Arlette Kloppers uit Assen klimt na postnatale depressie uit diep dal en wil aandacht voor lotgenoten. ‘Het kan niet altijd worden afgedaan met ‘kraamtranen’’

Arlette en Ward Kloppers met hun kinderen Luna en Boaz. Foto: Lammert Aling

Het krijgen van een kind is voor bijna elke vrouw een intense ervaring. De liefde en bescherming voor dat kleine, nog hulpeloze schepsel zou instinctief en direct moeten komen. Maar wat nou als die gevoelens uitblijven? Wat als die roze wolk verwordt tot een donkere nevel en uitmondt in een postpartum depressie? Het overkwam Arlette Kloppers uit Assen. Mede dankzij therapie, het schrijven van een dagboek, een blog en zelfs een boek – én de overweldigende respons van lotgenoten - verdrijft zij al die negatieve gevoelens die haar leven een jaar hebben beheerst.
Lees meer over
Assen

Het is 14 oktober 2020 als Arlette Kloppers (30) bevalt van haar dochtertje Luna. Arlette en haar man Ward (36) hebben al een zoontje, Boaz, die op dat moment 2 jaar oud is. Arlette merkt echter dat ze niet van haar dochtertje kan genieten.

Placentabloeding

Sterker, zij wordt na de geboorte geteisterd door sombere gevoelens. ‘Ik had op zich een goede zwangerschap. Weliswaar met zwangerschapsdiabetes, waar ik insuline voor kreeg, maar toch… Dat was met Boaz wel anders, dat was juist en hele heftige zwangerschap door een placentabloeding, waardoor ik lange tijd veel plat moest liggen.’

De bevalling van Luna gaat, zoals Arlette het zelf uitdrukt, prachtig, maar vervolgens krijgt zij te maken met een behoorlijk heftige nabloeding. ‘Ik kan het natuurlijk niet met zekerheid zeggen, maar wellicht dat ál die ervaringen een depressie hebben getriggerd.’

Geen gelukkige moeder

De neerslachtigheid blijft aanhouden en Arlette begint te piekeren. Waarom kon ze niet van Luna genieten, zoals ze dat vanaf dag 1 met Boaz had beleefd? ‘Nee, ik was geen gelukkige moeder en het ging van kwaad tot erger. Ik werd angstig, alleen al het idee om alleen te zijn met de kinderen bezorgde me hartkloppingen. Toen het ouderschapsverlof van Ward na vijf weken ophield en hij weer aan het werk ging, raakte ik zelfs in paniek. ‘ Nee, laat me niet achter met twee kinderen!’

Die paniek wordt nog groter als Arlette, doktersassistente, zélf weer op het punt staat aan het werk te gaan. ‘Ik wilde halve dagen aan de slag, maar daar stak mijn bazin een stokje voor.’ Want terwijl Arlettes eigen huisarts haar klachten bestempelde als typische ‘kraamgevoelens’ die vanzelf wel weer over zouden gaan, zag déze huisarts wél dat haar assistente mentaal enorm in de knoop zat. ‘Zij zei meteen ‘hier klopt iets niet, jij hebt een postnatale depressie en moet daar hulp voor zoeken.’

Kwetsbaar en onveilig

Hoewel Arlette blij is dat haar problemen nu eindelijk zijn benoemd, beseft ook zij nu dat die niet zomaar even overwaaien. Ze komt uiteindelijk terecht bij de GGZ. ‘En dat was heel heftig. Je voelt je zó kwetsbaar en onveilig. Kom ik hier uit? En ik word toch niet uit het ouderschap gezet? Gelukkig bleef Ward kalm, hoewel ook hij ervan schrok dat ik blijkbaar zó ziek was… Het was voor ons beiden heel confronterend. Maar we hadden nu ook een basis gevonden om via therapie en begeleiding de weg naar boven weer te vinden.’

Arlette kreeg onder meer het advies een dagboek bij te houden en haar gevoelens op te schrijven. En ze merkte – na een aarzelend begin van flarden tekst – dat de geschreven woorden een therapeutische lading kregen. Met elke zin greep ze haar angsten, onzekerheden en frustraties bij de strot en zette die overboord.

Blog

Arlette begon tevens te schrijven op de blogsite ‘MamaPlaats’ en ze kreeg ontzettend veel reacties, vooral van lotgenoten. ‘En ja, dát miste ik enorm. Ervaringen delen met vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt of meemaakten als ik. Begrip, herkenning, ongecensureerde respons. Ik voelde me daardoor weer veilig. Zó veilig… Want hoewel anderen om je heen het goed bedoelen: niemand voelde wat ik voelde, waar ik doorheen ging. En dan is het kunnen delen met lotgenoten echt zó waardevol.’

Doordat Arlette flink opknapte door het schrijven en alle respons, zag de GGZ de waarde van een lotgenotengroep voor vrouwen met een postnatale depressie. Die wordt nu geformeerd en is straks ook toegankelijk is voor mannen. Want ook die kunnen zwaar gebukt gaan onder een totaal veranderd leven na het krijgen van een kind. Arlette: ‘Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de zanger Simon Keizer, die niet blij kon zijn met zijn kindje en in therapie ging.’

Kleine stapjes, grote overwinning

Inmiddels gaat het de goede kant op met Arlette. ‘Ik ben nog steeds onder begeleiding, maar ik kan weer genieten. Van het flesje geven aan Luna, van het haar dragen in een draagzak… Kleine stapjes, maar het voelt elke keer als een grote overwinning. Mijn relatie met Luna is weer hersteld en daar ben ik erg blij mee.’

Door haar populaire blogs werd Arlette gevraagd voor de podcast ‘Moeder Worden’, waar allerlei facetten van het moeder-zijn worden besproken. ‘En dat beviel zo goed, dat ik tevens besloot een boek te schrijven, geënt op mijn dagboek en mijn blogs. Met de titel ‘Wanneer geluk niet meer vanzelfsprekend is’. Het is klaar en ligt nu ter beoordeling bij een eindredacteur.’ Lachend: ‘Ik geef het zelf uit, want de uitgevers die ik het boek liet lezen vonden het een beetje té heftig allemaal.’

Recht voor z’n raap

Maar dat, besluit Arlette, ís een postnatale depressie zoals zij die heeft meegemaakt ook. Daar wilde en kon ze al schrijvende geen doekjes om winden. ‘Dan kun je het ook maar beter recht voor z’n raap vertellen. Vooral richting lotgenoten die, hoop ik, echt iets aan dit boek kunnen hebben. Herkenning en begrip, zoals ik het contact met lotgenoten ervaar. Maar ook richting mensen die hier beroepsmatig bij betrokken zijn. Als een vrouw aangeeft dat er na de bevalling écht iets mis is, kan dat niet altijd worden afgedaan met ‘kraamtranen’. Het is een serieus probleem dat serieus aangepakt dient te worden. Want het gaat écht niet vanzelf over.’

Nieuws

menu