'Momenteel ben ik druk met mijn plan voor een tweede coffeeshop in Stadskanaal'. Hemd van het lijf met Ruben Molina

Ruben Molina uit Gasselternijveen. Foto: Rie Strikken

Medewerker Rie Strikken vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 177 is het de beurt aan Ruben Molina uit Gasselternijveen.

Noem de naam Ruben Molina en mensen reageren met een spontane glimlach en niet zelden volgt een anekdote: „ach…. die Ruben…wat een prachtvent…”

En dat was al zo toen hij op de basisschool de clown uithing, in die tijd ook om zijn angsten en onzekerheid te maskeren. Hij was, naar eigen zeggen, lange tijd een boefje. Heeft geluk gehad dat hij op cruciale momenten in zijn leven niet meeging in een richting waar hij spijt van zou krijgen, maar zijn eigen verantwoordelijkheid nam.

Op belangrijke momenten kwamen de juiste mensen op zijn pad. Jos Schulte is zo iemand. De no nonsens man ontpopte zich als zijn mentor, ze werden collega’s en zijn nu vrienden voor het leven.

Hij is zijn vroegere woonplaats Stadskanaal dankbaar en wil wat terugdoen naar de plaats die in hem geloofde en hem liet groeien naar volwassenheid.

Ruben begint tegenwoordig de dag met de Bijbel-app. Hij is niet echt gelovig, maar probeert zo’n spreuk als richtlijn te nemen. Sinds hij zelfkennis en inzicht in zijn ADHD heeft, is alles gemakkelijker. Hij laat nog geregeld steken vallen, maar hey, wie niét?

Hoe is het zo gekomen?

Wanneer ben je geboren?

„Op 25 april 1982. In Huize Franciscus in Veendam. We woonden in Stadskanaal. Mijn vader overleed toen ik twee jaar was. Mijn moeder werkte in de zorg. Ze bleef altijd studeren, begon als verzorgende in Maarsheerd, was later afdelingshoofd en praktijkbegeleidster. Zij was de eerste donkere vrouw daar en vooral de oudjes moesten er erg aan wennen. Ze kreeg nogal eens opmerkingen over haar huidskleur, om het maar voorzichtig uit te drukken.

Mijn moeder ging vijftien jaar geleden terug naar Curaçao. Mijn relatie met haar was lang problematisch, maar hoe ouder ik word, hoe meer ik haar mis. Door corona hebben wij elkaar lang niet gezien, maar in februari volgend jaar hopen we naar Curaçao te gaan.

Ik heb drie zussen.

ADHD

Al op de basisschool was ik druk en opstandig. Van de Gabriël Dam school werd ik weggestuurd, op de Willibrordschool mocht ik het nog eens proberen. Ik was er het eerste donkere kind. Maar dat was niet het enige waarmee ik opviel. Ik weet eigenlijk niet of ze toen al de term ‘ADHD’ kenden, maar ik had het wel.

De middelbare school vond ik niet interessant, ik hing liever wat rond. Mijn moeder was altijd aan het werk en niet thuis, dus ik kon op straat onzin uithalen. Soms was het op het randje, een enkele keer er over heen. Ik was in ieder geval onhandelbaar.

OTS

Van mijn veertiende tot mijn zestiende had ik OTS (Onder Toezicht Stelling) en woonde in Groningen. Daar ben ik zó bang geweest. Ik leefde in een milieu van halve en hele junkies.

Ik kwam in een ‘Toelating naar Arbeid’ traject terecht en woonde inmiddels weer bij mijn moeder in Stadskanaal. Een half jaar later kreeg zij een baan in Amsterdam. Ik keek haar na toen ze vertrok … het voelde alsof zij alle warmte meenam, ik bleef koud achter.

De Kwinne

Via een stage en Melkert-baan kwam ik terecht bij jongerencentrum De Kwinne. Mijn begeleider was Jos Schulte. Van hem kreeg ik belangrijke levenslessen, hij leerde mij sociaal te zijn. Ik weet nu hoe fijn het is om naar elkaar om te kijken. Vraag maar aan iedereen die mij kent. Ze zullen allemaal zeggen: ‘van Ruben kun je krijgen wat je nodig hebt’. Je moet me natuurlijk niet belazeren …

Jos is tot op de dag van vandaag mijn mentor en mijn beste vriend. Hij stimuleerde mij ook om SPW 3 in Groningen te gaan doen. Daar kwam ik in een warm badje. We moesten ons levensboek schrijven. Dat van mij was het mooiste van de klas. Het spannendste ook. Het gaf me inzicht in mijn eigen handelen, het maakte me pedagoog. Voordien luisterde ik wel naar mensen, maar ik hoorde ze niet. Ik leerde ‘horen’.

DJ

Ik haalde diploma’s, SPW4, en certificaten. In 2005 dreigde ik wegbezuinigd te worden. Niet alleen bezoekers van De Kwinne, maar talloze mensen, voerden acties zodat ik kon blijven. Het lukte. Uit dankbaarheid wilde ik alles doen om te bewijzen dat ik de moeite waard ben!

In diezelfde tijd ging ik wat plaatjes draaien in de Fox. Dat was een succes. Jeroen van Broekhoven stimuleerde mij om ermee door te gaan en mijn eigen bedrijf te starten. Door corona lag dat stil, maar ik heb jarenlang ieder weekend gedraaid. Ik kreeg uitnodigingen via Zsa Zsa Su om op te treden in Heineken Music Hall en Ziggodome. Ik liep in de gangen beroemdheden tegen het lijf. Het verdiende heel leuk, naast mijn schaal I-salaris bij De Kwinne.

Na corona wil ik hooguit nog één keer in de maand draaien, dat heb ik Britt beloofd.

Britt

Toen Britt achttien was zag ik haar op de dansvloer en dacht ‘wauw! Wat een mooie meid!’ Ik ben zeven jaar ouder dan zij. We hebben een jaar of twee wat gehad, maar gingen daarna weer onze eigen weg. Bij alle vriendinnetjes die daarna voorbij kwamen dacht ik ‘leuk, maar het is geen Britt…’ En steeds vaker dacht ik ‘Als ik nog een kans krijg…’

Een jaar of tien later kreeg ik nog een kans en sinds 2017 zijn wij een stel. We hebben samen een huis gekocht. Daarin ben ik aan het klussen en de tuin pak ik aan. In het tuinhuis heb ik een sauna gemaakt, de buitenkeuken is bijna klaar. Britt heeft lol aan de kippen. Zij moest ook zo nodig een kat, van mij had het niet gehoeven. Maar ik ben nu stapelgek op dat beestje. En als ik dat met een kat kan, dan kan ik het ook met een kind. Het zou fijn zijn als het ons gegeven was, een kind, maar zo niet dan is het ook goed.

Ik heb nu meer tijd voor het huis en de tuin, want na achttien jaar waaide er een nieuwe wind in De Kwinne en ben ik er weggegaan, in een jaar bij het COA merkte ik dat de cultuur daar niet bij mij paste. Ik ben nu even tussen twee banen.

Coffeeshop

Momenteel ben ik druk met mijn plan voor een tweede coffeeshop in Stadskanaal. Stadskanaal is altijd goed voor mij geweest, ik wil iets terugdoen. Ik weet dat mensen er sceptisch tegenover staan, maar als ik jou al heb kunnen overtuigen …

Het is bedoeld voor jonge volwassenen, die nu aankloppen op louche adressen. Ik wil kwaliteitsspul aanbieden, deskundig advies erbij geven. Ik wil die moeilijke doelgroep begeleiden. Duidelijk maken dat je gecontroleerd kunt blowen. En zeker niet als je een stageplek wilt bijvoorbeeld. Ik ben ervaringsdeskundige, de vragen die zij hebben heb ik al lang beantwoord omdat ik het klappen van de zweep ken. Laat mij de verbinding zijn tussen de doelgroep en de maatschappij. Dit allemaal in samenwerking met de gemeente, politie, Welstad en VNN (Verslavingszorg Noord Nederland).

E-sports café

Iets met E-sports café lijkt me ook wat voor Stadskanaal, naar het voorbeeld van E-sports Game Arena in Alphen aan de Rijn. Waar je met het hele gezin terecht kunt: geen alcohol, geen drugs, wel toernooien.

Ik heb ook politieke ambities, dit allemaal omdat ik ‘mijn’ Stadskanaal zo dankbaar ben en maatschappelijk wat wil terugdoen, ik kan het niet vaak genoeg zeggen.

Voorlopig moet ik mijn conditie weer een beetje beter op peil krijgen. Voor een sportieveling als ik altijd was heb ik toch wel een buikje. Mountainbiken pak ik weer op, en vechtsport heb ik vroeger gedaan, dat begint te kriebelen.

Ik loop nogal eens te hard van stapel, maar de mensen die mij kennen nemen dat op de koop toe.

Soms maak ik sprongen in mijn leven zonder parachute, maar het komt altijd goed.

En ik word ouder en wijzer, maak elke morgen even pas op de plaats, met aandacht voor een spreuk van de Bijbel-app. Deze is zo mooi: ‘De hele wet is immers samengevat in dit ene gebod: Heb uw naaste net zo lief als uzelf’. Doe ermee wat je wilt.

Mijn moeder zei vroeger al: ‘Jij mag dan ADHD hebben, maar laat anderen er geen last van hebben’. Ik doe mijn best.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Aa en Hunze
menu