Steptocht voor Surizorg naar Santiago de Compostella: de dames uit Koekange en IJhorst hebben het loodzwaar

De steptocht van de drie dames uit Koekange en IJhorst voor stichting Surizorg, over 2500 kilometer van Haarlem naar Santiago de Compostella in Spanje, is tot op heden een ware monstertocht gebleken. Albi Popken, haar zus Erna Bijsterbosch en vriendin Aukje Kuyer stonden dinsdag na 45 dagen vlak aan de grens met Spanje in Saint-Jean-de-Luz.

De regen kwam veel dagen met bakken uit de hemel, met de tegenwind erbij werd het een zware maand mei. Van links naar rechts Aukje Kuyer, Albi Popken en Erna Bijsterbosch.

De regen kwam veel dagen met bakken uit de hemel, met de tegenwind erbij werd het een zware maand mei. Van links naar rechts Aukje Kuyer, Albi Popken en Erna Bijsterbosch. Eigen foto

Een reis vol beproevingen: veel regen en tegenwind en vanwege corona zijn veel campings gesloten. Grootste tegenvaller was wel dat Albi vanwege rugklachten haar step in Orléans heeft ingewisseld voor een fiets. Die fiets had ze te danken aan de man van Aukje, Gerrit, die samen met hun dochter Maaike naar Frankrijk was afgereisd om de sportieve dames een weekje te ontlasten.

Vlak na de start op 1 mei in Haarlem bleek de route door Nederland lang niet helemaal vlak te zijn. Het was een goede warming-up voor alle kilometers die nog moesten komen. Via Zeeland naar België en dan steeds verder afzakken naar het zuiden. Het weer was net zo koud en nat als in Nederland, dus dat maakte de omstandigheden er niet makkelijker op.

Een bezienswaardigheid

Onderweg trekken de dames veel bekijks en zijn ze regelmatig zelfs een echte bezienswaardigheid. „Er worden foto’s van ons gemaakt en we zijn zelfs een keer gevraagd om handtekeningen uit te delen”, laat Albi vanuit Zuid-Frankrijk weten. Ze reisden vol bravoure door Parijs, waar de Eifeltoren en Nôtre-Dame uiteraard even bezocht werden.

Voor Albi was de wissel van step naar fiets een bittere pil, maar door de aanhoudende regen, de kou en de vermoeidheid protesteerde haar rug steeds heftiger. „Op de fiets gaat het nu wel, het is niet anders.” De dagen hebben veelal hetzelfde patroon: ’s morgens de tentjes afbreken, de bagage weer op de voertuigen plaatsen en gaan maar weer. Om aan het eind van de dag weer op zoek te gaan naar een nieuwe camping waar dan weer kampement moet worden gemaakt. Maar niet altijd is een camping open. „We moesten een keer 30 kilometer verder steppen voor de volgende camping, dat is dan wel even pittig”, laat Albi weten. „We slapen af en toe ook in een bed & breakfast of een goedkoop hotel.”

Een onbegaanbaar pad

Materiaalpech hoort er ook bij. „We hadden twee lekke banden, één van de fiets en één van de step, een afgebroken bagagerekje en een niet te openen slot van de step van Erna. Verder een sliding van Aukje en haar fiets én kar in het gras naast een bijna onbegaanbaar pad, gelukkig zonder gevolgen. We zijn tevreden en ons motto ‘blijf blij’ houden we in ere.” Een paar dagen terug sprak Albi nog over een saaie dag, maar maandag kwam Erna te vallen, waarop de dames besloten een extra rustdag in te lassen. „Het lijkt erop dat de vermoeidheid zijn tol begint te eisen”, geeft Albi aan.

Het vervolg van de trip is nog even ongewis. Omdat Erna uiterlijk op 12 juli weer terug moet zijn in Nederland, gaat het waarschijnlijk niet lukken om de rest van de tocht door Noord-Spanje, zeker 700 kilometer, af te leggen zoals ze dat van plan waren. Mogelijk wordt toch een stukje per trein afgelegd, maar daar wordt nog een besluit over genomen.

Wie de dames wil steunen, kan een bedrag overmaken op NL65 RABO 0147254973 ten name van Stichting Surizorg. Steunen kan ook via deze site van Geef.

Je kunt deze onderwerpen volgen
De Wolden
menu