In memoriam: Witte Jan Oosting (1948-2019) uit Emmen, een terriër die van een geintje hield

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Jan Oosting uit Emmen (1948-2019).

Witte Jan Oosting. Eigen foto

Witte Jan Oosting. Eigen foto

Jan Oosting draaide er niet omheen. Toen supermarkt Jumbo in Emmen eind vorig jaar met een voetbalplaatjesactie begon, wilde hij beslist niet op de foto als materiaalman van voetbalclub WKE. Nee hoor, geen denken aan. Voor die poeha voelde hij niets. ,,Dat was typisch mijn vader'', zegt Anna Oosting (43).

,,Als anderen met iets kwamen, sputterde hij tegen. Een beetje dwarsliggen, anderen uit de tent lokken, daar hield hij van. Maar hij deed het misschien ook wel omdat hij er slecht tegen kon als er dingen gebeurden waar hij niet op voorbereid was.’’

‘Altijd eerste ‘nee’, om gek van te worden!’

Berend Oosting (39) grijnst. ,,Ik heb jaren met hem samengewerkt en was er iets, dan zei hij altijd eerst 'nee' of 'geen zin in'. Om gek van te worden. Maar bijna altijd draaide hij na verloop van tijd wel bij. Dat gedrag hoorde gewoon bij hem. Net als gekkigheid.

Ik zat een keer op het werk op de wc en toen spoot hij de hele luchtverfrisser leeg onder de deur door. In onze bedrijfskantine liggen bamischijven. Ik weet niet hoe vaak Jan die wel niet heeft verstopt. En vaak blies hij bij de wasbak in de kantine wat extra sigarenrook uit. Terwijl hij wist dat dat je daar niet mag roken.''

Witte Jan en Rooie Jan

Witte Jan. Zo werd Jan Oosting door de meeste mensen genoemd. Die naam kreeg hij om verwarring te voorkomen. Op het Emmer woonwagenkamp, waar Oosting vandaan kwam, was namelijk nog een Jan Oosting. Eentje met rossig haar. Hij werd - hoe kan het ook anders - Rooie Jan genoemd.

Jarenlang speelden ze samen in het eerste elftal van de club. En later werd Rooie Jan - die een bedrijf had in oud ijzer - de werkgever van zijn naamgenoot. Zo'n dertig jaar lang werkte Witte Jan er als heftruckchauffeur. Veertig uur per week en daar ging hij gewoon mee door nadat hij de 65 jaar was gepasseerd. Tot een geknapte aorta op 16 februari dit jaar plotseling een einde maakte aan zijn leven.

Met broer Appie in de verdediging van WKE

Jan Oosting groeide op als jongste in een gezin met drie kinderen. Zijn vader Lammert was zoals zoveel andere woonwagenbewoners koopman. Hij handelde onder meer in oud ijzer, lompen en paarden. Als jochie ging de jonge Jan vaak met zijn vader mee naar de voetbalwedstrijden van Emmen, dat destijds haar thuiswedstrijden afwerkte aan de Kerkhoflaan.

,,Toen Jan een jaar of 13 was, ging hij daar ook voetballen. Ik speelde daar al'', zegt broer Appie (74). Jan Oosting zat toen al niet meer op school. Hij werkte op een sloperij op het woonwagenkamp. In 1966 werd op het 'kamp' voetbalclub WKE opgericht en Jan en zijn broer Appie sloten zich daar meteen bij aan. Jarenlang speelden ze samen als felle en meedogenloze vleugelverdedigers in het eerste team.

Tegen Emmen, duels waar het vuur van af sprong

WKE deed het goed, promoveerde meerdere keren en kwam uiteindelijk in dezelfde klasse als Emmen. De derby's werden wedstrijden waar het vuur van afsprong en waar steeds duizenden toeschouwers getuige van waren. In 1983 stapte Witte Jan over naar zaterdagclub Drenthina, ook in Emmen. Die club zou, na WKE, zijn tweede grote liefde worden op voetbalgebied. Hij vervulde er meerdere functies en bleef een trouw bezoeker van wedstrijden.

Witte Jan kende veel mensen en veel mensen kenden hem. En dat was niet alleen vanwege het voetbal. Jarenlang werkte hij in Emmen in de horeca. Als jong ventje als portier bij concertzaal Groothuis en daarna in dezelfde functie bij de disco's Bon Vivant en Big Fun.

‘Jan oogde stoer, maar tegen mij was hij meteen heel lief’

Bij Groothuis ontmoette hij ober en barman Gerrie de Jonge. Beide heren werden vrienden voor het leven. ,,We waren allebei vrij gesloten naar de buitenwereld, maar met zijn tweetjes bespraken we alles. En dat bleef zo nadat ik in 1978 mijn eigen horecabedrijf kreeg: het Wapen van Emmen. Heel vaak kwam Jan 's ochtends langs om met mij koffie te drinken.''

Bij Bon Vivant ontmoette Witte Jan de liefde van zijn leven: Alie Lubbers uit Emmer-Compascuum. ,,Jan oogde stoer, maar tegen mij was hij meteen heel lief. Hij droeg me vanaf de eerste dag op handen.'' Het stel trouwde in 1974 en betrok een woning in de wijk Emmermeer. In 1976 werd dochter Anna geboren en in 1981 dochter Christien.

‘Op het kamp werd hij ook wel Reintje de Vos genoemd’

Een strenge vader was Witte Jan niet. Anna Oosting: ,,In mijn leven heb ik één keer een tik van hem gehad. Dat was een ongelukje. We waren samen voor de lol karate aan het oefenen. Hij maakte een slagbeweging en ik deed op dat moment net een stap naar voren. Mijn neus zat er scheef op. De dagen daarna kreeg ik van hem de wereld aan luxe cadeaus. Voor mij was hij een superheld. Voor zijn kinderen, maar ook voor zijn schoonzoon en mijn zoon Colin Storm - zijn enige kleinkind - deed hij alles.''

Vanwege zijn geringe opleiding had Witte Jan moeite met lezen en schrijven. Maar rekenen kon hij prima en praten misschien nog wel beter. Die capaciteiten kwamen goed van pas als hij ergens goederen ontdekte waar hij wel handel in zag. ,,Hij kon zonder moeite een grasmaaier verkopen aan mensen op zeven hoog'', zegt oud-collega Hendrik Oosting (44). ,,Hij was slim en sluw. Daarom werd hij op het kamp ook wel Reintje de Vos genoemd.'

‘Het meest dierbare voetbalplaatje ter wereld’

Zaterdag 16 februari 2019 leek voor de familie Oosting een gewone dag te worden. Witte Jan had gewerkt en nadat hij met zijn vrouw een broodje had gegeten ging hij naar de badkamer. Daar werd hij onwel en korte tijd later overleed hij in het ziekenhuis. De schok was groot.

Kort na de begrafenis kwamen de voetbalplaatjes van Jumbo uit. Anna Oosting: ,,En wat denk je? Het plaatje van mijn vader zat er gewoon tussen! Was hij toch stiekem op de foto gegaan. Ik had het kunnen weten. Eerst tegensputteren, maar uiteindelijk gewoon meewerken. Ik ben blij dat hij dat dit keer ook heeft gedaan. Het is voor mij nu het dierbaarste voetbalplaatje ter wereld.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe
menu