Irma Marissink uit Aalden gaat opnieuw vluchtelingen helpen op Lesbos: ‘Niets doen is geen optie voor mij’

De Aaldense Irma Marissink gaat opnieuw vluchtelingen helpen op Lesbos. Foto: Dianne Besten

Wellicht is het woord missie een brug te ver, maar feit is wel dat Irma Marissink zich met hart en ziel inzet voor vluchtelingen op het Griekse eiland Lesbos. De 48-jarige Aaldense was daar twee jaar terug ook al namens Stichting Bootvluchteling; de hartverscheurende beelden staan nog altijd op haar netvlies gebrand.
Lees meer over
Coevorden
Emmen

Marissink stapt donderdag 3 februari op het vliegtuig met als eindbestemming het genoemde eiland vlak bij Turkije. Dat is het land waar vluchtelingen - deze zijn afkomstig uit onder meer Syrië, Afghanistan en bepaalde Afrikaanse landen - zich als het ware verzamelen. Samen met een aantal andere Griekse eilanden is Lesbos een doel voor de arme vluchtelingen om te bereiken voor een beter leven binnen de Europese Unie, maar zij worden in hun bootjes op zee letterlijk vaak teruggeduwd door de Griekse kustwacht naar het Turkse vaste land.

En daarbij komt dat vluchtelingen die Lesbos wél weten te bereiken daar in de meest erbarmelijke omstandigheden verblijven in een kamp. Ondertussen hebben duizenden vluchtelingen in Griekenland - waaronder veel kinderen - geen toegang tot voedsel, waardoor een hongercrisis dreigt. Volgens het International Rescue Committee komt dat door het beleid van de regering.

Marissink - zij komt oorspronkelijk uit Nieuw Heeten in Overijssel - verblijft zes weken op het eiland om er de handen uit de mouwen te steken. Aanvankelijk zou zij vorig jaar oktober afreizen naar Lesbos, maar destijds zou ze minder werk hebben gehad. ,,Ik wilde liever niet zeg maar drie van de zeven dagen niets doen”, legt Marissink uit. ,,Eenmaal op Lesbos wil ik me volledig in kunnen zetten en dat is denk ik de komende zes weken wel het geval, mede omdat we nu over een kleiner team beschikken. Ik reis alleen af naar het eiland om echt iets te kunnen betekenen voor de medemensen.”

In een team samen met onder anderen twee artsen en een psycholoog is vrijwilliger Marissink verpleegkundige. Dat werk is ook haar betaalde baan. ,,Ik werk 24 uur per week voor de Gezondheidszorg Asielzoekers op het asielzoekerscentrum in Hardenberg.” Het mag dus duidelijk zijn dat Marissink - ze is getrouwd en moeder van vier dochters - feeling heeft met kwetsbare mensen en dus zeker ook vluchtelingen in de breedste zin van het woord. Dat is geen toeval, want ze groeide op in een gezin met haar opa en oom onder één dak in Nieuw Heeten. ,,En er moest op de boerderij letterlijk gezorgd worden voor mijn opa en oom. Verder verbleef mijn moeder voor haar huwelijk aan jarenlang in een klooster. Dat was in Maastricht.”

Geëmotioneerd

Vele jaren later - we schrijven februari 2020 - reisde Marissink dus voor de eerste keer af naar Lesbos. ,,Vlak voor de coronacrisis heb ik daar heel veel meegemaakt”, zegt ze geëmotioneerd. ,,Dat wat ik in het ondertussen afgebrande kamp Moria heb gezien, was werkelijk verschrikkelijk. Zeker 20.000 vluchtelingen verbleven daar destijds, terwijl voor ons de middelen zó beperkt waren om ook maar iets te kunnen doen op het gebied van (spoed)zorg. Zieke mensen stonden in de bittere kou in lange rijen opgesteld. Het was absurd om mee te maken, maar we hebben samen keihard gewerkt daar. Onvoorstelbaar hoeveel mensen we er hebben gezien.”

Het verschil tussen begin 2020 en heden is dat op Lesbos nog ongeveer 2000 vluchtelingen verblijven. Het huidige vluchtelingenkamp ligt aan zee. Marissink verblijft op Lesbos in een vrijwilligershuis en hoopt in elk geval op meer overzicht om ook deze vluchtelingen te kunnen helpen, samen met haar medische collega’s. ,,Het ergste vind ik dat er zo weinig aandacht is voor de nog altijd heersende problematiek. Er wordt dan wel over gesproken, maar actie blijft namens de verschillende Europese landen helaas uit. Het terugduwen van de vluchtelingenbootjes gebeurt nog altijd dagelijks, geloof me.”

Marissink volgt haar hart en vindt het ‘niet meer dan normaal’ om de vele vluchtelingen te helpen en van betekenis te zijn op het meest kwetsbare punt in hun leven. ,,Ik vind dat alle mensen recht hebben op goede zorg, eten, drinken en dus een menswaardig bestaan. Helaas lukt het ons samen niet om dit voor elkaar te krijgen in Europa of waar dan ook. Dat vind ik echt heel erg. In mijn ogen doet Europa er niets of misschien heel weinig aan. Ik heb het met eigen ogen gezien en kan niet meer wegkijken. Niets doen is geen optie voor mij en wat zou het mooi zijn als iedereen ook maar iets kan doen. Bijvoorbeeld doneren. Onze wereld kan er echt mooier uitzien dan nu, maar de regeringen zijn aan zet wat mij betreft. Ook de Nederlandse. Solidariteit is de oplossing, denk ik.”

Volg de belevenissen van Irma Marissink op Lesbos via de website: IrmaopLesbos.waarbenjij.nu

Nieuws

menu