Verhalenbundel Covidential is voor Ronald Witteveen een uitlaatklep: Ik heb het idee dat alles er nu pas uitkomt

Vroeg ontvallen ouders, zelfmoord en het verlies van je partner aan een slopende ziekte. Ronald Witteveen (47) uit Emmen heeft het allemaal moeten meemaken. Een uitlaatklep heeft hij gevonden in het schrijversvak. Onlangs verscheen zijn eerste verhalenbundel Covidential.

Ronald Witteveen uit Emmen bracht zijn eerste verhalenbundel uit. Een glansrol is hierin weggelegd voor zijn hond Fido.

Ronald Witteveen uit Emmen bracht zijn eerste verhalenbundel uit. Een glansrol is hierin weggelegd voor zijn hond Fido. Foto: Boudewijn Benting

Voorzichtig stroopt Ronald de linkermouw van zijn trui een stuk op. De pikzwarte, getatoeëerde letters op de binnenkant van zijn arm worden zichtbaar. ‘I Am Mine’, staat er. Een lied van een zijn favoriete bands, Pearl Jam. ,,I know I was born and I know that I’ll die”, zingt hij er zachtjes bij. ,,The in-between is mine, I am mine.”

Het leven is kort en de dood is uiteindelijk onvermijdelijk. Dus geniet vooral en doe alles waar je hart naar uitgaat. Daar komt de filosofie van het liedje kortweg op neer voor Ronald Witteveen. Een overtuiging die voor de Emmenaar nooit aan kracht zal inboeten. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt.

Tot iets meer dan een jaar geleden stond zijn leven nog helemaal in het teken van de zorg voor zijn vrouw Annet. De twee leerden elkaar kennen in 2002. Bij Annet is dan al MS geconstateerd, een ziekte die het centrale zenuwstelsel aantast. Aanvankelijk heeft ze geen klachten. Dat verandert zes jaar later na de geboorte van hun dochter Sarah-Anna. Na rollator en scootmobiel belandt ze uiteindelijk in een rolstoel. Ronald stopt met zijn werk als postbode om fulltime voor haar te kunnen zorgen.

Kneepjes

Met het houden van allerlei inzamelingen en benefietacties hopen zij 65.000 euro bijeen te krijgen voor een stamceloperatie. Annet haalt dat echter niet: ze overleed vorig jaar op vrijdag 13 september.

Tijdens een ziekenhuisbezoek voor een buiksonde gaat het mis. ,,Ze kreeg ademhalingsproblemen. Slijm in de longen. De artsen gaven haar niet lang meer.” Ze wordt overgebracht naar het hospice in Emmen. Praten lukt haar op een gegeven moment niet meer en ze zakt steeds verder weg. ,,Via kneepjes in mijn hand liet ze weten dat ze er nog was.” Op de bewuste vrijdag echter blijft haar hand echter slap in die van Ronald hangen. Ze was weg.

De periode na haar crematie wordt Ronald elke dag standaard om vijf uur ‘s ochtends wakker. ,,Vraag me niet waarom. Maar ik stond op en sloeg meteen aan het schrijven. In de eerste instantie veel over Annet.” Het resultaat post hij op Facebook. Aangemoedigd door de reacties zet hij door. Het schrijven helpt hem om alles een plek te geven.

Covidential

Zijn eerste pennenvrucht ligt inmiddels al in de boekhandels: Covidential. ,,Ik kwam op het idee tijdens de eerste lockdown. Ik liep met mijn hond Fido en kwam geen mens tegen. Ik voelde me net als in die film I Am Legend (over de laatste man op aarde). Daar besloot ik een verhaal over te schrijven.”

In de bundel komen gedachten aan Annet voorbij maar ook over wat Covid teweegbrengt. ,,Je zag opeens mensen met een bloempotkapsel. Zelf geknipt, want ze kunnen niet naar de kapper. Iedereen sloeg ook massaal aan het opruimen en repareren om het huis. Want er was verder niet te doen.” Een glansrol is weggelegd voor zijn Jack Russel Fido, die via zogenaamde ‘interviews’ zich overal lekker sarcastisch over uitlaat. Want aan humor mag het ook niet ontbreken, vindt hij.

De eerste honderd exemplaren van zijn boek waren binnen twee weken waren uitverkocht. Mooi, maar Ronald is kritisch op zichzelf. ,,Het boek werd niet helemaal wat ik op het oog had.” Inmiddels werkt hij aan een opvolger. ,,Ik wil meer van mezelf laten zien. Wat er in mij leeft of wat het verlies van Annet heeft betekend.”

Verlies

Ook wil hij in de vorm van een boek zijn complete leven tegen het licht houden. Want het overlijden van Annet markeert niet de eerste keer dat Ronald geconfronteerd werd met het verlies van een naaste. Zijn vader Trienes sterft in 1992 aan een hartstilstand. ,,Hij voelde zich op een dag niet goed en de dokter kwam langs voor een onderzoek. Hij klopte hem daarbij op de rug en op de borst.” Tot grote schrik van de dokter zakt hij kort daarop in elkaar. Dood.

,,Waarschijnlijk is er een bloedstolsel door het kloppen losgekomen, wat mijn vader uiteindelijk fataal is geworden.” Zijn moeder komt de klap niet meer te boven. Drie maanden na de dood van Trienes wordt zij overgebracht naar de gesloten inrichting Beileroord in Beilen. Tien jaar later overlijdt ze. Gestorven van verdriet, denkt Ronald.

Zelfmoord

In 2014 moet hij afscheid nemen van zijn broer Trienko, die zelfmoord pleegt. ,,Ik woonde aanvankelijk met hem samen na dood van onze vader en de opname van onze moeder. Maar op een gegeven moment vertrok ik naar Groningen om te studeren. Vervolgens kwam ik Annet tegen en zo begon mijn eigen leven.”

Zijn broer is nogal op zichzelf en Ronald zag hem langzaam maar zeker vereenzamen. Uiteindelijk slaat hij de hand aan zichzelf. ,,Hij vertelde wel eens dat hij zichzelf iets wou aandoen. Maar wie het hardop zegt, doet het vast niet, dacht ik.”

Ondanks alles weigert Ronald gebukt door het leven te gaan door alles wat hem is overkomen. ,,Ik denk dat de mensen die je ontvallen zijn graag willen dat je gelukkig bent”, zegt hij daarover. ,,Niet dat je de rest van je leven met je ziel onder je arm loopt.”

Maar het schrijven blijft voorlopig wel zalf voor de ziel. ,,Ik zeg ook niet dat ik al mijn verdriet heb verwerkt. Om eerlijk te zijn: ik heb het idee dat alles er nu pas echt uitkomt.” Hoe die ervaringen uiteindelijk vorm gaan krijgen in het door hem gedroomde boek, is afwachten. Maar een titel heeft hij in ieder geval al: ,,Ja, dat wordt I Am Mine, natuurlijk.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu