Waarom gebouwen in (o.a.) Drenthe en Groningen oranje kleuren, dit is het verhaal van Lisa

Dat op veel plekken gebouwen oranje kleuren tegen geweld tegen vrouwen, doet de Drentse Lisa wat. Na een roerige jeugd kwam ze als tiener op straat terecht. Om te overleven ruilde ze seks voor een slaapplaats, en maakte ze veel geweld mee.

Lisa* is in de dertig, werkt en heeft een huisje ergens in Drenthe. Niets aan haar verraadt haar heftige verleden. Totdat ze begint te vertellen met een stem die zo zacht is, dat het lijkt alsof ze vindt dat ze er bijna niet mag zijn.

Elke dag genegeerd

Laatst werd ze niet goed in de trein en waren er talloze omstanders die haar direct te hulp schoten. Hoe anders was dat vijftien jaar geleden, toen ze als dakloze jonge meid regelmatig met een blauw oog en kapotte lip over straat liep en door iedereen genegeerd werd. ,,Niemand vroeg hoe het met me ging. Ik leek wel onzichtbaar. Als ik dan het contrast zie met hoe ik in de trein geholpen werd, dan voelt dat heel erg wrang.’’

Lisa werd als kind seksueel misbruikt en kwam daardoor op haar zestiende al op straat terecht. ,,Ik voelde me niet veilig, dus uit huis weggaan was een manier voor mij om het tij te keren, ook al lijkt dat tegenstrijdig.’’ Op school werd ze vervolgens weggestuurd, omdat haar problemen te belastend zouden zijn voor de anderen. ,,Daarmee was de enige veilige plek die ik had, verdwenen. Het was de plek waar ik vele uren was, lachte en plezier maakte en waar ik beschutting vond. En toen was dat weg.’’

‘Ik dacht dat het mijn eigen schuld was’

Eenmaal dakloos bood ze mannen seks aan in ruil voor een slaapplaats. ,,Heel vaak gebeurden daar dingen die ik helemaal niet wilde. Dan waren er meer mannen, of werd ik geslagen of mocht ik de volgende dag niet weg en zat de deur op slot.’’ Als ze weer buiten liep, was ze regelmatig flink gehavend. Blauwe plekken, een kapotte lip, een beurs gezicht. ,,Dat niemand ernaar vroeg, droeg er aan bij dat ik mezelf niets waard vond, dat het niet uitmaakte wat er met mij gebeurde. Ik had daarnaast het gevoel dat het mijn eigen schuld was, want ik wist ook dat ik niet bij die man thuis kwam om thee te drinken.’’

Lisa vindt het belangrijk dat er meer aandacht is voor dit probleem, en dat we elkaar durven aanspreken. ,,Had het mij geholpen als iemand vroeg hoe het met me ging als ik met een kapotte lip rondliep? Ik denk niet dat er acuut iets zou zijn veranderd, maar het bouwt wel iets anders in je op dan als je dag in dag uit genegeerd wordt.’’

Haar advies is om vooral het gesprek aan te gaan als je het vermoeden hebt van (huiselijk) geweld. „Vraag hoe het met iemand is, hoe het écht met iemand is. Denk niet dat een ander dit wel zal doen. De vraag kan niet vaak genoeg gesteld worden. En wel: te weinig.”

‘Ik moet leren dat er ook een veilige wereld bestaat’

Met Lisa gaat het inmiddels vrij goed. Na een paar jaar op straat te hebben gezworven vond ze een behandeling die bij haar paste en kon ze op een gegeven moment gaan studeren. ,,De gevolgen van wat er is gebeurd voel ik nog zeker. Als ik bij vrienden ben en er valt een deur dicht, dan kan het een herinnering oproepen van dat ik vroeger in een huis was en niet weg kon. Aan de andere kant zoek ik sommige situaties ook op, om te leren dat er wel een veilige wereld bestaat, ook al heb ik dat vroeger nooit geloofd.’’

*De naam Lisa is verzonnen, echte naam bij de redactie bekend.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu