Dit zijn de verhalen van de Colombianen uit de cokemanege in Nijeveen: 'Mijn dochtertje van 3 jaar kreeg een kogel in haar hoofd bij een aanslag op mijn leven'

In Nijeveen werden afgelopen augustus veertien Colombianen uit een cocaïnewasserij in een paardenbak in Nijeveen gesleurd. Woensdag deden zij hun verhaal in de rechtbank Amsterdam. Hoe raakten ze toch in Drenthe verzeild?

Een Colombiaan wordt in een cellenbus gestopt na zijn aanhouding in Nijeveen. Foto: Landelijke Eenheid

Een Colombiaan wordt in een cellenbus gestopt na zijn aanhouding in Nijeveen. Foto: Landelijke Eenheid

We lijken er aan gewend te raken, Zuid-Amerikanen die betrokken zijn bij drugslaboratoria in Nederland. Talloze Netflix-series, boeken en films worden ons voorgeschoteld over over ‘narcomannen’ aan de andere kant van de oceaan.

Een stigma waar een Colombiaan maar moeilijk van af komt, zegt een 44-jarige verdachte. „Mensen zien mij zitten en denken: het zal wel om drugs gaan. Maar er zijn ook bescheiden, hardwerkende mensen in ons land. Ik heb geen huis, geen auto, zelfs geen fiets en ben gewoon gelukkig. Ik moet niets hebben van drugs.”

Het cocaïnelab in Nijeveen vertoonde volgens een onderzoeker van het Landelijke Faciliteit Ondersteuning Ontmantelen (LFO) sterke overeenkomsten met wasserijen die tegenwoordig in de buitengebieden van Colombia worden aangetroffen. Nog nooit ontdekte de politie iets van deze proporties in Nederland. Dagelijks kon er in de paardenbak tussen de 4,5 en 6 miljoen euro aan cocaïne worden gewonnen door het middel met chemicaliën uit steenkool te wassen.

Onmenselijke toestanden

Niet geheel verwonderlijk dat veertien Colombianen, waarvan er deze week dertien terecht staan, door zwaarbewapende agenten uit de manege in Nijeveen werden gesleurd. Toch kwamen de mannen er per toeval, zeggen ze zelf.

Onder valse voorwendselen door een criminele organisatie naar Drenthe gelokt, in de schuur van Jan B. gedumpt, en onder onmenselijke toestanden te werk gesteld. Wat is het verhaal van deze ‘onderknuppels’?

Het zijn schilders, restauranthouders, schoonmakers, bouwvakkers, boeren. Sommigen deden een opleiding, anderen hielden het na de basisschool voor gezien. Vaders wier leven al decennia wordt getekend door Colombiaans kartelgeweld, op zoek naar goed betaald werk in Europa. Jonge jongens met een brandschoon blazoen.

Een leven voor zich, wel in voor een avontuur in ‘Holanda’. Vanuit Spanje, Frankrijk of het thuisland op het vliegtuig gestapt. Het enige wat ze bindt is dat ze in Nijeveen in de manege zijn gestrand.

‘Ik voelde zoveel spanning’

Ze vertellen in de rechtszaal over de manier waarop in de maling zouden zijn genomen en hoe bang ze waren. Eenmaal binnen in de manege in Nijeveen moesten ze hun spullen afstaan, kregen ze een bed toegewezen en konden ze aan het werk.

„Ik voelde zoveel spanning. In mijn hoofd en in mijn lijf”, zegt een van de verdachten. Waarom dan niet de benen nemen, vraagt de voorzitter. „Ik dacht dat ik vermoord zou worden. Of erger, dat ze mijn familie wat aan zouden doen.”

Wat de mannen precies deden? Steenkool afspoelen en het lekmateriaal in bakken gieten. Geen idee waarom, zeggen ze. Niet meewerken leverde problemen op.

Dochtertje van 3 geraakt door kogel

Meerdere verdachten smeken de rechtbank om hen vrij te laten. Een 33-jarige Colombiaanse man kwam op aanraden van zijn broer, die achter hem in het beklaagdenbankje zit, naar Nijeveen.

Hij zit op hete kolen. Zijn verleden is verscheurd door drugs. Een broer is door handlangers van een kartel vermoord in 2007 nadat hij geld had gestolen. Jaren later kwamen ze achter hem aan voor dat geld, vertelt hij.

Bij een aanslag op zijn leven werd zijn dochtertje van 3 jaar met een kogel in het hoofd geraakt. „Ze is halfzijdig verlamd. Het is een wonder dat ze nog leeft, al krijgt ze nog steeds hersteltherapie. Ik moet werken, meneer. Ik moet opdraaien voor die onbetaalbare behandelingen. Maar één ding, stuur me niet terug naar mijn land. Ik moet mezelf en mijn familie in veiligheid brengen.”

Tegen de muren praten

In Nijeveen zagen sommige verdachten wekenlang het daglicht niet. Ze raakten het besef van tijd kwijt. Dat ze nu vastzitten, maakt het volgens hen alleen maar erger. „Ik word zo gek dat ik tegen de muren begin te praten”, vertelt een man die zegt als kok naar Nederland te zijn gekomen. „Van eten, welteverstaan. Dat kan verkeerd geïnterpreteerd worden.”

Een ander raakte flink gewond in de wasserij. De vellen hingen eraan op de voet waar hete vloeistof op terecht kwam. „Ik zag het vlees op mijn tenen zitten. Toen ik vroeg om een arts, moest ik er maar wat koud water op doen.”

Donderdag zal justitie voordragen hoe zij de rol van deze Colombianen ziet.

Veel aandacht ging tot nu toe uit naar de Nederlandse eigenaar van de paardenbak, Jan B. uit Nijeveen, tot voor kort een succesvol paardenhandelaar. Hij neemt woensdag alvast een voorschot op zijn eigen strafeis: „Ik krijg toch drie jaar cel, ofzo.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu