stapel beaamt dat volmondig. ,,Er kwamen gezonde jongens en meisjes over de vloer.’’ Hij werkte eerst bij de Lord, werd gevraagd voor de Tula waar hij vijf jaar tapte en keerde daarna toch weer terug op het oude nest. ,,Terugkijkend was mijn periode bij Tarantula het leukst. Leuk publiek en fijne collega’s. Altijd gezellig en gemoedelijk.’’

‘Hier is de microfoon, daar de platen en red je maar’

Anton Geerts, is dat niet de ene helft van het duo De Dikdakkers? Van de hit Cowboys en Indianen ? Jazeker. En het leuke is, Hans Voogd, de andere helft van het feestduo, was ook dj bij Tarantula. ,,Hans en ik begonnen op de middelbare school met een drive-in-discotheekje. We waren 14, 15 jaar en draaiden plaatjes op scholen en buurtfeestjes. Op een gegeven moment sprak ik Klaas Pol, de toenmalige bedrijfsleider van Tarantula, die onlangs overleed. Hij vroeg of ik het eens bij hem wilde proberen. ‘Eerst maar eens op een rustige vrijdagavond’, zei hij. ‘Hier heb je de microfoon, daar staan de platen, red je maar en zet de tent op z’n kop’. Het was gezellig en ik beviel kennelijk wel goed, want ik mocht blijven. Zo ging dat toen.’’

Het duurde een paar jaar voordat Hans Voogd de gelederen kwam versterken. ,,Ik kwam uit militaire dienst en zocht werk. Anderen gingen naar de supermarkt of de kaasfabriek NCZ, maar ik kwam bij De Tula. En het betaalde goed. Op een vrijdag- en zaterdagavond verdiende ik meer dan mijn leeftijdsgenoten, die de hele week in de supermarkt werkten. Dat was wel bijzonder.’’ Lachend: ,,Maar goed, dan gingen we zondagmiddag zelf uit naar De Lord en dan was het geld ook wel weer op.’’ Geerts: ,,We waren wel een beetje het mannetje.’’

‘Die interactie met het publiek kwam in mijn latere leven als artiest goed van pas’

In de hoogtijdagen was Tarantula donderdag-, vrijdag-, zaterdag- én zondagavond open. Geerts kwam naar eigen zeggen als snotneus binnen, maar leerde snel. ,,In mijn jaren bij De Tula heb ik enorm veel mensenkennis opgedaan. En interactie met het publiek. Dat kwam in mijn latere leven als artiest goed van pas.’’ Voogd: ,,De Dikdakkers heeft helemaal niets met hardrock van doen. Wat wij als duo doen, is entertainen. En dat doet een diskjockey ook. Je moet het publiek goed aanvoelen. Ondanks de grote verschillen in de genres denk ik echt dat we de basis voor ons artiestenloopbaan bij Tarantula hebben gelegd.’’

Over artiesten gesproken, ook die kwamen over de vloer bij de dancing. Vooral op de donderdagavond, na afloop van de Meppeldagen. ,,Lee Towers, Anita Meyer, de Havenzangers, ze hebben er allemaal wel opgetreden. Ik moest ze dan ontvangen en aankondigen. Ik vond dat nogal wat, want ik keek tegen die mensen op’’, zegt Voogd. Geerts: ,,Met Anita Meyer op het podium was de zaak met 500 man ramvol. En dan stonden er nog eens 200 of 300 buiten te wachten. Eén eruit, één erin.’’

‘Heel bijzonder wanneer Erik de Zwart bij ons achter de draaitafel stond’

Ook bekende radio-dj’s zoals Erik de Zwart en Tom Mulder schnabbelden met optredens in discotheken. Ook in Meppel. Geerts: ,,Die jongens kwamen twee uurtjes draaien. Dat was wat. Zij presenteerden de Top 40 op de radio bij Veronica en de Tros. En dat was de muziek die wij dan vervolgens ook draaiden. Ik vond het altijd heel bijzonder wanneer zo’n bekende dj bij ons achter de draaitafel stond.’’

In menig discotheek weigerden dj’s consequent stevigere muziek te draaien. Het argument: dan wordt het publiek te wild en dat willen we niet. Daar hadden ze in Tarantula geen last van. Hardrock, maar later ook de muziek van U2, Simple Minds en The Cure om maar enkele voorbeelden te noemen, domineerden het repertoire. In De Tula was het niet bijzonder en dus ook geen reden tot stampij.

Er werd wel eens geknokt, maar niet meer dan elders. Barman Stapel: ,,Overal gebeurt wel eens wat. In Tarantula natuurlijk ook. Het personeel werkte goed samen. Meestal zagen we narigheid wel aankomen en konden we het met een gesprekje in de kiem smoren. En als er iets gebeurde, bleef het bij een tikkie over en weer. Mee naar buiten en dan stonden ze even later weer een biertje met elkaar te drinken.’’ Geerts: ,,De jongens achter de bar en de portier waren er altijd vlot bij om de vechtersbazen mee naar buiten te nemen. Die werden dan letterlijk afgekoeld met een stevige scheut ijswater uit een champagnekoeler. Dan was het vaak ook wel weer goed.’’

De roze wolk en intens verdriet

Het grootste geluk en inktzwart verdriet zijn voor Fokko en Annie Hopman onlosmakelijk verbonden met Tarantula. Ze vonden er elkaar en zijn nog altijd samen. Alie, het tweelingzusje van Annie, verongelukte toen ze op 10 december 1979 na een bezoek aan de discotheek terugreed naar huis in Ruinen. Fokko kwam binnen als bezoeker, maar verhuisde op een gegeven moment van de ene naar de andere kant van de bar. ,,Ik kwam van school en kon wel een paar centen gebruiken. Klaas Pol, de bedrijfsleider, kende ik redelijk goed. Kan ik iets bij jullie doen, vroeg ik hem. Zo belandde ik achter de bar. Heb er een jaar gewerkt. Soms wel vier avonden per week. Ja, dat was lekker verdienen.’’

‘En verpleegsters!’

Eggo Verwer, die van ‘77 tot ‘87 bij de deur stond van Tarantula, bevestigt dit beeld. ,,In al die jaren hoefde ik maar twee keer echt in actie te komen. Maar ik was een goede portier hè. Ze hadden wel respect voor mij. Veel boerenvolk.’’ Hij veert op: ,,En verpleegsters! Die waren nog in opleiding en zaten intern in het ziekenhuis. In het weekend kwamen ze ook naar Tarantula. Ja, dat was wel leuk.’’

Na sluitingstijd verdrong het publiek zich bij Jopie’s Bikbar voor een patatje. Het personeel moest dan nog even de rug rechten. Er werd gezamenlijk opgeruimd en schoongemaakt. En dan was het tijd voor... karbonades. Geerts: ,,Als alles klaar was, gingen we onder het genot van een drankje en een karbonade nog even bij elkaar zitten. Dan werden de sterke verhalen van die avond nog even gedeeld. Om een uur of zes fietste ik dan weer naar huis. Mijn vader zei wel eens: waarom neem je er geen krantenwijk bij, dan kun je in één ruk door.’’

Bob Marley’s Stir it Up werd hun plaatje

En er was iemand die zijn bijzondere belangstelling had: Annie Wanders uit Ruinen. Bedrijfsleider Pol stond geregeld zelf achter de draaitafel en draaide dan steevast Stir it Up van Bob Marley. Het werd hun plaatje. En van het één kwam het ander: verliefd, verloofd, getrouwd en dat is anno 2021 nog altijd zo.

En toen stonden ineens de huisarts en een politieman ‘s nachts aan de deur bij de familie Wanders in Ruinen. Hun boodschap was vreselijk en zorgde voor ongekend verdriet. Alie, Annie’s tweelingzus, was tussen Meppel en Ruinen dodelijk verongelukt. ,,Het weer was slecht en bij Ruinerwold was nieuw asfalt op het wegdek aangebracht. De belijning ontbrak nog. Door nog onbekende oorzaak is Alie van de weg geraakt en met de auto tegen een boom gereden. Haar overlijden was een enorme klap. Vooral voor Annie. Als eenling kun je dat niet zo voelen, maar een tweeling raakt een stukje van zichzelf kwijt.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu